نگارش هذیونیات یک ابله

سراب ٍ آرامش

2011-08-14T19:15:00.000+04:30

عکس‌های زیادی را جدا کرده‌ام. که بنویسم از آن لحظات. از آن حس‌ها. یکی، عکس ِ قایق ِ کوچک ِ بی خیالی ست بر روی آب. با یک قایقران ِ پیر و مردی بر روی عرشه. از آن قایق‌های چرک که پت پت دود می‌کنند. اصلا یادم می‌آید که موقع گرفتن این عکس، در ذهنم دنبال ِ ساخت داستانی بودم. داستان یا تخیل ِ صرف یا حتی آرزو. یادم هست زل زده بودم به آن قایق ِ چرک ِ کوچک و با خودم فکر می‌کردم این شاید خانه‌ی قایقران باشد. از آن قایق‌های کوچکی که می‌شود تمام ِ زندگی ِ یک نفر و آن آدم فقط هفته‌ای یکبار و آن هم برای تامین مایحتاجش پایش را می‌گذارد روی خشکی. رویای بامزه‌ای بود. مدام توی ذهنم خودم را می‌دیدم که هر روز دم غروب نشسته‌ام روی آن صندلی‌های چوبی و مثل آن مرد زل زده‌ام به آرامش ِ دریای سیاه و غروب‌های نفس گیرش. غروبی که دلفین‌های بامزه را می‌کشاند به سطح آب. و آنها بالا و بالاتر می‌پرند و من بیشتر لبخند می‌زنم و بیشتر غرق می‌شوم در آرامش و لذت. آرامشی که در حد یک عکس است و یک خاطره و یک تخیل. آرامشی که شد یک سراب. آه ... انگار واقعا نمی‌شود کاری کرد. باید وجود ِ سراب را پذیرفت، باور کرد و رفت سراغ عکس‌های بعدی ... انگار همین، تنها کاری ست که می‌شود انجام داد.

تـکـمـــله :

دلم تنگ است.

نمی بیند.

بس است دیگر.

دستت را از روی نگاهت بردار.

بازی تمام شد...

2011-08-12T19:14:00.000+04:30

حال ِ دلم هیچ خوب نیست. هی می‌نویسم و به دو خط که می‌رسم، مدام خط می‌زنم. به قول سپیده انگار خط ـی هستم که خطـی می‌شوم! خط خطی ِ روزگارم انگار. و بی هیچ دلیل ِ خاصی شاید. حتی نگاهم فرار می‌کند از خطوط محصور میان ِ چارچوب ِ براق ِ مانیتور.

کلی حرف مانده هنوز از ته ِ دلم که انگار همان ته مانده و رسوب کرده و سفت شده و ترک برداشته. حرف‌های رسوب کرده‌ی خشک ِ لم یزرع!

بی خاصیت شده‌ام. خط خطی‌ام. به قول دوستی هوایم برفی ست. اما بیشتر به مه گرفتگی می‌مانم. اصلا آن هم نه. من غبار ِ پراکنده‌ام! من مسمومیت ِ حاد ِ این روزهام. من، ... بی خیال. باشد که نگاهم با کلمات و دستم با قلم آشتی کنند ...

قبرستانی بر روی بلندی

2011-08-07T19:11:00.000+04:30

عکس‌ها را بالا و پایین می‌کنم مدام. برای هرکدامشان داستانی دارم. اما نمی‌دانم از کجا شروع کنم. هرچند عکس‌های قبرستان مرا هوایی می‌کنند. بله. باز هم قبرستان. و اینبار در استانبول.

تپه‌ی پیر لوتی (Pierre Loti) یکی از نقاط بلند و خوش منظره‌ی استانبول است. در تاریخچه و وجه تسمیه این محل آمده که Pierre Loti فردی فرانسوی بوده که در سفر خود به استانبول عاشق دختری ترک می‌شود. اما مجبور به رجعت بوده و پس از بازگشت ِ دوباره دیگر معشوقه اش را پیدا نمی‌کند و آن تپه را می‌کند میعادگاه نافرجام خود و الخ ! هرچند من بعید می‌دانم داستانش این باشد! به هرحال !! به سفارش دوستی دیدار از این تپه را در دستور سفر قرار دادم. آسمان ِ بعدازظهر ِ استانبول و قهوه‌های تُرک ِ کافه‌ی پیر لوتی هوای آدم را طلایی می‌کند.

و اما قبرستان. خیلی اتفاقی دیدمش. مشرف به تپه بود. عکسش را همین پایین می‌بینید. فکر کنید! که قبرتان مشرف به خلیج زیبایی باشد. آه ... فقط بدی‌اش این بود که قبرها اکثرا خانوادگی بود. یعنی یک سنگ ایستاده و زمینی به پهنای تن ِ اجساد ِ خانواده !! هه! انگار قرار نیست هیچ کجا خانواده دست از سرمان بردارند!

حتی قبرستان آنجا را هم دوست داشتم. جای دوستان قبرستان گردم خالی ... :)

تـکـمـــله 1: شرمنده که شرح جالبی بر عکس‌ها نداشتم. هنوز مغزم قفل است.

تـکـمـــله 2: چند روز پیش داشتم در کوچه‌های فیلترنت ویراژ می‌دادم و در یکی از پیج‌ها می‌گشتم که یکی از پست‌های قدیمی خودم را آنجا دیدم. از همان شعرواره‌های سه سال پیش بود. بی هیچ کاستی کپی شده بود. نمی‌دانستم چه بگویم. حوصله‌ی ادعا کردن هم نداشتم. پیج را بستم و رفتم پی کارم.

بازگشت به خانه

2011-08-05T19:10:00.000+04:30

ما بازگشت شکوهمندانه ای داشتیم به میهن. منتها انقدددددر خسته ام که وقتی چشمانم را میبندم و بعد از ثانیه ای باز میکنم، نمیتوانم درست حدس بزنم که طهرانم یا استانبول ! باشد که درک ِ ما از موقعیت جغرافیایی مان به حالت عادی بازگشته و خانواده ای را از نگرانی برهانیم ! شایان ذکر است که ما در طول این هفته در جریان تمامی شوق و ذوق و لعن و نفرین و بعضاً سوءتفاهم دوستانمان بودیم. انشالله خدا توانی به ما بدهد که پس از لَختی استراحت، پاسخگوی عزیزانم باشم ! باشد که توفیق ِ زنده ماندن، نصیب ِ این حقیر گردد !

تـکـمـــله ۱: تشکر ویژه از دوستان عزیزم، جهت تبریک تولد دارم ! بالاخص نورا و ندای مهربان که دل ِ این جانب را در بلاد ِ غربت شاد نمودند ... باشد که خدا دلشان را شاد نموده و توفیق روز افزون را هی فرت و فرت به ایشان و دوستان ِ اینجانب ارزانی دارد !

خ !

تـکـمـــله ۲: هاله ی من ... همیشه فکر میکردم منو هرگز نمیتونی خواهر خودت بدونی ... یه خواهری که بتونی باهاش حرف بزنی و دوستش داشته باشی ... شاید اشتباه میکردم. شاید ...

ممنونم ازت دخترک ... کاش یروز از نزدیک ببینمت و بتونم تو بغلم بگیرمت ... :)

2011-07-28T19:09:00.000+04:30

قــول مـی‌دهـم دیـگـر بـرایـت بـهـانـه نـگـیـرم.

قــول مـی‌دهـم بـرای لـرزش قـلـبـم ،

گـرمـای نـگـاهـت را دیـگـر طـلـب نـکـنـم ...

قــول مـی‌دهـم.

فـقـط تـو

دیـگـر نـگـاه ِ ذوب کـنـنـده‌ات را

آن طــور بـه مـن نـدوز.

فـقـط کـاش قــول مــی‌دادی ...

2011-07-26T19:08:00.000+04:30

گاهی وقت‌ها خودم حال ِ خودم را به هم می‌زنم. از بس که فاقد یک سری از چیزها هستم. فقدانی که گاهی به اوج می‌رسد. مثل فقدان ِ درک.

درک، مقوله‌ی حساس و پیچیده‌ای ست در روابط. با سطحی دیدنش، سریع مسخره می‌شود و با جزئی دیدنش، سریع سطحی. به نظر من «درک» از آن چیزهایی ست که باید گشت دنبال یک مثال نقض ِ حتی کوچک در فرد تا به کل، انگ ِ درک نکردن را چسباند بیخ ِ پیشانی‌اش. این همه بهانه می‌گیریم. این همه خودمان را می‌زنیم به در و به بالا. این همه توقع ... به دنبال ِ انحصار توجه. اگر در ذاتمان درک وجود داشت و موقعیت‌ها را می‌دیدیم، آنوقت نه دلخوری‌ای بود و نه دل شکستنی. آنوقت می‌شد روی آرام ِ زندگی را هم دید. آنوقت این همه تداخل احساس به وجود نمی‌آمد. آنوقت به شخصه مجبور نمی‌شدم مدام وجودم را آتش بزنم و درد بکشم از این همه خودخواهی. خودخواهی در آنجا که دوستی روحش درد می‌کند و من مدام زیر مشت و لگدش می‌گیرم همچنان. در همین نقطه است که آن فقدان، خودنمایی می‌کند. علاجش قطعا از این دست نوشته‌ها نیست. اصلا نمی‌دانم علاج پذیر هست یا نه. اما قطعا تلنگری چند کلمه‌ای، دیازپام‌ترین مُسکن ِ دنیاست برای این مدل تهوع‌ها. هرچند بعید می‌دانم تا زمانی نزدیک به ابد از این به هم زدن حال ِ خویشتن و حتی دیگران دست بردارم. خلاصه اینکه ریشه کن شدن ِ بی شعوری‌ام را آرزومندم !

آهای ! برگرد ! پاهایت را جا گذاشتی ...

2011-07-24T19:07:00.000+04:30

جفت پاهایش گنگ بود انگار. مدام سرش را می‌انداخت پایین و با تعجب نگاهشان می‌کرد. بیست قدم که رفت، مجبور شد بایستد. وسط پیاده روی عریض ایستاده بود و به پاهایش نگاه می‌کرد. بیست ثانیه بیشتر توقفش طول نکشید. باز ادامه داد. بیست قدم دیگر رفت و گنگی را بیشتر حس کرد. ترسید. خودش را رساند لبه‌ی جدول و نشست. دستش را گرفته بود به درختی که در کناره‌ی جوب رشد کرده بود. چشمانش را بست و پنج ثانیه نفسش را حبس کرد. بعد از پنج ثانیه دیگر پاهایش را حس نمی‌کرد. تنش می‌لرزید و پاهایش دراز شده بود وسط پیاده روی عریض. سایه‌ها مدام بلندتر می‌شدند و خورشید هم دیگر پیدایش نبود. ذهنش آرام گرفت. با خودش فکر کرد : پاهایم با خورشید غروب کرد ...

پیاده رو ساکت بود و سیاه. و یک جفت پا، گوشه‌ی پیاده رو، کنار یک درخت کِز کرده بود.

2011-07-20T19:06:00.000+04:30

صـبـر می‌کـنـم واژه‌هـایـم به بـلـوغ برســنـد.

آن وقـت برای تـو

به آیـیــن ِ هـمـیـشـگی

قــربـانـی‌شـان خـواهـم کـرد ...

تـکـمـــله : فکر می‌کردم فقط آیینه‌ی خودمه. اما هرچی بهش نزدیکتر می‌شم می‌بینم انگار همه می‌تونن خودشونو درونش مجسم کنن. اصلا شایدم آینه نباشه. بیشتر شبیه ِ یه صندوقچه‌ی پر از زرق و برقه. یه صندوق که آدمو به وجد میاره. توش پر از امیده. پر از فهم. پر از عشق. اونقدر که امید ِ هر نا امیدیه. مرهم ِ زخمای غریبه و آشناست. یه آغوش ِ ابدیه واسه سرمای شبانه‌ی آدما. یه عشق ِ نابه واسه رفاقتای نوپا. دوتا گوش ِ صبوره واسه بهونه‌های بچگانه. دوتا چشم ِ پر از مـِهره واسه قلبای خاموش ... هوووف ... شگفت انگیز نیست؟ اصلا تشبیهش به یه صندوقچه هم بی انصافیه. نمی‌دونم. دلم می‌خواست خوبی ِ بودنش رو به همه اعلام کنم. که چقدر این بودنش بهم کمک کرده. کاش می‌تونستم حداقل با همین کلمات ازش تشکر کنم. اما می‌دونم که دارم کم میارم. همیشه کم آوردم در قبال محبت آدما. پس فقط حرف آخر رو می‌زنم و تمام.

زادروزت مبارک ندای من ...

زندگیت سرشار از امید.

د.د

2011-07-12T19:04:00.000+04:30

نگاه که می‌کنم ،

نگاه که می‌کنی ،

نگاهت که عمیق است ،

نگاهت که غرق می‌کند ،

نگاهم را که می‌دزدم ،

نگاهم را که ...

آه ...

دو ستاره‌ی روی صورتت با من حرف می‌زنند .

نگاه می‌کنم ،

لال می‌شوم ...

کمی برایم لالایی بخوان .

زیر ِ نور ِ ستاره خوابیدن

آرزوی ابدی و ازلی ام بوده ...

چشمانت را نبند .

از تاریکی می‌ترسم .

من دو ثانیه روی دریا پرواز کردم!

2011-07-09T19:03:00.000+04:30

ساعت هفت صبح. مادرمان باز بالای سرمان ظاهر می‌شود. خاطره‌ی خوبی از این حرکت ایشان نداریم! می‌گوید پاشو بریم شمال! شنبه برمی‌گردیم! من بالشم را در آغوش گرفته‌ام! چیزهای نامفهومی می‌گویم. چیزهایی شبیه : مخالفم! نمی‌دونم اصلا! :

کلا در آن لحظه موجود بی ربطی به نظر می‌رسم. مادرم مرا به حال خود وامی‌گذارد تا به مرور خودم را با موقعیتم وفق بدهم! خیلی طول نمی‌کشد. نیم ساعت بعد، ما در ماشین و به سوی شمال!

آخر هفته‌ی دل انگیزی را با رفقای دوست داشتنی شمال گذراندم. جای شما خالی قایق سواری مبسوطی هم بر روی آب‌های آرام ِ کاسپین داشتیم! هرچند کفش ِ نوئم به گند کشیده شد اما خاطره‌ی خوبی را رقم زد. دوستان به قایقران التماس می‌کردند در طول مسیر از پرش و ویراژ و لایی و اینجور ژانگولر بازی‌ها بپرهیزد. اما بنده طبق معمول خواستار انواع حرکات محیرالعقول از ایشان بودم. رفقا همه انواع و اقسام میله‌های کناره‌های قایق را چسبیده بودند. اما اینجانب بدون هیچ تکیه گاهی در حال پرواز بودم که ... قایق بی هوا پیچید و من نپیچیدم! :

پخش قایق شدم و برخورد ناجوانمردانه‌ای با کف قایق داشتم! هرچند داغ بودم و نمی‌فهمیدم، اما الان جای شما خالی همچین پشت کتف راست و بازوی چپم ورم کرده و درد می‌کند که با بدبختی می‌توانم دراز بکشم! ولی خداوکیلی این درد به آن لذتی که بردم می‌ارزد. به آن لذت، به آن پرواز، به آن غروب، به آن دریا ... :)

2011-07-06T19:02:00.000+04:30

الان انقدر عصبانیم که حد نداره. ماجرا هم سر ِ همین خودخواه بودن ِ آدم هاست.

قرار بود مثل همیشه دو سه روزه بریم چالوس. از طرفی، یکی از دوستان ِ بنده هم دعوت کرده بود بریم کلاردشت. قرار بود یه بررسی غیرتخصصی از قبرستان محل هم داشته باشم ! بعدش هم جمع دوستانه و خوش گذروندن و از این حرفا ... کلی حرف و زنگ و برنامه ریزی صورت گرفت. صبح روزی که قرار بود راهی بشیم (یعنی سه شنبه – دیروز) چشمامو که باز کردم مادرمان اومد بالای سرم و گفت نمی‌ریم ها ... گفتم چراااا ؟ مثل اینکه دو تا از نمره‌های خواهرمان اعلام شده بود و ایشون اعصاب روانش تعطیل شده و قصد کردن برن دانشگاه ... آهی کشیدم و گفتم باشه. میتونم این دلیل رو برای لغو سفر تحمل کنم. چه میشه کرد؟

اینا واسه دیروزه. امروز صبح از خواب پا شدم دیدم مامانم قاطیه. خواهرمان هم منزل نیست. گفتم چیه؟ گفت صبح رفته بیرون که مثلا بره دانشگاه و اینا ... بعد زنگ زده من می‌خوام با دوستم برم کوه ! الان فقط دلم می‌خواد شما حال منو تصور کنید. من از اون همه برنامه‌ای که ریخته بودم با دوستام گذشتم، به خاطر چی؟ هاه! ملت خواهر دارن، ما هم داریم ... لعنت به آدم‌های بی فکر و خودخواه.

اینم از وضع زندگی ِ ما ...

تـکـمـــله : امروز نورا رو دیدم ... :)

من و کتابخانه ی چوبی : چشم در چشم !

2011-07-03T19:00:00.000+04:30

یک سال نیست که از آن خانه‌ی قدیمی اسباب کشی کرده‌اند. نیمی از اثاث‌هایشان هنوز همانجاست. کاناپه‌ی قدیمی، میز قدیمی، تلویزیون قدیمی، لیوان‌های قدیمی و نیمی از کتاب‌های قدیمی. نمی‌دانم چرا تا به حال در این چند سال، صدای این همه کتاب ِ قدیمی را نشنیده بودم. هربار راهم را می‌گرفتم و از کنار آن کتابخانه‌ی چوبی می‌گذشتم و پله‌های بلند ِ قدیمی را بالا و پایین می‌کردم. دریغ از یک کنجکاوی درست و حسابی. عجیب نیست؟ که کتاب‌ها مرا ببینند و آنگونه ساکت، گوشه‌ای سر بر جیب ِ تفکر باقی بمانند؟ دیگر اهمیتی ندارد. آن‌ها همانجا هستند و با صاحبخانه به خانه‌ی نوتر و جدیدتر نرفته‌اند. آن‌ها همانجا مانده‌اند تا من کشفشان کنم. آرشیو جالبی از نویسندگان معاصر. جلال، ساعدی و غیره. خیلی، وقت ِ دیدن نداشتم. اما چیزهای جالبی آن لابه لا کشف کردم. مثلا کتابچه‌ی شعری برای کودکان که توسط مرحوم آندره آرزومانیان آهنگسازی و تنظیم شده بود. (سنگ قبر مرحوم آرزومانیان که به تازگی فوت کرده و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا آرمیده به صورت پیانو کنده کاری شده – این هم ثمره‌ی قبرستان گردی ماست!) یا مثلا کتابچه‌ی سیاه رنگی که رویش فقط عنوان «بدون شرح» بود. حاوی کاریکاتورهای پیش از انقلاب استاد کامبیز درم بخش. حیرت کرده بودم از دیدن آن نقش‌ها. کارهای جوانی استاد همچنان منحصر به فرد بود ...

خلاصه اینکه به خودم قول داده‌ام بعد از تمام کردن این حدود 15 جلد کتاب نخوانده‌ای که دارم، ناخنکی هم به آن کتابخانه‌ی مرموز بزنم. حتم دارم لحظات نابی انتظارم را می‌کشد. کتاب‌ها از الان مرا به نام شناخته‌اند. صدا می‌زنند مرا. کمی، فقط کمی دیگر صبر کنید ...

کتاب نوشت : میان همه‌ی شیوه‌های پرورش عشق، همه‌ی ابزارهای پراکنش این بلای مقدس، یکی از جمله‌ی کاراترین‌ها همین تندباد آشفتگی است که گاهی ما را فرا می‌گیرد. آنگاه، کار از کار گذشته است، به کسی که در آن هنگام با او خوشیم دل می‌بازیم. حتی نیازی نیست که تا آن زمان از او بیشتر از دیگران، یا حتی به همان اندازه، خوشمان آمده بوده باشد. تنها لازم است که گرایشمان به او منحصر شود. و این شرط زمانی تحقق می‌یابد که – هنگامی که از او محرومیم – به جای جستجوی خوشی‌هایی که لطف او به ما ارزانی می‌داشت یکباره نیازی بیتابانه به خود آن کس حس می‌کنیم، نیازی شگرف که قوانین این جهان برآوردنش را محال و شفایش را دشوار می‌کنند – نیاز بی معنی و دردناک تصاحب او.

در جستجوی زمان از دست رفته – طرف خانه سوان (جلد اول) / مارسل پروست / نشر مرکز – ص 327 و 328

فلش فوروارد : ترمه و ترانه !

2011-06-30T18:57:00.000+04:30

دنبال جای پارک می‌گردم. هنوز نیم ساعت مانده به صدای زنگ و هیاهوی بچه‌های دبستانی. جلوی پل است. اما کار دیگری نمی‌شود کرد. پیاده می‌شوم. همیشه منتظر این بودم که ترمه بزرگ شود و به مدرسه برود تا من ظهر‌ها مثل یک مادر بروم و او را از مدرسه بیاورم. فکر می‌کردم اوج حس مادرانه همین است. اما الان ... هنوز هم این کار را دوست دارم. اما بیشتر برایم تبدیل به عادت شده. عادت ِ اینکه ترمه‌ی خودم و ترانه‌ی سپیده را بردارم و برویم دوری بزنیم و بستنی‌ای چیزی برایشان بخرم و آنها کودکانه قهقهه بزنند و از روزشان برایم تعریف کنند... ترانه را هم مثل ترمه‌ی خودم دوست دارم. با سپیده قرار گذاشته‌ایم که من دنبال ترانه هم بروم. سپیده این روزها تمرین کنسرت دارد. دخترش هم عین خودش ملوس است. شیرین اما خجالتی. با اینکه چند ماه از ترمه بزرگتر است اما خیلی سر به زیرتر از ترمه‌ی من است. اما خیلی خوشحالم. رابطه‌شان خیلی خوب است. به خصوص از وقتی به یک مدرسه می‌روند. مثل دو خواهر هوای هم را دارند. این را از دست‌های گره کرده‌شان می‌شود فهمید. آه ... کمی خسته‌ام. نزدیک ظهر که می‌شود فایل‌ها را تحویل منشی می‌دهم و خودم را می‌رسانم به این خیابان. لذت بزرگی‌ست که خودم، رئیس خودم هستم.

نگاهی به اطراف می‌اندازم. سپیده؟ این وقت روز اینجا چه کار می‌کند؟ به سمتش می‌روم. محو کتابی ست.

- پخ !

- روانی !

- سلام.

- کوفت! کچل! بند دلم پاره شد!

- خوبی استاد؟ اینجا چی کار می‌کنی؟ مگه الان نباید پای دستگاه باشی؟

- تو هنوز آدم نشدی؟ دستگاه چیه؟ اسم داره اون! پیانو! در ضمن خواستم امروز خودم بیام دنبال ترانه.

- نه اون که هنوز آدم نشدم. اما مرسی مادر نمونه.

- لوس. تو خوبی ؟

- ای! هستیم! بابا دلم برات تنگ شده بود.

- (لبخند)

- خب حالا. ببین استاد! این ترمه‌ی ما اوضاع درسی موزیکیش چند چنده؟

- حالا نمیشه انقدر نگی استاد؟

- دروغ که نمیگم! (نیش باز!) حالا نگفتی. میشه بهش امیدوار بود؟

- هوووف ... آره خوشبختانه به مادرش نرفته. بچه‌ی با استعدادیه.

- می‌دونستم این بچه آخرش یه چیزی میشه.

- اووو. خب حالا. اینا همش هفت سالشونه.

- (خنده) آخ سپید. یادته اون روز؟ چند سال پیش بود؟ داشتیم اسم دختر کوچولوهامونو انتخاب می‌کردیم...

- (خنده)

- ببین انگار زنگشون خورد.

دختر بچه‌ها با هیاهوی زیاد به در خروجی هجوم می‌برند. ترمه و ترانه مثل همیشه دست در دست بیرون می‌آیند. ترمه به میان آغوش من می‌دود. ترانه از دیدن مادرش ذوق کرده. سپیده خم می‌شود و ترانه را می‌بوسد. مادر و دختر، ثانیه‌هایی در آغوش هم ...

ترمه : سلام خاله.

ترانه : سلام خاله.

ترمه : مامان، مامان امروز «ت» رو یاد گرفتیم. خانوم معلم اسم من و ترانه رو مثال زد.

ترانه (با کمرویی) : ریاضی بیست شدم مامان.

ترمه (پاهایش را به زمین می‌کوبد) : منم بیست شدم خب.

من و سپیده لحظه‌ای به هم نگاه می‌کنیم. رو به بچه‌ها می‌گویم : خب جایزه‌ی یاد گرفتن حرف اول اسماتون و اون دوتا بیست ِ خوشگل، اگه گفتین چیه؟

ترمه و ترانه (هم صدا) : بستنـــــــــــــــی!

می‌گویم : خب حالا برین بشینین تو ماشین تا ما هم بیاییم. دست به چیزی هم نزنید. ترمه، با توئم ها.

با سپیده تنها می‌شوم باز.

- یادته سپید ؟ چقدر نگران بچه‌ای بودی که هنوز وجود نداشت؟ یادته می‌گفتی می‌ترسم از اینکه آدمای نه چندان نرمالی مثل ما باید تعلیمش بدیم و بزرگش کنیم؟ می‌بینی دختر کوچولوتو؟ می‌بینی چه خانومی شده؟

- (جدی) ولی هنوز خیلی بچست، طراوت.

- ولی اوضاع هم خیلی فرق کرده سپید. خیلی.

- می دونم. اما ...

(شترق) سرها به سمت ماشین می‌چرخد. ماشین، حرکت و با اتومبیل عقبی برخورد کرده.

- ای ترمه‌ی شیطون. خدا بگم چیکارت نکنه. چطوری ترمز دستی رو آوردی پایین؟ خدا رو شکر پشتش ماشین بود. وگرنه تو این سرازیری ...

به سمت ماشین می‌دوم. سپید ایستاده، نگاه می‌کند و به حرص خوردن من لبخند می‌زند. چند ثانیه بعد هردو، دخترهایمان را در آغوش گرفته ایم ...

وقتی یک ابله، چهار سال دوام می آورد!!

2011-06-27T18:56:00.000+04:30

چهار سال گذشت و ما هنوز هستیم! به همین مناسبت قصد داشتیم جشن کوچکی برگزار کرده و در آن به صندلی بازی، شیرین کاری توسط مدعوین، سرود خوانی، تعریف لطیفه و چیزهایی از این قبیل بپردازیم! اما نشد! (دوستان اشاره می‌کنن خوب شد که نشد! با این جشنت!) آه ای کوردلان!! خب بگذریم!

اول اینکه از همه‌ی شما دوستانی که در این چهار سال همراه من بودید صمیمانه تشکر می‌کنم. چرا که حضورتان باعث دلگرمی و همراهیتان معنابخش ِ بودنم شد.از طرف خودم و اتاقک ِ چهار ساله‌ام از تک تکتان ممنونم ...
دوم اینکه خیلی‌هایتان تقریبا مرا کامل می‌شناسید. اما به هر حال خواستم یک بار در زندگی‌ام ادای دموکراسی را در بیاورم و روی صندلی داغ ابلهانه‌ای بنشینم. به همین خاطر از تاریخ 6 تیر تا پست بعدی، در ِ کامنتدونی این اتاقک به روی شما باز است تا هرچه خواستید هذیان بگویید و از بنده سوال کنید. البته لطفا سوال‌هایی بپرسید که بنده توانایی پاسخگویی داشته باشم. قول نمی‌دهم اما سعی می‌کنم به تمامی سوالات جوابگو باشم. پس روح فضول خود را در کامنتدونی اینجانب به آرامش برسانید!! :دی این شما و این هم صندلی داغ، به مناسبت چهارمین سالگرد نگارش هذیونیاتم ...

2011-06-24T18:50:00.002+04:30

نـفرت

خـشـم

نـفرت

خـشـم

نـفرت

خـشـم

نـفرت

خـشـم

نـفرت

خـشـم

نـفرت

خـشـم

نـفرت

خـشـم

نـفرت

خـشـم

نـفرت

خـشـم

نـفرت

خـشـم

نـفرت

خـشـم

نـفرت

خـشـم

نـفرت

خـشـم

نـفرت

نـفرت

نـفرت

نـفرت

نـفرت

نـفرت

نـفرت

نـفرت

نـفرت

نـفرت

نـفرت

.
.
.

اشک

اشک

اشک

اشک

اشک

اشک

اشک

اشک

اشک

اشک

.
.
.

خشم

خشم

خشم

نفرت

اشک

نفرت

اشک

.
.
.

تـکـــمـله ۱ : یکی از بزرگترین بدبختی های زندگی اینه که فکر کنی بهتره سکوت کنی تا بی آزارترین فرد خانواده باشی. اما آخرش همه چی سر تو خراب شه. چون با همین سکوتت داشتی اونا رو آزار میدادی. انگار گاهی باید شلوغ بازی در آورد و جبهه گرفت ...

تـکـــمـله ۲ : بچه وقتی با مادرش قهر میکنه، تکلیف مشخصه. بالاخره بچه میره عذرخواهی میکنه ... اما وقتی مادر با بچه قهر میکنه تکلیف چیه ؟

من ، ماه ، شاعر

2011-06-21T18:49:00.003+04:30

دیگر فکر کنم از خاطره‌ها محو شده باشد. از بس که این روزها همه چیز سریع می‌آید و تمام می‌شود و می‌رود. ماه گرفتگی را می‌گویم. گفتن از آن دیگر مثل این می‌ماند که یک خبر را یک هفته بعد از وقوعش، در اخبار سراسری و جراید بشنوید و بخوانید. کلا چیز مسخره‌ای از اب در می‌آید. اما برای من آن شب، شروعی نو بود. یک لرزه‌ی کوچک. برای همین هنوز هم می‌توانم با گذشت یک هفته از وقوعش لم بدهم و در بحرش شنا کنم!

از آن شب‌ها بود که دلم می‌خواست فقط یک کاری برای انجام داشته باشم. نه فیلمی داشتم برای دیدن، نه حسی داشتم برای خواندن. نه انگیزه‌ای برای بودن حتی! حوصله‌ام حسابی تعطیل بود. در اینترنت که چرخ می‌زدم نوشته بود ماه گرفتگی ساعت 21:45 قابل مشاهده در ایران و ... . ساعت ده یک نگاهی به آسمان انداختیم. ماه سر جایش بود. گفتم حتما تمام شده یا این آن ماه نیست یا چی ... به هرحال باز به بی حوصلگی‌ام برگشتم. یک ساعت بعد، یک مسیج: ماه رو ببین ... دیدمش. داشت می‌رقصید. آرام آرام. عینکم را به چشم زدم و سراپا نگاه شدم. انگار ماه داشت با لایت‌ترین موسیقی ِ دنیا عشق بازی می‌کرد. می‌دانستم همه چشم دوخته‌اند به آن زیباترین واقعه. یکی اشک بود و همه حیران. برایم عجیب بود. نگاه کردم به گوشی‌ام. همه از ماه می‌گفتند. بچه‌های شمال، شرق، غرب، جنوب ... یاد دو ماه پیش افتادم و مکه. چه متفاوت بودیم همه در برابر کعبه. در برابر یک وجود واحد. از هر قومی، نماینده‌ای طواف می‌کرد کعبه را. و ماه، آن شب کعبه‌ای دیگر بود. همه با نگاهمان طوافش می‌کردیم. دلم لرزید. پاهایم خشک شده بود. صندلی را کشیدم کنار پنجره. هشت کتاب را هم از قفسه کتابخانه برداشتم. سهراب را دوست دارم. دوست دارم به جای حافظ به سهراب تفأل بزنم. حرف زدن با او حالم را سر جایش می‌آورد. حافظ از عشق و فراق و یار دم می‌زند و سهراب از بالا و پایین ِ زندگی ِ واقعی ِ آدم‌های واقعی. از درد، دلتنگی، شب، ماه ...

کتاب را باز کردم :

ماه بالای سر آبادی است،

اهل آبادی در خواب ...

ماه بالای سر تنهایی است.

کتاب را بستم. ماه دیگر نبود.

حقایق

2011-06-17T20:53:00.001+04:30

- هوووف ... شکستن و شکسته شدن چه راحت شده.

- خوبی؟

- نع.

- اصلا سابقه نداشته تا الان بیدار باشی. چی شده؟

- آستانه تحملم به شدت اومده پایین. از خودم متنفرم که انقدر حساس شدم که از حرف خیلی خیلی ساده‌ی یه آدم که بودن یا نبودنش دست خودش و حق طبیعیشه، اینجوری احساس فرو ریختن می‌کنم. از خودم متنفرم. من چرا انقدر آدم ضعیفی شدم؟

- من حس کردم که تو این یکی دو روزه یه چیزیت شده. تو حساس شدی این به معنی ضعیف شدن نیست. فقط احتیاج داری با ملاطفت بیشتری باهات رفتار بشه. بعد از اونطرف رفتارت اصلا اینو نشون نمیده و به خاطر همین دیگران اونجوری که انتظار داری نیستن.

- آره متاسفانه انقدر همه چیزو ریختم درونم که مطمئنم یه روز از شدت خونریزی داخلی خواهم مُرد.

چجوری میشه این حساس شدن رو به آدما نشون داد؟

- مثلا من یه نمونه بارزم از کسی که همه قسم می‌خورن که آدم حساسی هستم! چون وقتی حرفی یا حرکتی ناراحتم می‌کنه، از رفتار و حرفام و حتی حرکاتم یا حتی سکوتم مشخص میشه که الان فلان کار یا حرف ناراحتم کرده. ولی تو این ناراحتی رو کمتر نشون میدی. یه جورایی پشت طنزی که داری قایمش می‌کنی. من اینو بارها دیدم در موردت. در رابطه با خیلی از آدما.

- به دو دلیل :

1. چون بیش از حد مغرورم انگار. که دوست ندارم کسی فکر کنه ممکنه روزی طراوت ناراحت شه از کسی.

2. من چرا انقدر آدما رو دوست دارم و واسه خودم بزرگشون کردم؟

خیلی اخلاق گندی دارم. فقط در حال ضربه خوردنم. و فکر می‌کنم تو این چند وقته دیگه چیزی از وجودم باقی نمونده باشه.

- همین رفتارته که باعث میشه همه حس کنن: طرا که هیچوقت ناراحت نمیشه ... باورت میشه این حرف چند بار به ذهن خودم رسیده تا حالا؟ بعد این باعث میشه دیگه اون چارچوبی که در مورد یه آدم عادی رو به حساس، رعایت می‌شده رعایت نشه.

- اوضام خیلی خرابه. الانم اگه بگم رفتارمو تغییر می‌دم، فوقش 24 ساعت دووم بیارم. باز برمی‌گردم به حماقت همیشگیم. اصلا نمی‌دونم چجوری از دست خودم خلاص شم. خودم دارم خودمو نابود می‌کنم.

- مشکل اینجاست که تو همیشه یه تیکه از خودت رو که تو ایجاد نوع برخورد با آدما حیاتیه، قایم می‌کنی ... یا غروره یا اون مهربونی‌ای که خودت و خودم می‌دونیم ... یه ذره تلاش کن بیشتر خودتو رو نشون بدی.

- ای تف به این مهربونی! من به محبت آدما نیاز دارم. واسه همین انقدر خودمو کوچیک می‌کنم و به آدما ارزش زیادی می‌دم. احساس ِ بودن تو یه کویر رو دارم. تشنم. تشنه. واسه یه قطره محبت دارم خودمو اینجوری از بین می‌برم. آدم چه موجود حقیریه...

اعتراف تلخی بود. تا ته وجودم سوخت. هوووف ... باید بیشتر حرف بزنیم. بیشتر و بیشتر ...

دلم می‌خواد به یه نقطه‌ی روشن برسم. خیلی خستم. خیلی.

تـکـمـــلـه : کاش یه تپانچه داشتم و می‌گرفتمش درست رو شقیقه‌ی چپم و ... بنگ!

مطمئنم دردش کمتر از دردی بود که الان درست تو همون ناحیه تحمل می‌کنم ...

کم کم درخت می شوم

2011-06-14T20:50:00.001+04:30

آفتاب ِ بعدازظهر ِ این روزها. که گرم و مطبوع، پاهایم را قلقلک می‌دهد. پاهایم را بیشتر به سوی منبع ِ آفتاب دراز می‌کنم. خودم را کش می‌دهم تا گرمی. انگشت‌هایم را تکان می‌دهم. دوست دارم حس کنم که یک درختم. یک گیاه. که ریشه دارم. این روزها واقعا هم مستعد ریشه درآوردنم. از بس که رخوت ِ آفتابی ِ کمابیش مطبوعی به مغزم می‌تابد. ساکن‌ترین لحظات عمرم را می‌گذرانم. ساعاتی از روز را برنامه ریزی کرده‌ام که زل بزنم به دیوار سفید و پرده‌ی نارنجی و آفتاب. ریشه که در بیاورم، این تمرین‌ها به دردم می‌خورند. باید با آفتاب رفاقت کنم. دراز می‌کشم روی تخت و سقف را وجب به وجب می‌بلعم. می‌نشینم روی صندلی و پرده را کنار می‌زنم و زل می‌زنم به پرنده‌های احمق ِ سرخوش. همین است دیگر. اگر کسی هم پیدا شود که برایم هر روز آب و غذا بیاورد توی همین اتاق و کنار همین تخت و صندلی، دیگر غصه‌ای برای ریشه کردن ندارم. لعنتی! مجبورم برای همین کارهای ساده کلی درخت شدنم را به تعویق بیندازم. اصلا از همان اول هم هیچکس یک درخت را نمی‌فهمید. هوووف ... بیچاره ما درخت‌ها.

+ میدونم عکس بی خودیه! اما دقیقا زمان نگارش همین پست و همین حسه ...

تنهایی ٍ مهلک ٍ آدم های شبیه !

2011-06-10T14:32:00.000+04:30

تو این دنیای تناقض‌ها و تفاوت‌ها ،

بعضیا قدر شباهت‌هاشونو با بقیه نمی‌دونن.

حماقت ِ بشری.

کتاب نوشت : باز هم قطعه‌ی بی نظیر دیگری از مارسل پروست . همین یک قسمت گواه محکمی بر شاهکار بودنشه! منو که مست کرد ...

«گاهی، در کناره‌ی پردرخت رود، به خانه‌ای به اصطلاح تفریحی برمی‌خوردیم که تک افتاده، گم، چشمش به هیچ چیز جهان جز رودخانه‌ای که پایه‌هایش را می‌شست نمی‌افتاد. زن جوانی که چهره‌ی اندیشناک و توری‌های برازنده‌اش مال محل نبود و بدون شک به آنجا آمده بود تا، به قول مردم، "از دنیا ببُرد"، و لذت تلخ این حس را بچشد که نامش، و به ویژه نام کسی که او نتوانسته بود دلش رابرای خود نگه دارد، در آنجا ناشناس بود، در چارچوب پنجره‌ای دیده می‌شد که نمی‌گذاشت دورتر از قایقی را که نزدیک در بسته شده بود ببیند. با شنیدن صدای رهگذران آن سوی درختان کناره، که حتی پیش از دیدن چهره‌هایشان می‌توانست مطمئن باشد هیچگاه بی وفای او را نشناخته بودند و از آن پس نیز نمی‌شناختند، و گذشته‌شان هیچ اثری از او نداشت و آینده‌شان نیز نمی‌توانست داشته باشد، بی‌خیالانه سری بلند می‌کرد. حس می‌شد که با آن گوشه گیری، به میل خود جاهایی را که دستکم می‌توانست دلدارش را آنجا ببیند، برای آمدن به جاهایی که هرگز او را ندیده بودند، ترک کرده بود. و من نگاهش می‌کردم که، بازگشته از گردشی در راهی که می‌دانست او از آن نخواهد گذشت، دستکش‌های بلندش را با نازی بیهوده از دستان تسلیم شده‌اش در می‌آورد.»

درجستجوی زمان از دست رفته – طرف خانه سوان (جلد اول) / مارسل پروست / نشر مرکز – ص 257

من و این خرداد ٍ مسخره!

2011-06-06T14:31:00.000+04:30

+ بعد از شانزده سال، اولین باری ست که خرداد می آید و من امتحان و درس و اینها ندارم ! اصلا فکر نکنید "خوش به حالت، چه حس خوبی!" دلم تنگ است. می‌فهمید؟ تنگ است.

+ عجب نویسنده‌ای ست این مارسل پروست. جلد اول در جستجوی زمان از دست رفته را تمام کردم. از همان ابتدا رسم بوده گاهی چیزکی از کتابی را اینجا نقل می‌کرده‌ام. این بار اما گزیده‌ی بلندی ست. روایتی از خلق شخصیت‌ها، روابط و احساسات توسط یک رمان نویس ... حوصله داشتید، بخونید. به خصوص نیمه دوم رو. در اصل نیمه اول رو به عنوان پیش زمینه ذهنی و نوعی مقدمه گذاشتم ...

«همه‌ی احسا‌س‌هایی که خوشی یا بدبختی یک آدم در ما برمی‌انگیزد فقط به واسطه تصویری از آن خوشی یا بدبختی است؛ نبوغ نخستین رمان نویس در درک این نکته بوده است که چون در دستگاه عواطف ما تصویر تنها عنصر اساسی است، می‌توان خیلی ساده و آسان شخصیت‌های واقعی را حذف کرد و با این ساده سازی به کمالی بسیار مهم رسید. یک موجود واقعی را، هر اندازه که دوستی‌مان با او ژرف باشد، بیشتر به وسیله‌ی احساس‌هایمان درک می‌کنیم، یعنی که برای ما حالتی مات دارد. وزنه‌ی بیجانی است که حساسیت ما نمی‌تواند آن را بلند کند. اگر اتفاق بدی برایش پیش بیاید، تنها در بخش کوچکی از برداشت کلی که از او داریم ممکن است دچار اندوه شویم؛ از این هم بیشتر، خود او هم تنها در بخشی از برداشت کلی که از خودش دارد می‌تواند احساس غصه کند.

ابتکار رمان نویس این بوده است که به جای چنین بخش‌هایی که روان ما نمی‌تواند آنجا نفوذ کند، به اندازه مساوی بخش‌هایی غیرعادی بنشاند، یعنی آنچه روان ما می‌تواند دریابد. در این صورت، دیگر چه اشکالی دارد که کارها و احساس‌های این انسان‌های نوع تازه در نظر ما واقعی جلوه کند، چون ما آنان را از خودمان کرده‌ایم، چون در درون ماست که پدید می‌ایند، و در حالی که بی‌تابانه کتاب را ورق می‌زنیم آهنگ نفس زدن ما و چگونگی نگاه کردنمان را تعیین می‌کنند. و همین که رمان نویس ما را در این حالت قرار می‌دهد که مانند همه‌ی حالت‌های صرفا درونی هر احساسی را ده برابر می‌کند، و کتابش همانند یک رویا اما رویایی روشن‌تر از آنهایی که در خواب می‌بینیم ما را برمی‌انگیزد و یادش دیرتر می‌پاید، در طول یک ساعت توفانی از همه‌ی خوشی‌ها و بلاهای شدنی در درون ما برپا می‌شود که در زندگی عادی سال‌های سال طول خواهد کشید تا برخی‌شان را ببینیم، و شدیدترین انها را هیچگاه نخواهیم شناخت زیرا کندی پدید آمدنشان ما را از درک آنها باز می‌دارد. (بدین گونه در زندگی دل ما با زمان دگرگون می‌شود و این بدترین درد است؛ اما این را تنها در کتاب، در تخیل می‌بینیم: در واقیت، تغییر آن مانند گونه‌گون شدن برخی پدیده‌های طبیعی چنان کند است که گرچه حالت‌های پیاپی دگرگون ان را می‌بینیم از دریافت خود حس تغییر معافیم.)»

در جستجوی زمان از دست رفته – طرف خانه سوان (جلد اول) / مارسل پروست / نشر مرکز – صفحه 158،159

+ یه کاسه گرفتم دستم.

دستمم گرفتم جلو آدما.

محبت گدایی می‌کنم.

اینه آخر و عاقبت ما.

تـکـمـــله : بالاخره یکی تونست عذابشو دور بزنه ... نورای عزیزم، با تمام وجود برات خوشحالم ...

خدا آن بالا چای نوش جان میکند ، یکی این پایین سیلی نوش جان میکند !

2011-06-02T14:29:00.000+04:30

دلم می‌سوزد. دل سوختن هم دارد. دختری را در تشییع جنازه‌ی پدرش ... . حتی دلم نمی‌آید این جمله را تمام کنم. فعل‌ها همه حرام شده‌اند. کلمات شرم دارند. دست‌ها اما هنوز سیلی می‌زنند. خب دلم می‌سوزد دیگر. اشک ندارد؟ که هاله.سحابی آن طور مظلومانه با مرگ یکی شود. هزارجور توجیه می‌کنند. هزارجور حرف می‌زنند: از گرما قلبش ایستاد! آن هم در بلندی‌های لواسان! هه! چشم‌ها دروغ نمی‌گویند. این زبان ِ لعنتی‌ست که ... اصلا دیگر فعل‌ها را دوست ندارم. دیگر هیچ چیز را دوست ندارم.

مرگ‌های مظلومانه، عادت ِ خرداد شده. خدا هم انگار دارد خودش را به آب و آتش می‌زند تا بگوید ای کسانی که هنوز ایمان دارید؛ این نشانه‌های آخری که برایتان فرستادم کافی نیست تا دست از ایمانتان بردارید؟

من برای خدا نگرانم.

2011-05-30T14:29:00.001+04:30

بادبادک ِ زنـدگی‌ام اوج گرفـتـه ، پـیـدایـش نـیـســت ...

آن روز که از بام ِ خانـه‌مان پـریــد ، دیـدار آخـر بـود.

نمی‌دانـم در کـدام مـرداب ســقوط کـرده.

اما تـکان نـمی‌خـورد. نـفــس نمی‌کـشــد.

بادبادک زنـدگی‌ام از بـس مـِهـر نـدیـد ، پـریــد.

کـاش حـداقـل مـرداب عاشـقـش شـود.

عاشـق ِ جـســد ِ بی جـان ِ بادبادک ِ خاکـسـتری ِ زنـدگی‌ام.

خیلی دور ، خیلی نزدیک

2011-05-24T14:28:00.000+04:30

باید یک روز ببینمش بالاخره. باید این لجبازی را با خودم تمام کنم. باید صدایش کنم گوشه‌ای و حرفم را بزنم. برایم سخت است اما. دوستم بود. است. سخت است به دوستی بگویی دوستت ندارم. نه. اینگونه نه. باید بگویم: من دیگر این لیلی را دوست ندارم. من لیلی ِ خودم را می‌خواهم. همانی که تا دو سه سال پیش از بودن با او لذت می‌بردم. اما الان ... هیچوقت آن روز را فراموش نمی‌کنم. همان روزی که قرار بود ببینمت و تو آمدی. با چادر! شمایلی نو. و حرف‌هایی زدی که من نمی‌فهمیدمشان. برایم عجیب بودی. مدام از خودم می‌پرسیدم آن لیلی ِ من کو؟ و تو هیچ نمی‌فهمیدی نگاهم مدام از تو دور می‌شود و دورتر. هرچه بیشتر می‌گذرد بیشتر کمرنگ می‌شود آن دوستی که هزار حرف ِ مشترک داشت برای گفتن. محو می‌شود آن دوستی که در تمام سختی‌ها و مریضی‌هایم با من بود. دور می‌شود رفیقی که به من یاد داد کتاب بخوانم، فیلم ببینم، فکر کنم ... من این لیلی را دوست ندارم. دوست ندارم به جای اینکه بنشینیم و با هم از حسرت ِ نخواندن ِ جیمز جویس بگوییم، برایم از ازدواج ِ جوش نخورده‌ی فلانی و روضه‌ی فلان جلسه بگویی. آن روز که گفتم این لیلی ِ جدید را نمیفهمم، ادعای روشنفکری و آزاد اندیشی‌ام را به رخم کشیدی و گفتی نباید گلایه‌ای داشته باشم. باشد. تو ِ جدید را می‌پذیرم. اما ... دیگر نمی‌توانم دوستت داشته باشم. چه بی‌رحمی که خودت را از زندگی‌ام تفریق کردی. خودت، با دستان ِ خودت ...

تـکـمـــله : احساس ِ دین ِ شدیدی دارم. زندگی اکنونم را مدیون او هستم. اما ...

کاش اینگونه از خودت دور نمی‌شدی لیلی ...

کاش می‌فهمیدی و گلایه نمی‌کردی از اینکه خودم را کنار می‌کشم از تو ...

کاش ...

این کاش های لعنتی ...

2011-05-20T14:27:00.000+04:30

ساعت‌های متوالی زیر نم نم باران، روی همان کُنده‌ی خشکیده، در سکوت ِ خودم نشستم و به خروشان ِ بی کران زل زدم.

نگاه ِ دریا مهربان بود و آرامم کرد ...

بدجور هم آرامم کرد.

نبش قبر : ذهن ٍ توطئه گر

2011-05-14T14:26:00.000+04:30

خوابم. بیدار می‌شوم. نه، هنوز زنده‌ام. چه تنزلی! به دنبال ِ آنچه خویشتن فرضش کرده‌ام، تمامی قبرهای قابل گشودن را بازگشایی می‌کنم.

قبر ِ اول، خاطره‌ای ست در ناخودآگاهم. آن زمان که حواسم با هوایشان برخورد کرد. لحظه‌ی صفر ِ زندگی. آن زمان که هوایشان به هوایمان تغییر کاربرد داد. نه. این نمی‌تواند بُرهان ِ من باشد. تنم آنجا بود. اما خویشتنم نبود.

قبر ِ دوم، نگاه است. ثانیه‌ای که پلک‌ها را گشودم و خاطره‌ی بهشت محو شد. چه اسف بار. این قبر را نیمه باز رها می‌کنم.

قبر ِ سوم، الفـ بـ الی یـ .شروع به بودنم انگار که همین جا بود. خودم را تا "ی" مرور کردم. از ته به سر. چند باره. بارها خودم را میان ِ همین حروف جا گذاشتم. یافتم. رها کردم. جمع زدم. تفریق کردم. نه. جواب نهایی را از همان ابتدا می‌دانستم. این فقط یک شروع بود.

قبر ِ بعد، میان دست‌هایم بود. است. کف دست‌هایم را باز می‌کنم. می‌بندم. کف دست‌هایم صدا می‌دهد، حرف می‌زند.از آدم‌ها می‌گوید. از دست‌هایشان. از حس. از نیاز. از بودن ِ آن‌هایی که هر بار، ذره‌ای از خودشان را میان دست‌هایم جا می‌گذاشتند. دست‌ها می‌گویند بودن ِ من از بودن ِ همان ذره‌هاست. از بودن ِ همه‌ی آنها. سراسیمه مُشت می‌کنم. صدا می‌رود. باور می‌رود. باور می‌آید. باز می‌رود. من کیستم؟ هستی ِ من از هستی ِ آدم‌هاست؟ چه شاعرانه! مشت باز می‌کنم. صدا می‌گوید : هربار که "او"یی می‌رود، ذره‌ای از وجودت کم می‌شود. می‌گویم پس چرا تمام نشده‌ام؟ می‌گویم پس چرا هنوز می‌توانم خودم را درون آینه ببینم؟ سکوت کرده، لبخند می‌زند. باورتان می‌شود؟ دست‌هایم لبخند می‌زنند. صدا می‌گوید : تمام هم نمی‌شوی. وجود و هستی ِ آنها بیشتر از آن چیزی ست که تصور می‌کنی.

چه احمقانه! حتی دست‌های خود ِ آدم هم دروغ می‌گوید. نمی‌دانم کیست که با این توطئه‌ها آزارم می‌دهد. شاید مغز ِ خود ِ من باشد. آن مغز ِ شرور. لعنتی ... آدم حتی دیگر به خودش هم نمی‌تواند اطمینان کند.

جستجوی خویشتنم را رها می‌کنم. باید به دنبال ِ قفلی بزرگ بگردم. قفلی اندازه‌ی در ِ ذهنم.

2011-05-13T14:26:00.000+04:30

فرار از واقعیت ها ...

یا :

چگونه خودمان را بزنیم به نفهمی ...

یا حتی :

بازگشت به آنچه که بودم .

(نقاب ِ همیشگی. قسمت ِ اول. سری دوم : زایش ِ مصنوعی)

زمان ، فهم و تمام چیزهایی که از دست رفت

2011-05-11T14:23:00.000+04:30

نمایشگاه کتاب. به رسم هر ساله. هر روز یکی دو ساعت از وقتم را می‌گذارم، قدم زنان می‌روم، غرفه‌ای را که می‌دانم کجاست پیدا می‌کنم، کتابی را که می‌دانم چیست می‌خرم و راهی را که می‌دانم دیگر چند قدم است باز می‌گردم. این وسط نگاهم را از زمین نمی‌گیرم. سنگفرش‌های سخت، همدم ِ نگاه ِ بی فروغم شده‌اند. بی‌چاره‌ها ...

چه شوقی داشتم. که نمایشگاه شروع می‌شود و من دوره‌ی کامل در جستجوی زمان از رفته را بالاخره می‌خرم و ... خریدم. اما ... آنقدر در خود فرو رفته‌ام که ذوق کردن یادم رفته. مرا چه می‌شود؟ بیزارم از حال ِ نداشته‌ام. لبخند می‌زنم در آینه. منزجر می‌شوم. می‌خندم و تکه می‌اندازم به آدم‌ها. نع. تعریفی ندارد. حفظ ظاهر چقدر سخت است. چقدر بی کسی سخت است ...

دارم با خودم می‌جنگم. خمودگی ِ صرف. و تکرار ِ چند هزارباره‌ی بگذر و بی خیال و امثالهم. کاش حداقل آنها که مرا نمی‌فهمند، من آن‌ها را بفهمم ...

کتاب نوشت : بعضی از آدم‌ها دهن بین‌اند. عاشق کسی می‌شوند که خوب حرف می‌زند. خوب دروغ می‌گوید و بامزه شوخی می‌کند. اما من فقط عاشق کسی می‌شوم که خوب نگاه می‌کند. کسی که با چشمانش حرف می‌زند و با چشمانش دروغ می‌گوید. کسی که با نگاهش من را مجاب می‌کند که دوستش داشته باشم.

همین روزها ... / علیرضا میراسدالله

تـکـمـــله : کتاب ها در ادامه ...

(۷ جلد) در جستجوی زمان از دست رفته / مارسل پروست / مرکز

(۲ جلد) هشتاد سال داستان کوتاه ایرانی / انتخاب و بررسی حسن میرعابدینی / کتاب خورشید

(۲ جلد) دن کیشوت / سروانتس / جامی

آرتور شوپنهاور / مایکل تنر / ماهی

آینده مدیریت / گری همل - بیل برین / نشر فرا

سقوط تبلیغات و ظهور روابط عمومی / آل ریس - لورا ریس / سیته

زندگیه ما داریم ؟

2011-05-09T14:22:00.000+04:30

هرکسی از لحظه‌ی تولدش یه خاطره داره. یعنی خودش که نه. والدین و اطرافیانش. منم از اونام که می‌تونم افتخار کنم روز تولدم یه روز خاص بوده. حالا میگم براتون.

مادر بنده کارمند شریف دولت بودن. از اون آدما که کمک شایانی به میهن خودشون کردن تا ساعت کار در ایران به هفته‌ای 6 تا 9 ساعت برسه. هروقت هم که من بهش انتقاد می‌کردم، می‌گفت کار ما فصلیه! و من ذهنم به سوی لبو فروش‌ها پر می‌کشید ...

بگذریم. از اون روز ِ تاریخی تعریف می‌کنه : چهارشنبه بود. 12 مرداد. ساعت حدودای 11صبح کیفمو جمع کردم و رفتم طرف دفتر رئیس. خداحافظی کردم و از اداره اومدم بیرون. به مادرمان گفتیم چطور دقیق یادته 4شنبه بود؟ انتظار داشتم دلیلش را حضور ِ شیرین و متفاوتم در زندگیش ذکر کند. اما گفت آخه خودم روز رو تنظیم کرده بودم که چون بعدش پنجشنبه و جمعست، این دو روز توی مرخصیم لحاظ نشه!! (زندگیه من دارم؟) خلاصه اینکه اداره رو به مقصد ِ بیمارستان ِ دوتا کوچه پایین‌تر ترک کرد. یادتونه گفتم کی خداحافظی کرد؟ یازده صبح. و می‌دونید من کی به دنیا اومدم؟ دو ساعت بعد. یعنی ساعت یک ظهر. فکر نمی‌کنم حتی صبر کرده باشه داروی بیهوشی اثر کنه!

اولین باری که این ماجرا رو شنیدم کـُپ کردم. انگار رئیس مادرم هم شکه شده و گفته بود این خانوم که الان خداحافظی کرد!! می‌بینید من چرا انقدر خونسردم؟ دقیقا به همین دلیل که مادرم من رو بسیار خونسرد به دنیا آورد. خلاصه اینکه من الان دلم می‌خواد افتخار کنم. به کی و چی؟ خودمم نمی‌دونم!

سفری که پایانی هم داشت ...

2011-05-05T14:21:00.001+04:30

نیمه پایانی سفر حج یعنی شش روزی که در مکه بودیم تقریبا شبیه نیمه اولش بود. اما به هرحال مکه شهرتر بود و بدبختی‌های ما درست و حسابی تر! دیگر قصد ِ حکایت ِ همه‌ی آنها را ندارم. چون هم از حوصله‌ی شما خارج است و هم من با یادآوری آنها غمم می‌گیرد! فقط همینجور تلویحا اشاره کنم که یکبار مادرمان را در مسجدالحرام گم کردیم و عین خر ساعت‌ها اینور آنور می‌دویدیم و استرس داشتیم! ختم به خیر شد، اما مُردیم. یا حتی آخرین ساعات اقامتمان در عربستان و فرودگاه جده. که آن هم برای خودش داستانی ست. به گیت بازرسی بدنی که رسیدیم اجازه ورود ویلچرها را ندادند. من و مادرم با دو ویلچر همینجور در راهروهای فرودگاه می‌دویدیم. عین فیلم‌ها بود حقیقتا. بماند که چندین بار آدرس اشتباه دادند و ما استرس ِ جا ماندن گرفته بودیم عین چی! مثلا طرف می‌گفت برو گیت شماره 26. بعد که پرس و جو می‌کردیم می‌دیدیم فرودگاه کلا 15 گیت دارد! خلاصه با هزار بدبختی فهمیدیم باید از گیت 13 و پرواز مشهد به سمت هواپیمای طهران برویم. این وسط مادرجونم هم مدام روی اعصاب ِ من پیاده روی می‌کرد و حرف می‌زد و آیه یأس می‌خواند. آخر مجبور شدم بهش بگویم که ممنون می‌شوم اگر یک ساعت حرف نزند. خلاصه آنقدر به مأمور فرودگاه گیر دادم سر درست بودن گیت و پرواز و بلیت و اینها که طرف دیوانه شد. اما به خیر گذشت و ما را به جای طهران، مشهد نفرستادند! درون هواپیما هم نگذاشتند جایی که پدر برایمان گرفته بود بنشینیم. (پدر و خواهر زودتر سوار هواپیما شدند و ما به خاطر ویلچر معطل بودیم.) هرچند بعدا با کلی ژانگولربازی این امر محقق شد. اوووف. آدم از هواپیمای سعودی دیگر همچین انتظاری ندارد! غذا را می‌گویم. من سنگ را هم جلویم بگذارند اه و پوف نمی‌کنم. اما واقعا غذای مزخرفی بود! خدا نصیب نکند به هرحال ... خلاصه در مهرآباد فرود آمدیم و من هی همینجور به خدمه فرودگاه لبخند می‌زدم و التماس می‌کردم که فارسی حرف بزنند. پنج ِ صبح بود. خانه. اتاق ِ خودم. خوشحال ازپایان ِ هر آنچه اتفاق افتاده بود. خوب یا بد مهم نبود. سرم را در بالش ِ خودم فرو کردم و به این فکر کردم که آدم حتی اگر مهمانی خانه‌ی خدا هم برود، باز هیچ کجا خانه‌ی خود ِ آدم نمی‌شود ...

حواشی سفر :

1. خدایی کاروان خوبی داشتیم. مدیر جوانی داشت. خنده رو و باحال. طوری که پایان سفر در مهرآباد و وقتی رو به من و خواهرم گفت انشالله سفر بعدی، تمتع. وقتی قیافه‌های زار ِ ما را دید، خندید و گفت منظورم تمتع نیویورک بود! خدا حفظش کند! روحانی کاروان هم که جوان و هلو! به چشم برادری البته. اصلا کاری به کار ما نداشت! و ما سرخوشانه سیاحت می‌کردیم. همین که به ما گیر نداد و حتی نماز هم نپرسید خیلی عالی بود! ( پرسیدن ِ نماز یکی از کارهای معمول ِ کاروان‌های ایرانی ست!!)

2. مستحضرید که سال ِ نود به جز سال جهاد اقتصادی، سال آگاهی تا رهایی هم هست!! :دی

ما از همان اول سفر، آگاهی بین‌المللی را در دستور کار خود قرار دادیم. تاکسی‌ها را نشانه گرفته بودیم و پدرمان هربار بحث را می‌کشاند به سیاست و با عربی و انگلیسی مخلوط به آنها حالی می‌کرد که : ا.حمدی.نژ.اد برای مردم بیرون از ایران خوب! برای مردم ایران مزخرف!! الحق هم آدم‌های فهیمی بودند. آنهایی را هم که نمی‌فهمیدند، فهمانیدیم!

3. بامزه‌ترین اتفاقی که برایمان در این سفر افتاد، برای خودش نوبر است. البته برای خواهرمان اتفاق افتاد. از آن چیزهایی‌ست که می‌شود تاسال‌ها برای این و آن تعریف کرد و هربار مُرد از خنده. هرچند التماس کرده که این را جایی بازگو نکنم، اما واقعا نتوانستم قولی بدهم! اتفاق، در زمان طواف و هنگام نماز صبح افتاد. همان نمازی که گفتم ختم قرآن بود. حیف که این صحنه را از دست دادم. خواهرمان تعریف می‌کند که وقتی اذان را گفته بودند و همه می‌خواستند جمع شوند برای نماز، از خانمی که بغل دستش بود و البته برای کاروان دیگری بوده، پرسیده ببخشید قبله کدوم طرفه؟؟ زن ِ بیچاره انگار هنگ کرده بود از این پرسش. فکرش را بکنید! کعبه درست جلوی رویتان است و شما آدرس قبله را می‌پرسید! من هنوز هم که فکرش را می‌کنم، غش می‌کنم از خنده. بیچاره انگار خستگی به او هم فشار آورده بود!

4. برایم عجیب بود. اما ... در کنار ِ کعبه، گاهی شوم‌ترین و دهشناک‌ترین حس ِ ممکن را داشتم. چیزی شبیه حضور ِ حقیقی ِ شیطان ... شاید آمده بود به دوست ِ قدیمی‌اش، خدا سر بزند ! کسی چه می‌داند؟

5. بیچاره مادرم انقدر پی خرید سوغاتی برای فک و فامیل ِ مادربزرگ‌هایم بود که تبدیل شده بود به سوژه‌ای در کاروان! مثلا در آخرین روزهای سفر و در زیارت دوره در صحرای عرفات وقتی روحانی کاروان، توضیحاتش را تمام کرد، سری چرخاند بین جمعیت و گفت : به نظرم دیگه اینجا چیزی برای خرید نداشته باشه! غیر قابل انکار بود که بین جمعیت دنبال ِ مادرم می‌گشت! اما او، آنجا هم در پی خریدهای باقیمانده بود ... :دی

6. بین جاهایی که در مکه ما را برای زیارت بردند، یک جا حواسم را بدجور پرت ِ خودش کرد. کوه جبل الرحمة در صحرای عرفات. بالای تپه‌ای تندیسی سپید رنگ نصب کرده بودند. روایت است آنجا اولین مکانی ست که آدم پس از نزول از بهشت پایش را آنجا گذاشت. یعنی خدا طرف را با لگد پرت کرد به آن نقطه! به قول ِ مادرم یک حرف بعد از 50 سال هزارجور عوض می‌شود. آنوقت ما باید این مکان و روایت را باور کنیم؟ :دی

مورد ِ جالب ِ دیگر ِ این سفر، فهمیدن ِ وجه تسمیه ِ نام یک شهر بود. شهر ِ جـدّه. در نزدیکی ِ مکه. می‌دانید که حـوا مادر ِ همه‌ی ماست دیگر! آدم هم پدر ِ ما. به عبارتی آدم، جـدّ ِ ماست و وقتی جـد، ة بگیرد مونث می‌شود. جـدّه یعنی حـوا ! روایت است حـوا، یعنی جـدّه‌ی همه‌ی ما در این شهر دفن است! امان از این روایت‌ها!

تـکـمـــله1 : حرف‌ها تمام نشده. اما دیگر بس است. بقیه‌اش را می‌گذارم به عهده خودتان. یکبار دیدنش بد نیست. البته اگر با خواندن این گزارشات از رفتن پشیمان نشده باشید! و مـِن الله التوفیق!

تـکـمـــله2 : دارم سعی می‌کنم خوب باشم ...

زخمه

2011-05-03T14:20:00.000+04:30

روبرویم نشست. لبخندی داشت شیرین. نگاه می‌کرد براق. براق‌ترین قهوه‌ای ِ دنیا انگار از آن ِ او بود. حرف‌های بی سر و تهم را می‌شنید و از میان ِ کلمات ِ آشفته، مرا بیرون می‌کشید. آنقدر در خود ِ واقعی‌ام غوطه خوردم که همان شب باریدم ... هزار سال میشد که انقدر عالی فرار کرده بودم از خودم. اما من ِ واقعی و آنهایی که نبودنشان در زندگی‌ام واقعی‌تر است، انگار حقیقی‌تر از آنی بودند که بتوانم این همه مدت پشت در نگهشان دارم.

آن چشمان ِ براق، آن دستان ِ گرم، تاعمق ِ وجودم را دربر گرفت. کاش هنوز پشت ِ آن میز نشسته بودم و زمان نمی‌گذشت ... هرچه بیشتر زمان ِ با او بودن می‌گذشت، تنهایی بی تاب‌تر می‌شد ...

داستان، همان داستان ِ قدیمی‌ست. داستان ِ من و تنهایی. این بار اما با چاشنی ِ بغض ِ زیاد. داستانی‌ست تکراری و بی فرجام. می‌دانم. فقط کاش انقدر تنهایی‌ام خودش را به رویم نمی‌آورد تا من مدام روبرویش قرار بگیرم و در صورتش فریاد بزنم : چراااا ؟؟؟

من از همین چراهایی که به تنهایی‌ام می‌گویم متنفرم. میترسم. چراهایی که پاسخش پُتک‌های تلخ ِ تنهایی‌ست.

هر روز عمیق‌تر از دیروز ...

یعنی تا کجا می‌خواهد پیش برود؟

مگر من چقدر عُمق دارم؟

آه ...

دستان ِ متعفن ِ تنهایی ...

دیواره‌های روحم را چنگ نزنید احمق‌ها ...

چنگ نزنید ...

2011-04-29T14:18:00.000+04:30

نه. بهار آمده انگار. اردیبهشت را که دیدم تازه حواسم پرت ِ آمدنش شد. عاشق ِ این ماه نیستم. اما فکر می‌کنم برای اولین بار قرابتش را با بهشت حس کردم. آن هم چند روزی که رفته بودم رشت. بازگشت به خویشتنم در مکه و در جوار کعبه رخ نداد. من آنجایی به اصل ِ خویش بازگشتم که درخت‌ها بی رحمانه زیبا شده بودند. در باد و باران می‌رقصیدند و من مبهوت ِ جوانه‌های سبزشان بودم. من یک درختم. فراموش نکرده بودم. اما یادم نمی‌آمد آخرش از چوب ساخته شده روحم یا گـِل. انگار برای هزاران سال، جغرافیای روحم بی مختصات مانده بود. مانده است. اما حالا حداقل خیالم جمع است که جایش راحت است. نمی‌چرخد و سرش گیج نمی‌رود این روح ِ چوبی ِ من. گیج هم که بزند، آخرش همیشه درختی هست. برای تکیه کردن. برای تکیه گاه شدن.

من یک درختم و به خاک ِ وجود ِ آدم‌ها نیازمند .

تـکـمـلـــه 1 : بعد از چند پست ِ سفرنامه‌ای، لازم بود پرانتزی باز شود.

تـکـمـلـــه 2 : عاشق شده‌ام! مبهوتش شده‌ام. دلم برایش می‌تپد. خاکدوس ... که مادرخوانده‌اش، این را هم پری صدا می‌زند.

... و در خیابان، همه‌ی سرها به سوی کاکتوسم می‌چرخید .

معجزه ی پایان

2011-04-26T14:17:00.000+04:30

روحانی کاروان گفته بود به خرافاتی که قبلا شنیده‌اید توجه نکنید و فقط به محض دیدن کعبه، سجده‌ای کنید و آرزوهایتان را بگویید. اینکه می‌گفتند دیدن کعبه باعث به وجود آمدن حالت معنوی می‌شود و هرکسی حتما تکانی می‌خورد و از این صحبت‌ها، حداقل روی من که تاثیری نداشت! شاید من مثال ِ نقض ِ دنیا باشم! چه می‌دانم؟! اما این فاصله را باور نمی‌کردم. اینکه کعبه چند قدم جلوتر از من باشد. نگاهش می‌کردم. چقدر به نظرم کوچکتر از آن چیزی آمد که دیده بودم و تصور می‌کردم. و همچنان نگاه می‌کردم... از سجده بلند شدیم و دور مدیر کاروان و بقیه حلقه زدیم. صحبت‌ها و یادآوری‌های پایانی بود. حرف‌ها اما برای من تازگی داشت! از بس که طی صحبت‌های قبلی در مدینه بی خیال بودم! مرحله‌ی اول این بود: نیت برای طواف، 7 دور طواف و شروع از حجرالاسود و آخر هم دورکعت نماز طواف عمره. پدر، مادربزرگ را می‌برد و من مادرجون را. قرار بود که با هم حرکت کنیم. و اگر گم شدیم، آخر ِ طواف جلوی در ملک فهد هم را ببینیم. ساعت سه و نیم صبح بود به نظرم و هوا تاریک. از چیزی که فکر می‌کردم بیشتر شلوغ بود. (اول ِ ماه بود و بومی‌ها هم آمده بودند برای عمره‌ی آن ماه شان). کعبه را نگاه کردم و ویلچر را. خیال نزدیک شدن به کعبه را از سرم بیرون کردم. عین یک خلسه بود. نمی‌دانم. شاید از خستگی بود. فقط ویلچر را می‌راندم و روحم نمی‌دانم کجا بود. هربار که به حجرالاسود می‌رسیدیم از مادرجون می‌پرسیدم که چند دور شد. او هم در حال خودش بود. اما حواسش بیشتر از من جمع بود. هیچ جا را انگار نمی‌دیدم. حتی یادم هست خیلی دورها را با چشم ِ بسته زدم. نمی‌دانم کدام نیرو بود که من را می‌بُرد ... هفت، تمام. صدای مادرجون بود. نگاه کردم. چهره‌ی هیچ آشنایی را ندیدم. به صف نمازگزاران پیوستیم. دو رکعت نماز طواف را خواندیم. از دور گروه را دیدم. بهشان ملحق شدیم. مادر و خواهرم هم بودند. اما خبری از پدر و مادربزرگ نبود. باید به طرف صفا حرکت می‌کردیم. نمی‌شد منتظر ماند. بدون پدر رفتیم. توجیهات آن قسمت را هم شنیدیم. هفت بار بین صفا و مروه. از بلندی، نگاهی به انتهای مسیر که همان مروه بود انداختم. غمم گرفت. مسیر طولانی بود و من خسته تر از آنکه حتی پاهایم را در اختیار داشته باشم. اما راه دیگری نبود. ویلچر را به جلو هل دادم و از مسیر ویلچرها راهی مروه شدم. می‌رفتم و نمی‌رسیدم. زمین سخت بود و پاهای برهنه‌ام بی حس. مادرم چند باری اصرار کرد که ویلچر را بگیرد. امتناع می‌کردم. به بلندی مروه رسیدیم. با هزار بدبختی ویلچر را از بلندی بالا بردم. یک دور تمام شده بود. اما شش دور دیگر هنوز مانده بود. انگار چهره‌ام خیلی داغان بود که دیگر مادرم به زور ویلچر را از دست‌هایم بیرون کشید. نای مقاومت نداشتم. مادرم می‌رفت و من تک و تنها، پا سست کرده بودم. اما آرام ادامه می‌دادم. دور دوم. دور سوم. دیگر توان نداشتم. گوشه‌ای نقش زمین شدم. نمی‌دانم. شاید دو دقیقه هم نشد. اما سرم را تکیه داده بودم به دیوار ِ سرد و چشم‌هایم را بسته بودم. تشنه بودم. از همان بغل جرعه‌ای آب ِ موسوم به زمزم را نوشیدم. جان ِ دوباره‌ای گرفتم. هنوز چهار دور دیگر مانده بود. همان‌جا پدر و مادربزرگ را هم دیدم. آنها با ویلچر و با سرعت از کنار من عبور می‌کردند. اما من انگار مسخ شده، آرام قدم برمی‌داشتم. هفت، تمام. و مروه. خانواده همه رسیده بودند آنجا و منتظر من بودند. پخش ِ زمین شدم. نمی‌دانم ساعت چند بود. اما اذان صبح را می‌گفتند. خسته بودم. خیلی. مسجد شجره و راه، بدجور توانم را تحلیل برده بود. وقت ِ تقصیر بود. یعنی بریدن تکه‌ای از مو و گرفتن ناخن. این هم انجام شد. فقط مانده بود مرحله آخر. طواف نساء. از وجود این یکی واقعا بی خبر بودم. اما به هرحال باید انجام می‌شد. هفت دور ِ آخر. دور ِ دنیا را گشتیم تا آخر توانستیم راه مروه به کعبه را پیدا کنیم. از بلندی ِ مروه باز نگاهی به راه ِ طی شده کردم و یاد ابراهیم افتادم. ابراهیم و خستگی‌اش.ابراهیم و هاجر. آن لحظه چقدر خوب می‌فهمیدمش.

ویلچر را باز گرفتم و به سمت کعبه رفتیم. وقت نماز جماعت بود. نمی‌توانستیم جلو برویم. باید نماز را می‌خواندیم تا راه باز شود و هفت دور آخر را تمام کنیم. جای جلو رفتن با ویلچر نبود. مجبور شدیم روی سنگ ِ سرد نماز بخوانیم. شروع کرد. حمد را خواند. اما سر سوره‌ی دوم ... چشمتان روز بد نبیند. بارها در مدینه با آنها نماز جماعت خوانده بودیم. اما آنجا انگار می‌دانستند ما چقدر خسته‌ایم، یک جزء قرآن را تقریبا کامل خواندند. شاید هم اصلا ختم قرآن بود. نمی‌دانم. اما ایستاده بودم و واقعا دلم می‌خواست زار بزنم. تمام نمی‌شد. حقیقتا پاهایم می‌لرزید. اما ایستادم. مطمئنم چند ثانیه بیشتر طول می‌کشید، واداده بودم. نماز صبح بالاخره تمام شد. من، ویلچر و هفت دور ِ آخر. نیت ِ طواف نساء کردیم و شروع کردیم به طواف. باز مثل هفت دور اول. خلسه وار و خسته می‌راندم. آسمان روشن شده بود. و نمی‌دانستم پاهایم همچنان به اختیار کیست. هفت، تمام. باز هم صدای مادرجون. وباز هم هیچ صورت آشنایی نبود. ویلچر را گوشه‌ای بردم تا دو رکعت نماز طواف نساء را هم بخوانیم و تمام. سر ِ سجده‌ی آخر دیگر نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. همان طور پیشانیم روی سنگ بود و من می‌لرزیدم. تمام تنم می‌لرزید. تمام وجود و اشک‌هایم. حس می‌کنم از خستگی مفرط بود. اما بالاخره سر از سجده بلند کردم. نور چشم‌هایم را می‌زد. اما چشم می‌گرداندم و دنبال در ملک فهد بودم. پدر و مادربزرگ را دیدم. ویلچرها را کنار هم گذاشتم. همه لبخند شده بودند. اما من دلم می‌خواست فقط برای سال‌ها بخوابم. روی زمین ولو شدم. منتظر مادر و خواهرم بودیم. آدم‌ها از کنارم می‌گذشتند و من فقط سعی می‌کردم به هوش باشم. خسته و گرسنه. حس می‌کردم تمام ِ سنگ‌های بنای کعبه را به تنهایی به دوش کشیده‌ام و آن هیبت را از نو ساخته‌ام. اما معجزه را در آن لحظات خوب می‌فهمیدم. پیش خودم گفتم "تمام" شد. و این، حقیقتا یک معجزه بود.

نیمه پایانی سفر و شرح حواشی آن باشد برای بعد. ممنون که تا اینجای سفر، همراه بودید.

صدای دُهُل از دور ...

2011-04-19T14:16:00.000+04:30

مکه. نه. هنوز نه. هنوز کلی راه مانده تا مکه. 3 ظهر قرار است لباس ِ إحرام پوشیده در لابی باشیم. زن و مرد همه سپیدپوش سوار اتوبوس‌های آماده دم در می‌شوند. مادربزرگم در آن لباس خیلی بامزه شده. بهش می‌گویم ننه نقلی! پدرم در می‌آید تا چادرم را جمع و جور کنم. مقصد مسجد شجره است. 10،15 دقیقه تا آنجا بیشتر راه نیست. قرار است آنجا لـبـیــک بگوییم و مُحرِم شویم. مُحرم شدن هم چند اصل و اساس دارد که به نظرم بعضی‌هایش خیلی بی هدف بود! مثلا اینکه از زمان مُحرم شدن تا انتهای اعمال حج، نباید در آینه نگاه می‌کردیم!! یا برای خانم ها دقیقا باید گردی صورتشان کامل معلوم می‌بود و مثلا عادتی که بعضی خانم‌ها در رو گرفتن توسط چادر دارند، مُحرم بودن آنها را باطل می‌کرد! یا حتما آقایان می‌بایست دمپایی روباز می‌پوشیدند! با آن لباس‌هایشان! به پدرمان گفتیم کمتر جلوی ما ظاهر شود! چون داشتیم از خنده می‌مُردیم! هرچند بعدا با دیدن ِ انبوه مردان ِ حوله پوش(!) عادت کردیم!

این لبیک گفتن ما هم داستانی دارد برای خودش. از چند روز پیش و در جلساتی گفته بودند که لبیک را باید بدون اشتباه و کاملا صحیح گفت و هیچ گونه اشتباهی جایز نیست. گفتیم این چند روز باقیمانده، لبیک گفتن را با مادربزرگ‌هایمان تمرین کنیم. و شخصا به دلیل داشتن صبر و حوصله‌ی زیاد برای این امر انتخاب شدم! چشمتان روز بد نبیند. پــیـــــــر شدم. هر بار خودشان فتحه‌ای، ضمه‌ای، کسره‌ای، حرف اضافه‌ای چیزی به این چند خط لبیک اضافه می‌کردند. هرچند آخرش با تمرین‌های وقت و بی وقت ِ من به حد مطلوبی رسیدند و آماده شدند برای روز موعود. برگردیم داخل اتوبوس و راه ِ مسجد شجره.

داخل مسجد که به هیچ عنوان نمی‌شد رفت. ازدحام شدید بود. فکر می‌کنم همزمان با ما ده، دوازده کاروان دیگر از اقصی نقاط ایران و جهان درون محوطه مسجد بودند. وقت اذان مغرب دیدیم نمی‌شود وارد مسجد شد و نماز را به جماعت خواند. داخل همان حیاط ِ مسجد، به دلیل ِ نبودن ِ اتصال، نماز را فرادا خواندیم. لازم به ذکر است که باید لبیک را بعد از نماز مغرب و حتما درون خود ِ مسجد و زیر سقف آن می‌گفتیم تا مُحرم شدن ِ ما آغاز می‌شد. قرار بود از قبل فردی در مسجد، لبیک را بگوید و آن جمعیت کثیر بلافاصله تکرار کنند. نگاهی به جمعیت کردم؛ نگاهی به مادربزرگ‌ها. وحشت وجودم را گرفت. نمی‌دانستم چگونه آنها را داخل ببرم تا زیر دست و پا نمانند. قبل از داخل شدن آنها را توجیه کردم که اگر جمعیت فشار آورد، مقاومت نکنند و خودشان را بسپرند دست موج ِ جمعیت. یا خدایی گفتم و خودم را حائل آنها کردم و با فشار داخل مسجد شدم. تمام ِ وجودم را در برابر موج جمعیت قرار داده بودم تا فاصله‌ای بین آنها و مادربزرگ‌ها بیفتد. چند قدمی داخل شدیم. اما دیدم نه. نمی‌شود جلوتر رفت. چشم‌هایم را بستم و کلمات از دهانم خارج شد. در طی تمرین‌های قبلی، لبیک را حفظ شده بودم. با چشمان ِ بسته و با تمام ِ وجود فریاد می‌زدم تا صدایم را بشنوند. کلمه به کلمه. "لـبـیــک" تکرار می‌کردند. می‌دانستم باید واضح و آرام بگویم. " الهمَ – لبیک – لبیک – لا شریکَ – لکَ لبیک – انّ الحمدَ – والنعمة َ – لکَ والمُلک – لاشریکَ – لکَ لبیک" بعد از هر کلمه تکرار می‌کردند. چشم‌هایم را باز کردم. جمعیت بازمانده‌ای را دیدم که دورم جمع شده بود. آنها هم مثل ما. نرسیده بودند به صدای اصلی. بار دیگر لبیک را تکرار کردم. همه می‌گفتند. بار دیگر و بار دیگر. شش بار برای اطمینان از صحت ِ لبیک، آن را تکرار کردم. و دوباره داستان ِ ورود. جمعیتی که برای بیرون رفتن از مسجد عجله داشت و بدن ِ من که قربانی ِ فشار بود. به هر جان کندنی بود بدون تلفات خارج شدیم. و تازه متوجه اشک شوق مادربزرگ‌ها و تشکر مادر و آدم‌های دور و بر از خودم شدم.لحظه‌ی با عظمتی بود. اما می‌دانستم این تازه شروع ماجراست. و داستان اصلی تازه چند کیلومتر آن طرف‌تر آغاز می‌شود ...

فکر کنم حدود ساعت هشت شب بود که دوباره سوار اتوبوس شدیم برای عزیمت به مکه. اما چشمتان روز بد نبیند. چه عزیمتی ... دوستان مستحضرید که من آدم سفرم و جاده. 4 سال رفاقت کرده‌ام با جاده‌ها. اما آن 6 ساعت سفر با اتوبوس از مدینه تا مکه مرا از زندگی‌ام پشیمان کرد. طوری که آخر سفر حس این را داشتم که انگار یک گله شتر از روی من رد شده. انقدر که همه چیز بد بود. راننده، جاده‌ی خراب، اتوبوس ناراحت، غذای افتضاح و آخ ... هرگز آن شب و آن زجر از یادم نخواهد رفت.

ساعت حدود دو صبح به مکه و هتل رسیدیم. مدیر کاروان گفت خیلی دیر شده. آنهایی که می‌خواهند همین امشب اعمال را انجام دهند تا یک ربع دیگر جلوی در.نگاه پر التماسی به تک تک ِ اعضای خانواده انداختم. اما چهره‌ی همه‌شان مصمم بود برای رفتن. و من هم خسته و تسلیم.

باز هم ماجرای تکراری سوار و پیاده کردن ویلچرها. اما داستانی که در آن نیمه شب و در آن هیجان و استرس، هولناک‌تر شده بود. برای رسیدن به مسجدالحرام روبرویمان یک پله برقی قرار داشت. در آن لحظه اشتباهی را کردیم که بعد از آن دیگر مرتکبش نشدیم و راه درستش را یاد گرفتیم. مادربزرگ (سارا) را از روی ویلچر بلند کردیم. معاون کاروان مثلا زیر بازوهایش را گرفت. و مادربزرگ تقریبا بدون هیچ تعادلی روی پله برقی افتاد. پله برقی بالا می‌رفت و مادربزرگ غلت می‌زد و سکوت بود و ترس و دست‌ها و پاهایی که از دلهره بی حس شده بود. پله برقی و مادربزرگ به بالا رسیدند. همه دورش جمع شدیم. صحنه‌ی عجیبی بود. یک نیروی عجیب. نوعی عزت نفس ِ مخصوص خودش. بی هیچ حرف و آخی بلند شد. ویلچرش را آوردیم. گفت چیزی نیست. همه اشک شده بودیم. مادرم سر مادربزرگ را بوسید.و پدرم مادربزرگ و ویلچر را تا آخر از خودش جدا نکرد. آن یکی ویلچر و مادربزرگ دیگر (که ما به او مادرجون می‌گوییم) را به جلو می‌راندم و به توضیحات شروع طواف و ورود به مسجد گوش می‌کردم. گوش می کردم و گوش نمی‌کردم. نمی‌دانستم پشت این دیوارهای مسجدالحرام چه چیز انتظارم را می‌کشد. شنیده بودم به محض دیدن خانه‌ی خدا اگر سه آرزو کنیم، برآورده می‌شود. روزها بود که فکر می‌کردم به سه آرزویم. پشت دیوارها با خودم مرور می‌کردمشان. لحظه‌ی ورود. و آخ ... چون راه را بلد نبودیم و می‌خواستیم با جمعیت باشیم از دری که معبر ویلچر داشت نرفتیم. و صحنه‌ی انبوه پله‌هایی که در برابرمان بود. و ما. و دو ویلچر. ویلچرها را بلند می‌کردیم و پایین می‌گذاشتیم. بلند می‌کردیم و پایین می‌گذاشتیم. ساعت حدود سه صبح و ما خسته. اما از دور نمای سیاه رنگش هویدا شد ...

6 دانگ بهشت، از آن ٍ ما

2011-04-14T14:14:00.000+04:30

هیچ حس نمی‌کردم. فقط ویلچر را در خلسه‌ای بی مانند به جلو می‌راندم. در آن ازدحام، یارای خسته شدن هم نداشتم.

از همان فرودگاه مهرآباد و پرواز 5 صبح هواپیمای سعودی فهمیدم که سفر آسانی نخواهد بود. با وجود دو مادربزرگ. که یکی، دیگر توان برداشتن 5 قدم به تنهایی را ندارد و دیگری تازه دو هفته بود که آنژیوپلاسی و عمل بالون قلب انجام داده بود.

پروازمان به مقصد مدینه بود. اکثر پروازهای ایرانی به مقصد جده است. اما با کمی پول بیشتر بلیت مدینه را گرفتیم تا با وجود مادربزرگ‌ها، خستگی و مشقت سفرمان چند برابر نشود. هواپیما که در مدینه فرود آمد خبردار شدیم این آخرین پرواز به مدینه بوده. باقی پروازها حتی آنها که بلیت مدینه را تهیه کرده بودند در جده فرود آمدند. دلیلش فکر کنم واضح است. شلوغی‌های طهران و ایران و ناله‌هایی که در پست قبل گفتم. به هرحال شانس با ما همراه بود. از طهران با خودمان فقط یک ویلچر آورده بودیم و برای دومی دل به ویلچرهای فرودگاه‌ها و هتل‌ها بسته بودیم. بماند تمام سختی‌هایی که کشیدیم در این راه.

صبح، در هتل مدینه. شهر دلگیری بود. تا چشم کار می‌کرد، هتل‌های سر به فلک کشیده بود و بس. هتلمان تا مسجدالنبی یک خیابان فاصله داشت. پیاده، 5 دقیقه. ظهر، اعلام حرکت دسته جمعی به سوی مسجدالنبی. یک ویلچر راپدرم می‌بُرد و آن یکی را من. دلم نمی‌آمد بدهم دست مادرم. دستش درد می‌کند. خواهرمان هم که کلا جان ندارد خودش را راه ببرد! و اینطور بود که تا آخر سفر، مسئولیت یکی از ویلچرها با من بود .

ستون‌های مسجد از دور نمایان شد. باشکوه بود. خیلی. ابهتش مرا گرفت. سکوت شده بودم و نگاه. اما مغزم عین ساعت کار می‌کرد. دعا می‌کردم ...

در ِ ورودی مسجد برای خانم‌ها آن ور دنیا بود. می‌دانستم نباید خیلی دنبال احترام آنها و به خصوص وهابی‌هایشان به خانم‌ها باشم. چیزی که در روز آخر سفر، رسما نمود پیدا کرد. کلا با وجود ویلچرها از خیلی چیزها محروم شدم. مثلا هرگز نتوانستم داخل مسجدالنبی بروم و از دور آن شکوه را نظاره می‌کردم.یا حتی ثانیه‌ای در خودم بنشینم و تفکر کنم که با وجود مسئولیتی که بر دوشم بود نتوانستم. یا در مکه خیلی دلم می‌خواست طبقه‌ی دوم مسجدالحرام را هم ببینم، اما ... عیبی ندارد. در عوض، در طول سفر تمام نگاه‌ها به ما بود. حتی خود عرب‌ها. همه به ما می‌گفتند که اجر معنوی سفرمان چند برابر بقیه است. و همه‌ی اینها به خاطر نگهداری دلسوزانه‌ی ما از مادربزرگ‌ها بود. نمی‌دانید. نمی‌دانید چه سختی‌هایی در عبور از خیابان‌ها و جداول که نکشیدیم. چه سختی‌هایی که در بالا و پایین بردن آنها در اتوبوس و ماشین نکشیدیم. شخصا معتقدم به اندازه چند نفر سفر حج رفته‌ام! اگر بهشت از آن ِ ما نباشد، از آن ِ که باشد پس؟ والا!

بگذریم ... یکی دو روزی طول کشید که به نماز سُنی‌ها عادت کنیم. اذان‌های وقت و بی وقتی که می‌گفتند! آمین‌هایی که نباید می‌گفتیم. مکث‌هایی که در نماز آنها بود و در نماز ما نه. و از همه مهمتر پیشانی‌مان که باید بارها با کف سرد و سخت زمین تماس پیدا می‌کرد. (سنی‌ها بر روی فرش یا پارچه سجده می‌کنند و شیعیان بر روی خاک یا سنگ و سجده کردن ما روی فرش مساجد جایز نبود!!)

یکی از شش روزی که در مدینه بودیم، به زیارت دوره گذشت. تاریخ اسلام ِ مصور بود. برای همه زودتر از روحانی کاروان، ماجرای جاهایی را که می‌خواستیم برویم، تعریف می‌کردم. فقط نمی‌دانم چرا استاد تاریخ اسلام به من داد 16 ! اولین محل، مسجد قُبا بود. اولین مسجد و ساخته شده به دست پیامبر. دوم کوه اُحُد بود. همان کوهی که در آن جنگ احُد رخ داد و حمزه عموی پیامبر کشته شد و ماجرای هند جگرخوار. ما را روی تپه‌ای بردند که 50 نفر از مسلمانان مامور محافظت از آن بودند. و با رها کردن آن تپه به هوای غنایم جنگی موجب فرود آمدن ضربه‌ی سختی به مسلمانان شدند. انگار تمام درس‌های تاریخ و معارفی که در 16 سال تحصیل خوانده بودم برایم زنده می‌شد. مکان سوم، مسجد ذوقبلتین بود. همان مسجدی که پیامبر در آن، در چرخشی 180 درجه‌ای، قبله‌ی مسلمانان را از قدس به کعبه تغییر داد. مکان اخر هم محلی بود که در آن جنگ خندق رخ داده بود. و الان در آن محل مسجدی برپاست.

بقیه‌ی روزهای مدینه به خرید گذشت! برای خودمان نه. شما فکرش را بکنید. دو تا مادربزرگ که هرکدام کلی فامیل و نوه و نتیجه دارند را آورده‌اید سفر. تازه خودشان هم پای خرید نداشته باشند. در عوض خرید‌های آنها ما را از پا انداخت. چه کنیم دیگر؟ نوه‌ی نیکوکار به ما می‌گویند.

این‌ها تازه قسمت راحت سفر ما بود. ماجرای سفر به مکه و مُحرم شدن باشد برای پست بعد. اگر زنده ماندم!

تـکـمـــله : از خشک شدن ِ ریشه‌ی رفاقت، هراسانم ...

خطابه

2011-04-11T14:13:00.000+04:30

چه می‌شود گفت؟ بعد از دو هفته می‌خواستم با لعنت شروع کنم. اما ... امایی وجود ندارد. این لعنت حق آنهاست. حق آنهایی که هیچ نمی‌بینند، هیچ فکر نمی‌کنند و هیچ ... آنهایی که هفته‌ی پیش با سنگ به جان شیشه‌های کنسولگری عربستان افتاده بودند و همین چند روز پیش در تظاهرات خود در قم و مشهد، عربستان را لعنت می‌کردند و مرگ بر و غیره می‌گفتند. آنهایی که بی هیچ فکری و تنها با خط گرفتن و سـان. دیـس خوردن دست به این عمل زدند. دلیل عصبانیتم را خواهم گفت. کمی صبر کنید.

آقایان در صحبت‌هایی شدید اللحن و تظاهراتی افراطی دولت سعودی و آل خلیفه بحرین را در سرکوب مخالفت مردم محکوم می‌کنند. در چند کیلومتر آن طرف‌تر، از دولت دیکتاتوری سوریه در سرکوب مخالفت مردمانش حمایت می‌کنند. دیکتاتوری چیست؟ بشار اسد چه فرقی با مبارک دارد؟ رئیس جمهور مادام‌العمر چه فرقی با یک حکومت پادشاهی دارد؟

می‌دانم. مقدمه‌ام طولانی شد. اما ... می‌دانید که دو هفته‌ی گذشته را در کشور عربستان سعودی بودیم. فقط من نه. چند صد هزار زائر ایرانی. چه کسی به فکر امنیت این جمعیت عظیم ایرانی بود؟ چه کسی از تظاهرات ظهر جمعه‌ی مردم جده خبر داشت؟ می‌دانید شعارشان چه بود؟ الـْموت ایران. تمام این‌ها در کنار گوش ما اتفاق می‌افتاد و آنهایی که بی خبر از همه جا دلشان می‌خواست آمریکا یا یکی از هم پیمانانش را لعن کنند هیچ به این مسائل فکر نمی‌کردند. به زائرانی که در این مدت شبه گروگان بودند. به انسان‌های بی گناهی که می‌ترسیدند حرف بزنند یا تکان بخورند تا نکند خدای نکرده مردم عربستان و به خصوص وهابی‌هایشان یاد افراطی‌ها و بی‌فکری‌های یک عده بی‌خبر از همه جا، در ایران بیفتند. البته خدا رو شکر انگار دیگر پرواز زائر ایرانی به عربستان ممنوع شده!

اعصابم خراب است، دلم تنگ است و اندازه‌ی هزار سال خسته‌ام. اصلا شما به من بگویید اگر اینها بردارند یک هواپیمای مملو از زائر ایرانی را در دریای سیاه غرق کنند کسی ککش می‌گزد؟ آنهایی که زدند شیشه‌های سفارت عربستان را پایین آوردند، باز برای حمایت از هموطنان و همخون‌های خودشان این کار را خواهند کرد؟ دلم می‌سوزد. که انقدر ایرانم بین کشورها، حتی بین همین عرب‌های ملخ خور بی آبرو شده. متاسفم که از این عبارت استفاده کردم. فعلا نمی‌خواهم دیگر این بحث را ادامه بدهم. حرف زیاد دارم. باشد برای بعد. فعلا فقط می‌خواهم بخوابم. در خانه‌ام. برای سال‌ها ...

تـکـمــــله : در 14 دور طواف و هفت بار بین صفا و مروه برای تک تکتان دعا کردم. در هر نگاه به کعبه و هر رکعت در مسجدالحرام و مسجدالنبی به یادتان بودم. چقدر دلم تنگ بود. چقدر زیاد دلم تنگ بود.

میرن آدما ...

2011-03-28T14:12:00.001+04:30

پشت چراغ قرمز واستادم. ۲۲، ۲۱ ... بارون شدیدتر شده. از برف پاک کن متنفرم. اما دیگه مجبورم بذارمش رو دور مداوم که هی بره و بیاد ... پسرک گل فروش بهم نزدیک میشه. مثل موش آب کشیده شده. دلم می‌خواست که دلم براش بسوزه. اما نسوخت. زل زده بودم به قطره‌های روی شیشه و آسمون خاکستری. خانوم گل بخر. پنج تومن. زل زده بودم به روبرو. گفت ببین خیس شدم. چهار تومن. گفتم نمی‌خوام. گفت این همه گل رو میدم سه و نیم. بخر برم خونه تو این بارون. یه نگاه به صندلی خالی کنارم انداختم و رو کردم به پسرک و گفتم واسه کی بخرم آخه؟ پسرک نگام کرد ... 3، 2، 1، صفر ... پسر همونجا واستاده بود و من با بارون یکی شده بودم ...

کتاب نوشت : کم پیدا میشه کتابی که منو واقعا تحت تاثیر خودش قرار بده. اونم بین کتب داخلی. اما کتابی که اخیرا خوندم جدا از بحث‌های معمول نقد کتاب سوژه‌ی جالبی داشت. نه. جالب خیلی بی‌رحمانست. سوژه، تجاوز بود. ترس بود. ترسی که تمام دخترای سرزمین من دارن. ترس از بکارت. بودن یا نبودنش. نبودنش بیشتر. بکارت ِ از دست رفته. تجاوز یک آشنا به دخترک. ضربه‌ی روحی و خودخوری. فرجام ِ بد. برام واقعا تلخ بود. تک تک ِ لحظاتی که رودابه، شخصیت اول داستان می‌گذروند رو لمس کردم و باهاش زجر کشیدم روحم زجر کشید. و این راز رو همراه رودابه که حتی دردش رو به آب روان هم نمی‌گفت، حمل کردم. از سُنت و عُرفی که باعث شده رنج ِ ما دخترکان چند برابر بشه منزجرم. لعنت به بکارت ِ داشته و نداشته‌مان ...

مشخصات ِ کتاب : به هادس خوش آمدید / بلقیس سلیمانی / نشر چشمه

تـکـمـــلـه : میرن آدما، ازونا فقط، دونقطه هاشون به جا می‌مونه ... (با تشکر از سارا بابت تحول در شعر اون بنده خدا!!)

یه دو هفته‌ای نخواهم بود. می‌خوام خواهش کنم بچه‌های خوبی باشید، مثل آدم سر خونه و زندگیتون بمونید، جایی رو آتیش نزنید، از پراید و امثالهم دوری کنید تا برگردم ... سعی می‌کنم که دعاتون کنم! :) تا چه پیش آید !

2011-03-25T14:10:00.000+04:30

تا حالا کوه‌های مشرف به طهران رو انقدر دست یافتنی ندیده بودم. اونم از مرکز شهر. وقتی که به دور دست زل بزنی و به جز دود، کوه‌ها رو هم بتونی ببینی ... بعدازظهر جمعه. پنج فروردین. شهر و خیابونا انقدر خلوت بود که باور نمی‌کردم. واسه همین می‌شد کوه‌ها رو دید. بازم من و تنهایی و اونی که تو گوشم می‌خوند. باید از خونه می‌زدم بیرون. دلم می‌خواست یه جایی برم. هر جا. بی هدف. وگرنه دلم نزدیک بود که با مرگ یکی بشه. این روزا دلم هم بازی در میاره. حتی اونم ازم خسته شده. دور میشه و نزدیک نه. نمیدونم دیگه واسش باید چیکار کنم. "پری" رو آوردم که همدمش بشه. همدم دلم. اما نمی‌دونستم دل پری هم پُره. نمی‌دونستم این پری همون پری ِ کوچک ِ غمگین ِ معروفه ... خجالتی هم هست. امروز صبح باهاش کلی حرف زدم. اما ... هنوز خجالت می‌کشه ... دل ِ منم شاید که خجالت می‌کشه. نه. حسش شبیه ِ خستگیه. آره. ازم خسته شده ... نمی‌دونم دیگه واسه دلم چیکار کنم ... نمی‌دونم ...

لذت های پیش و پا افتاده

2011-03-22T14:08:00.000+04:30

ما کلا آدم لذتْ بازی هستیم! یعنی معتقدیم هیچ لذتی خفیف و پیش و پا افتاده نیست. هر آنچه که حتی ثانیه‌ای انسان را به عرش ببرد قابل تکریم است و از پیش و پا افتادگی به دور. اما به هرحال دعوتی شده‌ایم و لبیکی گفته‌ایم به جناب مسکالین. که پنج لذت پیش و پا افتاده‌ی زندگی‌مان را به صف کنیم. هر که هم که فکر کند اینها پیش و پا افتاده‌اند، خر است!!

1. اولین لذتمان این است که به ما تیکه بیندازند در خیابان! حرفم هنوز تمام نشده. اشتباه نکنید. در صورتی تیکه باران شدن برایم لذتبخش است که هدفونی در گوشم باشد و کسی آن تو بخواند و مردکی رد شود و به زعم خودش تکه‌ی بامزه‌ای بیندازد و من چون نمی‌شنوم که چه می‌گوید، هیچ عکس العملی در صورت و کلامم ظاهر نشود و فقط نگاهش کنم مات. بعد آن طرف ضایع می‌شود! این خیلی لذت دارد. که آدم‌ها در خیابان عین ماهی می‌شوند. فقط لب‌هایشان تکان می‌خورد و من هم که نمی‌شنوم ...

2. دومین لذتم مربوط می‌شود به یک مسیر پیاده روی. به این صورت که: از ابتدای عباس آباد تا انتها. بعد گردش به چپ و قرار گرفتن در خیابان ولیعصر و پایین رفتن تا تقاطع انقلاب و گردش به راست و رفتن تا میدان انقلاب. این مسیر را خیلی دوست دارم. اکثرا تنها طی طریق می‌کنم. اما غیر تنهایش هم می‌چسبد.

3. خیلی‌ها این یک مورد را درک نمی‌کنند. لذت سومم قبرستان گردی ست! شاید برای شما هم ثقیل باشد. اما گشتن در کوچه پس کوچه‌های بهشت زهرا و عبور از مقابل مقبره‌های خانوادگی متروک یا دیدن یک میّت در حال شسته شدن یا حتی هم آواز شدن با سپید و خواندن مرغ سحر در خیابانی که منتج می‌شود قطعه هنرمندان برایم عجیب لذت دارد. فضای قبرستان را دوست دارم. خیلی.

4. این یکی البته مال زمان دانشگاه و روزهایی ست که شمال بودم. و فکر نمی‌کنم دیگر تکرار شود. اینکه با دوستان می‌رفتیم از بیرون اسکمو می‌خریدیم و می‌آمدیم توی حیاط دانشگاه و جلوی ملت خرت خرت اسکمو گاز می‌زدیم و هسته‌هایش را تف می‌کردیم توی سطل آشغال تا نشانه‌گیری‌مان قوی شود. لذتی داشت ها. تمام دهانمان از سرما بی حس می‌شد. یادش خوش.

+ اینکه اسکمو چیست را فکر کنم فقط هموطنان گیلانی بدانند. مخلوط اخته، آلوچه (گوجه سبز) و چیزهایی از این قبیل که با هم پخته و له می‌شوند و در قالب‌هایی به صورت بستنی یخی سِرو می‌شوند. طعم فضایی‌ای دارد. یک جور بستنی یخی ترش با نمک!

5. لذت پنجمم جوراب است! من عاشق جوراب خریدن هستم! جوراب‌های رنگی. همین الان هم 22 جفت جوراب آکبند دارم. و این به جز هفت جفتی ست که دارم استفاده می‌کنم! البته فکر کنم این مرض لذتناک، ارثی باشد! مادرم می‌گوید همسن تو که بودم کلکسیون مداد رنگی داشتم. و حالا من پیرو ایشان کلکسیون جوراب رنگی دارم! جوراب به من لذت آرامی می‌دهد.

تـکـمـــلـه1 : می‌خواستم یکی از این 5 تا را به کتاب اختصاص بدهم که دیدم کتاب سهمش از هرچه لذت است، جداست ...

تـکـمـــله2 : قرار بود 5 نفر را دعوت کنیم. دیگر همه‌تان می‌دانید که من بازی‌ها را عقیم می‌کنم. اما این بار هرکه خواست، بازی کند. همین.

هــفــت سـیـــن پـر از درد

2011-03-14T14:06:00.000+03:30

سـ.کـ.ـس و سیگار و سـگ لـرز ،
سـیمای مـتـوحش و ســرود آزادی ،

سـگرمه‌های درهـم و آخـر ،

سـ ـلام !

که به جـای تـمام شـب خـوش ها

که به جـای تـمام شـب‌های سـرخوشانه‌ی مـا

که به جـای تـمام شـب‌های یـخ زده در سـلول ِ انـفـرادی ِ آنـها

که به جـای تـمام شـب بیـداری و شـب بیـماری

در خالـی ترین اتاق ِ بیـمارسـتان

اتـفاق می‌افـتد !

بـرای سـردخانه ،

خـــط ســپـید را دنبـال کــن.

سـردخانه‌ای که هــفت سیـنش

سـزای کار دخـترک ِ ســبزپـوش بود.

که فـرود آمده بود چــکمه‌ای به عـمق چـند لـحظه

بـر صـورت ســـپـید لـرزانـش.

به مانـند لـرزش شـعـله‌های یـک شـمع.

سـر گـور دسـتـه جمعـی آنـها که

خـــط ســبز را دنـبال کرده بودنـد.

بـرای رفـتن به پـذیرش ،

خـــط مشــــکی را دنـبال کن.

پـذیرشـی که تو را حوالـه می‌کند

به صنـدوق حمایـت از مـزدوران.

و تو تا ابـــد نمــی‌توانی مشـــکی را از تـن به در کنـی.

هفـت سیـن ِ زنـدگـی‌ات چـیــده شـد

وقـتی که قـرار ،

ســر خیـابان آزادی بـود.

ســگ لـرز نزن.

به فـکر پـول گـاز خـانه‌ات هم نـباش.

ســیگار پـدرت را آتـش کـن و

خـودت را در آغـوش غـریبـه‌ای گـــرم.

ســـرود آزادی همـــین اسـت :

« بـوی عیــدی

بـوی خــون . . . »

آخرین بعدالتحریر دَهه : اگر مزاج بهاریتون تلخ شد، عذر می خوام ... روزگارتون خوش ...

قبل از عیدانه

2011-03-11T14:05:00.000+03:30

1. ای جوانان غیور این مرز و بوم! ای عزیزان من! ای صاحبان تکیه کلام‌ها! بدانید و آگاه باشید طی آماری که همشهری جوان منتشر کرد، تکیه کلام «تو حلقم» که محبوب اینجانب و بسیاری از شما نوگلان می‌باشد، به عنوان هشتمین تکیه کلام بین جوانان معرفی شده. در توضیح آن آمده:

تو حلقم : داغ داغ است. هنوز از هر هفت نفر فقط یک نفر آن را شنیده. (از کل ایران آمار گرفتیم!) فقط هم به صورت متکلم وحده صرف می‌شود و لذا تو حلقت، تو حلقمون، تو حلقشون، وویگولنسژ و ... نداریم. نسخه جدید «منو کشته» است. مثلا فلان کارت منو کشته = فلان کارت تو حلقم!

از همین تریبون، دستیابی به این رتبه و موفقیت را به دوستداران اینجانب و این عبارت ِ شیرین همچو نبات، تهنیت عرض نموده و از خداوند منّان خواهانم که در سال‌های آتی، این تکه را در رتبه‌های بالاتر و چه بسا رتبه‌ی اول قرار دهد. آمین یا رب العالمین!

2. یک مُنایی این دور و برها می‌پلکد ها. همانی که در روبدوشامبر قلم می‌زند و البته الان بی اعصاب است. هیچی! خواستیم بگوییم از آن ور ایران کوبیده آمده ور دل ما. (صحنه‌ی دیدارمان ته خنده بود. چترش را وسط خیابان ول کرد تو هوا و آمد ما را در آغوش گرفت و ملت هر هر به ما می‌خندیدند!!!) دارد خاله می‌شود به سلامتی. یک دختر کوچولو در راه است. همین روزها ... فقط امیدوارم به خاله‌اش نرود! :دی

3. اصولا همه در سال جدید دعایی می‌کنند که تغییری حاصل شود. ما هم خواستیم در دنیای مجازی تغییری را تحصیل کنیم. آن وبلاگمان را که ترکاندند. کوفتشان شود! وگرنه همان خودش کلی تغییر بود در این چند سال و خورده‌ای حیات مجازی ما. خواستیم دستی به سر و گوش وبلاگمان بکشیم و تغییر را در اینجا حاصل کنیم. که دلمان نیامد فعلا به آن آدم برفی آن بالا دست بزنیم. پس تصمیم گرفتیم برویم سراغ کلمات!!! دوستان عنایت دارند که اینجانب به جای عبارت خز و خیل «پ.ن» و مشتقاتش از عبارت ملیح و اصیل و کلاسیک «بعدالتحریر» در این چند سال استفاده می‌نمودم. والا دیواری کوتاهتر از دیوار ِ بعدالتحریر پیدا نکردم. انشاءالله در سال جدید از «تـکـمـله» به جای آن یار غار استفاده خواهم نمود. برای طول عمر بعدالتحریر و تشکر از همراهی‌های صبورانه‌اش، 3 بار هیپ هیپ هووورا ! مرسی!

4. پست بعدی و عیدانه ... اگر عمری باقی باشد ...

2011-03-10T14:04:00.000+03:30

+ من دیوونه نیستم. اینا دارن یه کاری می‌کنن من فکر کنم دیوونه‌م. مثل فیلم شاتر آیلند شاید. اما خودم مطمئنم که دیوونه نیستم. همه چیز از یه ظهر احمقانه شروع شد. چند ماه پیش. شاید یک سال شده باشه. یا حتی دو سال. نمی‌دونم. اما اون روز که مامان اومد تو اتاقم و گفت چرا کاری که بهت گفتم رو انجام ندادی رو خوب یادمه. یادم نیست چه کاری بود دقیقا. اما یه کار ساده‌ی احمقانه بود. مثل درآوردن سبزی از فریزر یا حتی هم زدن غذای روی گاز. جالب اینجاست که من مطمئن بودم همچین حرفی به من زده نشده. داشتم با مامانم بحث می‌کردم که نه تو اصلا حرفی به من نزدی، که سر و کله‌ی خواهرم از سر و صدای ما پیداش شد و اومد گفت چه خبرتونه؟ وقتی از کم و کیف ماجرا باخبر شد روشو کرد به من و گفت مامان راست میگه طراوت. من شنیدم این حرفو دقیقا جلوی روت بهت گفت. واقعا دیگه چیزی نداشتم بگم. سکوت کردم. باز یکی از موارد دیگه تقریبا 6 ماه پیش اتفاق افتاد. اینو با تمام وجود مطمئنم که مامانم اومد تو اتاقم، یه لیوان آب زرشک به من داد، یک سری دیالوگ بینمون رد و بدل شد و اون رفت. فردای اون روز خواهرمان اومد تو اتاق و گفت هنوز این لیوان آب زرشکی که دیروز برات آوردم اینجاست که. هنگ کردم. گفتم مامان برام آورد. تو نیاوردی که. گفت طراوت! من واست آوردم. از من انکار و از اون اصرار. حتی بهش گفتم همچین حرفایی بین من و مامان رد و بدل شده که گفت دقیقا همین حرفا رو من دیشب بهت زدم! نتونستم تحمل کنم. گفتم بریم پیش مامان. رفتیم و اون در کمال خونسردی گفت من دیشب برات اون لیوانو نیاوردم. :

اینا رو گفتم که برسم سر مسئله اخیر. یه شلوار ناقابل. یه چند وقتیه دارم دنبالش می‌گردم. به مامان گفتم اون شلوار طوسیه که کنارش خط نارنجی داره کجاست؟ نگام کرد و گفت تو اصلا همچین شلواری نداری که! گفتم ای وای! با هم رفتیم من 17هزار تومن ناقابل دادم خریدمش. و اون هی انکار می‌کرد. جالب اینجاست که هیچکس تو خونه یادش نمیاد من همچین شلواری داشتم. دارم بهتون می‌گم. اینا دارن یه کاری می‌کنن من فکر کنم دیوونه‌م. اما من دیوونه نیستم. نیــــــــــستم ....

+ نمی‌دونم باورتون میشه یا نه؟ اما من دارم می‌رم مکه! حج عمره! البته به زور دارن منو می‌برن. وسط عید. 9 فروردین. دوسال پیش یه روز صبح وسط تابستون بابام یقه‌ی منو گرفت و کشون کشون برد بانک سر کوچه و به زور انگشتمو کوبوند پای برگه ثبت نام. از اون روز کلی دعا کردم که نشه و چند باری هم به دلیل مشکلاتی عقب افتاد. اما این بار دیگه انگار داره رفتنمون به حقیقت می‌پیونده. اما همچنان دارم دعا می‌کنم طوری بشه که نرم. دوست ندارم خوب. اصلا من میونه‌ای با زیارت و این صحبتا ندارم. هرچند مامانم برای اینکه آرومم کنه میگه خوب تو به فکر سیاحتش باش نه زیارت. واقعا زندگیه ما داریم؟

انجام شد !

2011-03-06T14:03:00.000+03:30

+ من کلا از هر پیشنهاد فرهنگی استقبال می‌کنم. به خصوص که روزهایم پر از ملال شده باشد. و یه تٱتر یا به قول خودمون تیارت حال آدم را جا بیاورد. (همین جا از سپید بابت پیشنهاد فرهنگیش تشکر می‌کنم!) تماشاخانه ایرانشهر. "درس" کاری از داریوش مهرجویی. نمایشنامه اوژن یونسکو. شب خاطره انگیزی بود. به خصوص که ما اهل ریا نبودیم و ترجیح دادیم روی زمین و نزدیک سن بنشینیم و خاک صحنه بخوریم. اصلا هم گذرچه (بلیت) تمام نشده بودها. اصلا! ما فقط می‌خواستیم خاک صحنه بخوریم. اصلا صفای تٱتر به همین بود که آب دهان و عرق پیشانی امیر جعفری میان هیاهوی مونولوگ‌هایش روی سر و کله‌ی ما بریزد. لحظه لحظه‌اش خاطره انگیز بود. فقط کاش تا ابد کش می‌آمد ...

+ بالاخره تمامشان کردم. کتاب‌ها. کتاب‌های کتابخانه‌ام را ریخته بودم بیرون تا یه سر و سامان حسابی بهشان بدهم. نخندیدها. اصلا هم خودشیفتگی خـزی نیست. که رفتم دادم یک مـُهر به اسم و فامیل خودم ساختم! خوب دوست داشتم. بعد نشستم تمام کتاب‌ها را در قاعده‌ی بالایی و صفحه‌ی اول ممهور کردم. بعد هم خیلی تمیز مشخصات فیپای کتاب‌ها را وارد اکسل (Excel) کردم! یعنی من به هرکی گفتم، اول یک ربع سکوت کرده، بعد یک دیوانه‌ای، روانی‌ای، بیکاری، لیچاری چیزی مهمانم کرده. خوب تقصیر من چیست؟ میخواستم از این نرم افزارهای کتابخانه‌ای بخرم که آقای فروشنده گفت می‌شود هفتاد هزار تومان ناقابل. من هم به آقا گفتم بروم یک دوری بزنم، برگردم!!! خوب زور دارد دیگر!عوضش همه را مجانی وارد اکسل کردم. تازه قابلیت جستجو هم دارد. فقط یک بیست روزی طول کشید با اجازه شما! جالب، تعداد کتاب‌هایم بود. که سر راست شده 300 تا. 300 جلد کتاب که همه را با خون دل جمع کردم ها. حالا همه خیلی مرتب و منظم و بدون خاک و البته مـُهر زده شده به نشان شخص بنده، با نظم و ترتیب یکجا نشسته. اما هنوز با هزار یا شاید هم دوهزار جلد فاصله‌ی زیادی دارم. عیب ندارد. هنوز که سنی ندارم. فقط باید سرعت خواندنم را زیاد کنم. طراوت، دست بجنبون!

آدمک ٍ ساکن برف

2011-03-02T14:02:00.000+03:30

برفای سپید. انگار آخرین برف زمستونی دهه‌ست. زل زدم به برگای چنار قدیمی و برفا واسه خودشون والس می‌رقصن. حس می‌کنم تو حباب شیشه‌ای موزیکال هستم. از اونا که وقتی تکونشون می‌دید رو سر آدمای خوشبخت توی حباب برف می‌باره. بین حرفامون مدام سکوت می‌کنیم. انگار که آدم وقتی حرف می‌زنه نمی‌تونه ببینه. خودمونو از زل زدن به برف محروم نمی‌کنیم. حتی اگه حرفی که داریم می‌زنیم یه درد دل باشه. سیاه و سپید ولیعصر. اون بالا. کنار پنجره. برف.

از دغدغه‌ی رفاقتم گفتم. گفت طراوت آدما تنهان. گفتم چرا آدما ذات تنهاشونو با رفاقت‌ها تسکین نمی‌دن؟ گفتم ازش چی می‌خوام. که رفاقتمون چه سمتی بره. گفت طراوت من نمی‌تونم. من آدمی که تو می‌خوای نیستم. راست می‌گفت. اون زیادی بُعد داره. که من نمی‌تونم تسکین همه‌شون باشم. گفت تو هم همین کار رو بکن خوب. از قوّت هر دوست واسه تسکین یه جنبه از تنهاییت استفاده کن. بهش زل زدم. گفتم کدوم دوست؟ فقط تویی و ... تو. گفت اگه این 4 سال طهران می‌بودی الان نمی‌گفتی فقط تویی ... این طهران لعنتی. گفتم طهران آدما رو بد بار میاره. چرا رفاقتا تو بقیه شهرا انقدر دوست داشتنیه. اما اینجا ... چقدر آدما قصی القلب شدن.

آدمای دود گرفته‌ی اینجا سرد شدن. به سردی هوای پشت پنجره. پشت شیشه‌ی حباب، بی رحمی موج می‌زنه. نباید از کسایی که دوستشون دارم و از بودن باهاشون لذت می‌برم، انتظار معجزه‌ی رفاقت رو داشته باشم. انگار باید توی حباب خودم بمونم. حبابی که آدمای توش از بیرون، خوشبخت به نظر میان. اما فقط آدمک توی حباب می‌دونه تنهایی یعنی چی ...

بعدالتحریر : چقدر تماشای دونه های سپید معلق توی هوا از پشت پنجره لذت بخشه ...

اخلاق اجتماعی یا اجتماع اخلاقی

2011-02-28T14:00:00.000+03:30

گاهی وقت‌ها بعضی‌ها حال آدم را به هم می‌زنند. ربطی هم به سن ندارد ها. چه بیست و چند سالش باشد، چه پنجاه و چند سال و یا حتی هشتاد و خورده‌ای سالشان باشد. اخلاق هیچ ربطی به سن ندارد به خدا. منطق هم همینطور. خیلی‌ها منطقشان در یک سالگی مانده و رشد نکرده. بعد که می‌خواهی آسیب شناسی کنی، می‌رسی سر یک دوراهی. دوراهی خانواده و اجتماع. بی اخلاقی و بی منطقی را در هر دوجا می‌بینی. اما واقعا نمی‌شود گفت کدام، علت‌ها را به وجود می‌آورند. شخص سرد و گرم روزگار چشیده‌ای می‌گفت اخبار و نقل قول‌ها را می‌خوانم و می‌شنوم و حیرت می‌کنم. در گذشته خیلی چیزها حرمت داشت. وقتی بزرگ مملکتی در یک سخنرانی از کلمات قبیح و لحن زننده استفاده می‌کند، مطمئن باش در منزل و میان خانواده خود بهتر از این حرف نمی‌زند. می‌دانید؟ قُبح یک چیز که بریزد، دیگر ریخته. مثلا الان مرگ دیگر مثل قدیم‌ها یک تابو نیست. اخلاق هم همینطور. مردم وقتی ببینند فردی که خرش می‌رود، آنطور اخلاق را مسخره می‌کند، دروغ را به هیچ کجایش نمی‌گیرد و منطق برای او یک شوخی ست و اطرافیان وی هم همین راه را پیش گرفته‌اند، عوام هم عقلشان را چشم و گوششان می‌کنند. تقصیر ما عوام الناس نیست که این حرف‌ها را از آنها می‌شنویم و در خانه‌هایمان بومی می‌کنیم. بی منطقی و دروغ و بی اخلاقی را می‌آوریم میان سفره‌هایمان. می‌گفتند نفت. اما تنها چیزی که از درهای منازلمان عبور کرده همین چیزهاست. آنوقت به هم درشتی می‌کنیم و در منزل یا خیابان یقه پاره می‌کنیم و می‌نالیم که این دیگر چه خانواده‌ایست؟ چه مردمی‌ست؟ این دیگر چه دوستانی‌ست که ما داریم؟ نمی‌خواهم فرافکنی بکنم. اما شخصا برای اخلاق احترام زیادی قائلم. کاش الگوهای یک اجتماع، از جنس الگوهای فعلی نبودند. کاش تاثیرپذیری آدم‌ها انقدر سریع و به دور از عقلانیت نبود. یا حتی کاش ما می‌توانستیم خود و خانواده‌مان را مصون بداریم. هرچه از عمر جهان می‌گذرد، ذات آدم‌ها رو به "خوبی" میل نمی‌کند. به قول صادق خان هدایت، این خدا یا یک زهرماری دیگری، در این ستمگری بی‌پایان خودش، فرشته‌ی بدبختی را با ما همراه کرده. می‌شود سرنوشت را تغییر داد؛ اگر که ذات خوب بودن را درک کنیم. کاش که درک کنیم ...

بعدالتحریر کتابی : حکیمی را پرسیدند: چندین درخت نامور که خدای عز و جل آفریده است و برومند، هیچ یک را آزاد نخوانده‌اند مگر سرو را که ثمره‌ای ندارد، در این چه حکمتی است؟ گفت: همه درختی را ثمره‌ای معین است که به وقتی معلوم به وجود آن تازه آید و گاهی به عدم آن پژمرده شود و سرو را هیچ از این نیست و همه وقتی خوش است و اینست صفت آزادگان.

بر آنچه می‌گذرد دل منه که دجله بسی

پس از خلیــفه بخواهد گذشـت در بغداد

گـرت ز دسـت برآیـد، چو نخل باش کریم

ورت ز دسـت نـیاید، چو ســـرو باش آزاد

گلســتان ســعدی / باب هشـتم / در آداب صحـبت (همنشــینی)

اونجوری نگام نکن!

2011-02-25T13:59:00.001+03:30

پدربزرگم می‌گوید کله ماهی خیلی خوشمزه ست ها! (نگاه ِ خیره‌ی من) مادربزرگ آنور نخ را می‌گیرد: مغزش برای تو خوبه! فسفر داره. نگاهی غمگین به کله‌ی بیچاره‌ی روی میز می‌اندازم و می‌گویم: آخه نگاه می‌کنه...! اون ماهیه، به آدم نگاه می‌کنه. شما چجوری چیزی رو که بهتون نگاه می‌کنه رو می‌تونید بخورید؟ با این سوال، سبک زندگی هشتاد ساله اونها رو زیر سوال بردم. اما مادربزرگم گفت: اون که چشم نداره. چشماشو قبلا در آوردم!!!! با نگاهی پر از ترس گفتم: اما دهنش بازه. دندوناشو می‌بینید؟ معلومه که داره نگاه می‌کنه.

... و پدربزرگم که از بحث، حوصله‌اش سر رفته بود، با چند حرکت ساده، بقایای کله‌ی باقیمانده را بلعید و نیست و نابود کرد ...

داستان بی ربط : ماهی و بچه‌ش سر سفره نشسته بودن. دو تا کله‌ی آدم روی میز بود! بابا ماهی گفت بچه بخور فسفر داره. اما بچه ماهی به چشم‌های وحشت‌زده اون دو کله خیره شده بود ...

نتیجه گیری : چیزهایی رو که چشم دارن، نخورید!

بعدالتحریر۱ : از آدم‌های وقیح متنفرم. (این جمله به شدت سی یا سی است!)

بعدالتحریر۲ : قسمت نظرات دوستانی که توی بلاگفا یا پرشین بلاگ وبلاگ دارن رو یا نمیتونم باز کنم یا خیــــــــــــــــلی به سختی این امر محقق میشه. بلاگر و وردپرس هم که قربونشون برم کلا تعطیلن و به هیچ صراطی هم مستقیم نمیشن! دیگه داره این اوضاع خسته‌م میکنه. از این همه آزادی و محدود نبودن و سرعت ارتباطات تو کشورم حالم داره به هم میخوره. یکی بیاد یه خورده ما رو محدودتر کنه تو رو خدا ...

خدایا شکرت ...

2011-02-21T13:58:00.000+03:30

دو روز ِ طوفانی. هرچی فکر می‌کنم بدتر از این دو روز رو به خاطر نمیارم. اینکه استرس و نگرانی و در بیهوشی و برزخ بودن ِ یک دوست، وجودتو تحت تاثیر قرار بده و روزها و شب‌هاتو دستخوش پریشانی کنه یعنی طوفان. طوفانی که با یه خبر شروع شد. یه خبر بد تو یه روز بد. وبلاگ سانیا بود و یه خبر. هاله تصادف کرده و بیهوشه. یخ کردم. انقدر وجودم سرد شده بود که سیاتیکم گرفت! نمی‌تونستم باور کنم هاله‌ای که سانیا ازش میگه همون دخترک 176 سانتی ما باشه!!! اما بود. و این شد شروع یه پریشانی عجیب. یادم نمیاد تا به حال انقدر خدا رو صدا کرده باشم. اما تو این دو روز و دو شب انقدر این کارو کردم که فکر کنم خدا از تعجب شاخ در آورد! آخه مسیر من و خدا خیلی وقت بود که به هم نرسیده بود. اما به واسطه‌ی این دخترک، رسید. چند ساعتی میشه که سانیا خبر به هوش اومدن هاله رو بهم داده. اما هنوز عبارت "خدایا شکرت" از زبونم نیفتاده. خدایا شکرت ...

بعدالتحریر1 : از سانیا به خاطر بودنش تشکر می‌کنم. الحق که رفیقه ...

بعدالتحریر2 : این حادثه چیزای عجیبی رو رقم زد و بهم نشون داد. اینکه ماها ممکنه تا به حال همدیگرو ندیده باشیم و حتی کیلومترها از هم دور باشیم اما مثل یه خانواده می‌مونیم. که برای هم مهمیم. وقتی اون حادثه برای هاله اتفاق افتاد، نگرانی رو میشد تو تک تک کلمات دوستان دید. نگرانی‌هایی که به امید ختم میشد. امید و دل ِ روشن ... خدا جواب دعاهامونو داد بچه‌ها.

خدایا شکرت ...

2011-02-19T13:56:00.000+03:30

برای هاله دعا کنیم ...

دخترک بیدار شو ...

خدایا ...

سرت را برگردان تا خودت را ببینی که پشت سر خودت ایستاده ای

2011-02-16T13:54:00.001+03:30

اتفاقات ذهنیتونو به محض اینکه افتاد، سریع بگیرید و یه جا ثبت کنید. یه اشتباه. من این کارو نکردم. و حالا کلمات به مثابه هذیان واقعی تو مغزم وول می‌خورن.

بذار اصلا از گِرد بودن دنیا بگم. شاید که کلمات بچرخه و بیفته تو مسیر اصلیش.

کی میگه دنیا کوچیکه؟ خیلی هم بزرگه. اما واقعا گرده. آدما از هر طرف که برن آخرش میرسن به همدیگه. و این دلیل کوچیک بودنش نیست.

روز – داخل اتوبوس

از این اتوبوسایی بود که دو ردیف روبروی هم دارن. نشسته بودم رو صندلی. دو تا خانم روبروییم داشتن با هم اختلاط می‌کردن. توجهی نمی‌کردم. داشتم بیرونو نگاه می‌کردم. اما نگاهم مدام میفتاد تو نگاه خانم روبروییم. داشتم به آزمون ارشد فردا فکر می‌کردم. به خود آزمون که نه. به مدل کیکی که قرار بود سر جلسه بدن! رسیدم ایستگاه مربوطه و پیاده شدم.

روز – داخل کلاس

یک ساعت دیگه آزمون شروع می‌شد. زود رسیده بودم مثل همیشه. رفتم صندلیمو پیدا کردم و نشستم. چشمم خورد به مراقب. دهنم باز موند از تعجب. همون خانومی بود که دیروز تو اتوبوس روبروم نشسته بود!! خندم گرفت. دیدم داره میاد طرفم. گفت ببخشید شما دیروز تو اتوبوس ... نذاشتم حرفشو تموم کنه. گفتم بله من همونم. تا آخر آزمون کلی هوامو داشت. فقط روم نشد بگم پارتی بازی کنه تا یه بیسکوییت بیشتر بهم بدن! آخه چسبید لامصب!

روز – خارجی – صحنه‌ی تجمع خیابانی – 25 بهمن

یه 2 ساعتی بود راه می‌رفتیم. واستاده بودیم سر یه چهارراه. خیابونا رو به سمت غرب بسته بودن. مادرم در حال رایزنی با اطرافیان برای انتخاب مسیر بعدی بود. من به شور و حال مردم نگاه می‌کردم. به خانومی که چند دقیقه پیش یه جوون رو از چنگ مامورا نجات داده بود. نگاه می‌کردم. از این چهره به اون چهره. دو قدم اون طرف‌تر بود. سپید! وسط تظاهرات! هه! ادامه‌ی مسیر با هم بودیم ...

زمان برگشت هم تو ایستگاه اتوبوس، یکی دیگه از دوستان رو دیدم. اونم بعد از هزار سال!

واقعا دنیای گردی است ها ! آن از آزمون و این از تظاهرات. فقط دوست دارم یکبار آنقدر بروم، تا به خودم برسم.

بعدالتحریر1 : دانشگاه‌ها مراکز مهمی هستند. در سی و چند سال پیش وقتی قیمت بلیت‌های اتوبوس گران شد دانشجویان، دانشگاه‌ها را سه روز تعطیل کردند! کافی بود تقــّی به توقــّی بخورد تا دانشگاه و به تبع آن جامعه یک تکان اساسی بخورد. اما حالا ... حالا هیچ. واقعا هیچ. فقط گاهی صدایی از یکی دو نفر. ما را چه شده؟

بعدالتحریر2 : زمین روز به روز گرم‌تر می‌ِشود. اما ما یخ زده‌ایم ...

من یک پیانو هستم

2011-02-07T22:31:00.000+03:30

هیچی دیگر. لیسانسمان را هم گرفتیم. اینکه چجوری گرفتیم بماند. فقط اینکه در این 4 سال کلی دوست و رفیق شمالی پیدا کردیم. و کلی هم زندگی کردیم، زندگی کردنی! الان هم که چند روزی می‌شود برگشته‌ایم زادگاهمان طهران لعنتی دوست داشتنی. آن هم با کلی کوله بار! نقل قولی از پدر: «اگر پسفردای اومدنت، مهمون نداشتی، عمرا تا یه سال این اتاق تمیز بشو نبود!» در ادامه این نقل قول، 2 نکته می‌توان اذعان داشت! اول اینکه من از آن آدم‌هایی هستم که اتاقم همیشه مرتب است. البته اگر به هم بریزد عمرا تا یک سال جمع بشود! دومین نکته اینکه دقیقا پسفردای رجعتم یک عدد Hello Party (!) را میزبانی کردم. شروع عالی‌ای بود. هزارسال بود انقدر خوش نگذشته بود بهم. آدم استارت را که خوب بزند، همینجور خوب می‌آورد انگار! این یعنی فردای Hello Party باز دیداری با سپید میسر شد. قرار شد اینجا ذکر کنم که این موجود چه بیگاری‌ها که از من نکشید! قصد کرده بود که برای قریب به سیصد نفر آدم، کادو بخرد. و ما هی همینجور یک نصف روز را در این طهران بی در و پیکر چرخ می‌زدیم! اصلا ما غلط بکنیم گلایه داشته باشیم. خیلی هم خوش گذشت! بعد از سال‌ها همچین یک دل سیر طهران را دید زدم. حالا کجایش را دیده‌اید؟ تازه شروع شده! تازه، دیدن‌ها شروع شده ...

+ در توضیح عنوان : ما که قصد نداشتیم عنوان را توضیح بدهیم. اما سپید امر کرد که با ذکر نام وی، ماوقع را شرح دهیم. هیچی دیگر! در همین گشت‌هایمان، این نوازنده‌ی در عالم بی همتا، در زندگی او فالش بی معنا، سپید عزیز، ناگهان انگار روی بازوی ما کلاویه‌های پیانو را دید یا چی، نمی‌دانم! شروع کرد به نواختن آسیاب‌های بادی یا اون یکی آهنگ یان تیرسن در فیلم Amelie ! حالا درست یادم نیست. ولی به ما همچین حس یک پیانو دست داد، دست دادنی! فقط همین. هرچند هنوز این حس دست از سرمان بر نداشته! من هنوز هم یک پیانو هستم!

بعدالتحریر : شانس آوردیم سپید ساز دهنی نمی‌زند! وگرنه ما را به جای ساز دهنی اشتباه می‌گرفت! :دی

سهم ما از نقاشی ِ دنیا، تینر بود

2011-01-28T23:03:00.005+03:30

می‌دونم که داره می‌باره. همه می‌گن اون بیرون داره بارون میاد. اما من سرمو برنمی‌گردونم سمت پنجره تا ببینم قطره‌ها چجوری خودکشی می‌کنن رو شیشه‌ی وسیع اتاق. پرده رو کشیدم و بخاری رو خاموش کردم. و یه کلید. کلیدِ برق ِ خاموش پایانیه بر یک اتاق. این اتاق اسم نداره. مثل اتاقای مسافرخونه‌ها. اونا شماره دارن شاید. 7، 8، 9 ... ولی اینجا نه رنگ داره، نه شماره، نه هیچی. فقط تاریکه. تاریک و سرد. خوابیدن رو تختش جون می‌ده واسه جون دادن. که دمای بدنت روبرسونی زیر صفر و یواش یواش چشماتو ببندی و بری. مثل یه اتاق متروک که در حال محو شدن از بوم ِ نقاشی دنیاست. باید تینر رو برداشت و پاشید رو اتاق و آدمش. اینجوری دیگه نیازی نیست دست به دامن وسایل فلزی تیز گوشه و کنارای اتاق شد. نیازی به خودزنی و درخشش رنگ قرمز روی پوست نیست. باید تمیز مُرد. تمیز و سرد. به سردی یه اتاق تاریک. که قطره‌های بارون رو پنجره‌ی وسیع اتاقش خودکشی می‌کنن.

بعدالتحریر : این سیستم ما هنوز هم حاوی انواع تروجان‌ها و ویروس‌ها و میکرب‌ها و انگل‌هاست ! ولی کژدار و مریز به حیات خویش ادامه می‌دهد ... نمی دهد!

+ گزیده همشهری جوانانه (33) !
+ گزیده همشهری جوانانه (34) !

چکمه

2011-01-12T15:32:00.000+03:30

چاله‌های آب پاک ِپاکن. ازبس که بارون باریده و خاک رو شسته. یعنی حتی دیگه خاکی نمونده. فقط آسفالته که مقاومت کرده. که اونم از اول ازش چیز دندون گیری نمونده بود. چه برسه به حالا.

کتونی‌هامو نگاه می کنم و با دلخوری می‌ذارمشون تو جاکفشی. دلخور از اینکه اینا دیگه اینجا کاربرد ندارن. از بس که بارون میاد. وقتی تا لب جدول کنار خیابون آب جمع شده، احمقانه‌ترین کار اینه که کتونیامو بپوشم و بزنم به دل خیابونا. اگه طهران بود آره این کارو می‌کردم. اما اینجا همش یاد اون چکمه‌های پلاستیکی بلند می‌افتم. از اینا که الان مثلا باغبونا می‌پوشن. اما یه تصویر پررنگ تو ذهن بچگی‌هام به حساب میان. تو ویترین دهه‌ی هفتاد کفش ملی و بـِلا می‌تونستی ببینیشون. بلند و کوتاه. ولی اون چکمه‌های بلند و پلاستیکی سیاه از اون چیزای جالبی بود که دوست داشتم سرمو بکنم توش! بچگونه‌هاشم بود. خدایا اسم فیلمه چی بود؟فکر کنم "چکمه" بود اسمش. همون که پسره یه پا داشت. یه لنگه از این چکمه‌ها می‌پوشید.و اون دختر بچه‌ی شیطون و اون چکمه‌های پلاستیکی قرمزش ...

حسابی رفتم تو فضای نوستالژیک انگار. اما یهو با خودم فکر کردم برم یدونه از اون چکمه‌های پلاستیکی (نه سیاه. احتمالا قرمز) پیدا کنم. شلوارمو بندازم تو چکمه‌ای که احتمالا تا زانومه و برم تو خیابونای خیس ول بگردم. دلم خواست حداقل یه بار هم که شده با اون چکمه‌ها یه شیرجه حسابی تو یه چاله‌ی آب خوشگل و تمیز بزنم. فقط یه بار ...

+ فیلم چکمه

+ گزیده همشهری جوانانه (32) !

آب ی و قرمز

2011-01-06T19:16:00.001+03:30

همین که فعل خواستن صرف شود، کافی‌ست انگار. خواسته بودم که بروم قبرستان. به قول سپید، کلمه‌ی بهشت زهرا لایت‌تر است. اما من همان قبرستان بهم بیشتر می‌چسبد. کامنت گذاشته بود کی می‌آیی؟ نرفته‌ام که با هم برویم. آمدم و رفتیم. دو نفری. خواسته بودیم که برویم. و آنقدر رفتیم که دست آخر به هیچ کجا نرسیدیم. یعنی راستش اگر به من بود، همین "هیچ" کجا را به عنوان مقصد انتخاب می‌کردم. آخر با سپید بودن لطفی دارد که دوست نداری پایان و مقصدی بر آن باشد. القصه راهی شدیم و آنقدر با اموات شوخی کردیم که جای شما خالی چند شب است خواب ارواح دوست داشتنی را می‌بینم!

بگذریم. بعد از 5ساعت پیاده‌روی مداوم و به هم ریختن زندگی ارواح، راهی کافه رومنس شدیم تا هم چیزی تناول کنیم تا از خستگی و سرما میّت نشویم؛ هم فیضی دوچندان ببریم از فضایی که حال و هوای اتاق آب ی را داشت. راستش آن کشک بادمجان و فضای اتاق و حتی آن پیانوی خاموش آن گوشه و کلا ترکیب اینها با هم و با روزی که داشتم، بدجور بهم چسبید. تنها نقطه‌ی خالی آن روز، پیدا نکردن قبرهای خالی بود. که آن هم انشالله وقتی برگشتم. یعنی درست یک ماه دیگر. آهای ارواح! برای نبرد مهیا شوید. به زودی برمی‌گردم. به زودی...

بعدالتحریر1 : یکی از دروس اخلاقی که در این سفر یاد گرفتم این بود که به جای حفظ و به یاد داشتن این همه آهنگ‌های فولکلور و محلی اقصی نقاط ایران، بد نیست محض رضای خدا یک آهنگ به زبان فارسی هم از حفظ باشم. فقط محض همخوانی در خیابان‌های خلوت و بلند قبرستان! فقط!

بعدالتحریر2 : جسد مرا وسط جنگل چال کنید!

بعدالتحریر3 : آب ِ آبخوری‌های بهشت زهرا خوردن ندارد به جان شما. مزه‌ی میّت می‌دهد بدجور!

بعدالتحریر4 : کسی چه می داند مواد اولیه (گوشت) رستوران وسط بهشت زهرا از کجا تامین می‌شود؟

بعدالتحریر5 : در اتاق آب ی هرکاری جایز است. حتی دست گرفتن 2میل و بافتن و بافتن و بافتن ...

بعدالتحریر6 : زندگی‌ست ما داریم؟ دیگر در این دوره و زمانه کسی قول نمی‌دهد که مواظب خودش باشد. عجب ...

بعدالتحریر7 : خون، روی کاغذ ... دیوانه کننده است. ولی من خودم را کنترل کردم ...

بعدالتحریر8 : هشت، عدد عجیبی ست ...

بعدالتحریر9 : این وسط امتحانا چی میگن؟ نبودنمان را بگذارید به حساب خرابی کامپیوتر و لاغیر!

بعدالتحریر آخر که وصف همین الان و امروز است : خدا ما را دوباره به شما داد! عین چی مریض شده بودم. این معده‌ی لعنتی باز دیوانه شده بود ... هوووف !

طرا"وت" الهه‌ی برف و باران و خشکسالی !

2010-12-29T15:41:00.004+03:30

این هم شد زندگی؟ زمستانمان شده پاییز و پاییزمان هم که بهار ... نه! تابستان بود! دریغ از قطره‌ای باران. در شهر باران که 40 روز است باران نباریده. بقیه‌ی جاها بماند. یاد دوسال پیش افتادم. که رفته بودم نوشهر. چند ماهی آنجا بودم که برف آمد، برف آمدنی! می‌گفتند بعد از 40 سال است که برف می‌آید و می‌نشیند و شهر، تعجب کرده بود. همه به من نگاه می‌کردند. با شوق. انگار شده بودم الهه‌ی برفشان. یا به قول دوستی، الهه‌ی برف و نعمت! حالا بعد از دوسال اینجا، شهر باران، 40 روز است که باران نیامده. باز همه به من نگاه می‌کنند. این بار با نگاهی نه چندان دوستانه. آدم می‌ترسد خوب. دلیل اینکه تا الان زنده مانده‌ام به نظرم این باشد که داستان الهه‌ی برف بودنم را مرتب برایشان نقل می‌کنم. اما باورها دارد از بین می‌رود انگار. دیر شده. نه برفی، نه بارانی ... در فکر اینم که لقب الهه‌ی خشکسالی را به خودم نسبت بدهم. شاید که ارج و قربم بازگردد. چه کنیم دیگر؟ با همین القاب است که ارتزاق می‌کنیم! اصلا لعنت به نان ِ آجر شده‌ی ما.

درخت ِ بی ریشه ...

2010-12-21T23:25:00.000+03:30

کمتر از یه ماه دیگه مونده. حس آدمی رو دارم که بهش الهام شده قراره بمیره و این آخرین باره که میره تو خیابون. داره دوران دانشجویی بعد از 4سال تموم میشه. یه عمره ها. 4سالی که یاد گرفتم چطور "زندگی" کنم. چطور دوست داشته باشم. چطور لذت ببرم. همه‌ی اینا و خیلی چیزای دیگه سوغاتی‌هایی هستن که من باید ببرم طهران. در عوض فکر می‌کنم از خیلی چیزها هم جا موندم. چیزایی که بهانه‌ی نرسیدن بهشون، نداشتن ثبات مکانی بوده. مثلا یه عالمه کلاسا و کارای علمی هنری! ولی حالا که فکر می‌کنم، می‌بینم اصلا بهانه‌ی خوبی نبوده. راستش حس می‌کنم تو 4سال فقط یه نیمه زندگی کردم. یه نیمه‌ی دیگه از زندگیم رو خالی می‌بینم. وقت برگشت، جدا از کشفیاتی که دوباره از آدما و مکان‌ها باید داشته باشم، باید خودم رو هم دوباره پیدا کنم. باید بشینم و ببینم از خودم چی می‌خوام. و با این سوغاتی‌های 4ساله ترکیبشون کنم. از طراوت جدیدی که قراره بسازم می‌ترسم. می‌ترسم اون چیزایی رو هم که به دست آوردم از دست بدم. مثل آرامش ... زمان زیادی نمونده. باید ببینم این نقطه عطف زندگی من با چه شدتی قراره بهم نازل بشه. فقط امیدوارم وا ندم ...

بعدالتحریر : یلدا، شبت مبارک. :)

بعد ِ بعدالتحریر : امشب درتنهایی خودم، با یک لیوان چای و مُشتی کشمش، یلدا را سپری کردم.

درخت ِ بی ریشه ، تنها بود ...

چه کسی بود مرا دایورت کرد ؟

2010-12-14T23:11:00.000+03:30

من آدم دیوونه‌ای هستم. وقتی هوای دوست داشتن بزنه به سرم دیگه هیچی حالیم نیست. می‌خوام دنیا واسته. گوش به فرمان بشه. و نیست بشه.

من آدم دیوونه‌ای هستم. آدما رو دایورت می‌کنم به هیچ کجام. بعد به خودم نگاه می‌کنم و قهقهه میِ‌زنم. من اینجوری، یه دیوونه‌ی مسخره می‌شم. چون کلا "آدم"ی نیست که بخوام دایورتش کنم.

من اصلا هم دیوونه نیستم. ولی دنیا فکر می‌کنه هستم. دنیا دیوونه‌ها رو دوست نداره. می‌خواد منو دایورت کنه. احتمالا به هیچ کجاش. دنیا داره مسخره می‌شه. چون من قبلا راهمو گرفتم و دارم می‌رم به سمت همون هیچ کجا.

دنیا بی کاره؟

بیکاری، دیوونگی نمیاره. ولی رخوت، میاره. من اتاقمو تو رشت دوست دارم. چون پراز رخوته. چون وقتی دم غروب، نیمه تاریکه، پر از حس می‌شه. حس اینکه بشینی و زل بزنی به دیوار و پریز برق.

همه‌ی پریزا پُر شدن ...

من عاشق دیوونگی نیستم. اما دیوونگی منو می‌پرسته.

داره صدام می‌کنه.

پریزای برق دیوونه شدن

دیوونگی تو نگاهم برق می‌زنه.

حتی از پشت شیشه‌های عینک ...

بعدالتحریر : گزیده همشهری جوانانه (31) !

2010-12-11T23:55:00.005+03:30

تو مثل یک نیم فاصله می‌مانی در نامه‌هایم.

مثل فاصله‌ی بین "می" و "ماندی".

وقتی که می‌گویم

کاش می‌ماندی ...

من عاشق فاصله‌ها هستم

اگر تو، آن فاصله باشی ...

بعدالتحریر : به دلیل آپلود شدن تمام عکس‌ها در persiangig گاهی به صورت فله‌ای این وبلاگ مهجور، سفید می‌شود مانند دل صاحبش! صبور باشید تا رستگار گردید! وگرنه یا به زور رستگارتان می‌کنیم یا اندیشه‌ای دیگر خواهیم کرد!

بالا بلندتر از هر بلندبالایی

2010-12-05T11:15:00.005+03:30

ساعت هفت ِ شب بود. کم کم داشت دانشگاه خالی می‌شد. کلاس مدیریت استراتژیک‌مان همین چند دقیقه قبلش تمام شده بود. من بودم و حیاط و انتظار. بقیه یا نبودند، یا بودنشان فرقی با نبودشان نداشت. کوله‌ام را سپردم به نیمکتی و خودم را سپردم به فکر و بلندی‌های جدول کنار باغچه. دست‌ها گره کرده در پُشت، عمیق و مواظب. که قدمی کج نگذارم و سقوط نکنم. همین مسیر صاف را می‌رفتم و می‌آمدم و در خودم بودم. صدایی گفت: «میدونی این کارِت منو یاد چی می‌ندازه؟» به دنیای حقیقی پَرت شدم. سرم را بالا کردم و استاد گرام را دیدم. کمی خجالت‌زده شدم. (فقط کمی). گفتم: «استاد، یاد دوران کودکی و نوستالژیکْ بازی افتادید؟» خندید. داشت به سرعت دور می‌شُد. گفت: «نه. یاد فیلم ِ دختری با کفش‌های کتانی افتادم...». از در خارج شد و من ماندم و نگاهی خیره و آن بُلندی جدول کنار باغچه ...

بریده‌ای از یک نامه (2)

2010-11-30T12:54:00.000+03:30

آه ... دلم می‌خواد که این دو ماه لعنتی زودتر تموم شه. داره حالم به هم می‌خوره. یه چیزی رو فهمیدم. که چقدر من احمقم. که چقدر من ساده‌م. که من چقدر رفاقتم رو راحت برای آدمایی که ارزششو ندارن، خرج می‌کنم. آدمایی که معنای ساده‌ی دوستی رو نمی‌فهمن. حس می‌کنم داره ازم سوءاستفاده می‌شه. می‌دونی؟ من اینجا، زیادی خوبم! هرکاری بگن، می‌کنم. هروقت تنها باشن، باهاشون می‌مونم. هرجا بخوان برن، میرم. کارایی که فکر می‌کردم وظیفه‌ی دوستیمه. اما وقتی من احتیاج دارم به بودنشون، همیشه شونه خالی می‌کنن... به چه قیمت من دارم اینکارا رو می کنم؟ واسه کی؟ واسه یه عده آدم خودخواه که عادت کردن به اخلاقای نرم من. دیگه نمی‌تونم. هاه! نمی‌تونم؟ نمی‌تونم ادامه بدم. نمی‌تونم آدم خوبه‌ی داستان بمونم. اما دست من نیست. واقعا نیست. نمی‌دونم کی داره داستان منو می‌نویسه. اما منو مجبور می‌کنه که تو یه داستان چندهزار جلدی، همونجور آدم خوبه‌ی داستان بمونم. از شخصیتم خوشم نمیاد. اما هنوز نقش اول زندگی خودمم. ادامه میدم به خوب بودن. اما با درد ...

بعدالتحریر1: شنبه و به خصوص یکشنبه زیادی زهرماری بودم. فکر کنم نتونم اونجوری بمونم. (هرچند دلم می‌خواد که بمونم.) اصلا دلم می‌خواد یه رفتار متعادل رو به تلخی باهاشون داشته باشم. اما من معنی تعادل رو نمی‌فهمم! موندم که چه کنم!

بعدالتحریر2: گزیده همشهری جوانانه (30) !

یک آهنگ اتفاقی

2010-11-25T20:13:00.003+03:30

شانس است دیگر! تمام اینکه صبحت چطور شروع شود، بستگی به این دارد که وقتی دکمه‌ی play را می‌زنی چه آهنگی انتظارت را بکشد. شاید مانی رهنما باشد با آن صدای حزن انگیزش که می‌گوید "قصمون به سر رسیده اما، پرسه‌هامون یاد بارون مونده". شاید ناصر عبدالهی خدابیامرز باشد که می‌گوید "منو ببخش، که درخشیدی و من چشمامو بستم" ... شاید هم گوش تشنه‌ات پذیرای صدای Jose Feliciano باشد یا حتی آهنگ she در فیلم Notting Hill در گوش‌ات می‌خواند و صبحت را آرام می‌کند. همه‌ی اینها باعث می‌شود صبح در کوچه‌ای خلوت، چشم به درختان بلند خانه‌ای بدوزی و به گربه‌ای که خصمانه نگاهت می‌کند لبخند بزنی. همه‌اش بسته به شانست است. اگر صبحت را با غم‌انگیزترین موسیقی mp3 player ات شروع کنی می‌شوی مثل آن روز ِ من. نگاه‌های پر از آه به استاد و آسمان گرفته‌ای که قصد باریدن ندارد. آن وقت روزت را زهر می‌کنی به خودت. تمام ِ یک روز ِ بد ِ آدم، به همین بستگی دارد. وقتی صبح می‌خواهی دکمه‌ی play را بزنی و در راه، خودت را غرق کنی، حواست باشد. گاهی آهنگ‌های اتفاقی خیلی غمگین و شرور می‌شوند. خیلی.

وقایع اتفاقیه در همین هفته و در همان طهران

2010-11-18T22:42:00.001+03:30

دقیقا جمعه شب بود که ما عروسی بودیم و بعد از آن، یکی در کیلومترها دورتر دلش شب سرد، برف، بیرون، کنار شومینه، کنار دوست، بیداری، حرف زدن، سکوت، حرف زدن و با هم بودن می‌خواست! آن یکی، دلش اینها را می‌خواست. و ما هم ... هرچند ما بیشتر در کف این مسئله بودیم که آخر چرا دختریم و نشد که به آن دخترک توی عروسی پیشنهاد یا حتی یک شماره بدهیم؟!! در این جور مواقع از مذکر نبودن بدجوری کـُفری می‌شویم! هیهات !

تقریبا شنبه صبح بود. که ما شده بودیم یک همراه الکی! از آنها که فقط باید طرف را برسانند سر قرار با یکی دیگر و خودشان بروند غاز بچرانند یا اگر غازی پیدا نکردند در پارک هنرمندان رژه بروند و خودشان را محو سیستم آبـپاشی چمن‌های پارک نشان بدهند و وقتش که شد : آهای! دیر است. تمامش کن. باید برگردیم!

و دقیقا دوشنبه ظهر بود که قرار بود در قبرستان مشغول قبرگردی باشیم؛ اما نبودیم. در عوض، سر وصال به فراق فکر می‌کردیم. وصال که نام خیابانی ست در پایتخت و فراق نام حالتی ست زاییده‌ی بشریت. و نشانه‌اش چشمان تـَری‌ست که در کافه به ما دوخته شده بود و از بودنی می‌گفت که به وصل ختم نمی‌شود. (همیشه این جور است. حتی اگر آدم در "وصال" قهوه موکا بنوشد!)

حقیقتا انگار سه شنبه بود. که دلمان سینما خواست. به آدم‌های زیادی فکر (نـ)کردیم برای همراهی. اما نشد! دلمان رضا نمی‌داد مزاحم اوقات شریف آن آدم‌های شریف شویم! نتیجه‌اش اینکه مثل اکثر اوقات، تنها تنها رفتیم تا 2فیلم پشت هم تناول کنیم! (سه شنبه و نیم بها و جیب مبارک ِ نیازمندِ مدیریت!) هرچند پشت‌بند این فیلم‌ها باز موکایی بالا انداختیم تا این تنهایی درگلویمان نماند. (اما انگار مانده. که در این خطوط نشسته!)

و چهارشنبه، و فکر، و دل ...به طهران که رجعت می‌کنم حواس قلبم پرت می‌شود. و فکر و فکر و فکر. لعنت به من و آن آدم‌هایی که با من نیستند! ها ها!

بعدالتحریر : woman debate club (نزاعی درباره اعدام!)

استـبـداد کبــیـــر

2010-11-10T11:43:00.000+03:30

سیب ترش. آن هم نصف شب. فشار نمی‌گذارد برای آدم. یا اصلا آنقدر فشار می‌آورد به مغز خسته‌ام که دلم می‌خواهد حتی برای خاطر یک عکس هم زار بزنم. بی‌خیال. دوره‌ی این مدل زار نوشته‌ها دارد سر می‌آید و ما همچنان گیر سه پیچ داده‌ایم که یا خدا! شب تلخمان را پایانی دِه. دِ نمی‌خواهد بدهد دیگر. دوست ندارد. خدا دارد روی روش حکومت استبدادی مطالعه می‌کند باز. صد بار گفتم این افکار دیکتاتور مآبانه را جاهای دم دستی مغزتان نگذارید. خدا می‌بیند و خوشش می‌آید. از این مخلوقش با این افکار ضایعش. حالا گیر داده به این حالت‌های "همینی که من میگم". یه چند هزارسالی هست که گیر داده. خداست دیگر. همین‌جوری که یک کار را نمی‌کند. تا صد جور آزمایش و مطالعه موردی نداشته باشد، دلش راضی به انجام کاری نمی‌شود. مثلا همین جنگ‌های جهانی و هیتلر و استالین و اینها. مطالعه موردی و آزمایشگاهی بودند دیگر. نمی‌دانم این پیرمرد که شما بهش می‌گویید خدا، کی قصد دارد دست از سر ما بردارد. اَه! فشارمان افتاد! این سیب ترش این وسط چه می‌گوید؟

بعدالتحریر کتابی : رئیس جمهور از تلویزیون، درآمد ناخالص ملی را با احتیاط تمام اعلام کرد. رئیس بانک مرکزی روی دسته‌ی مبل کوبید و گفت باز هم اشتباه کرد، هشت سال است اشتباه می‌کند. زن از آشپزخانه داد زد: خودت را ناراحت نکن! مگر این هشت سال کسی فهمیده یا اعتراض کرده؟ رئیس بانک مرکزی گفت: حرف این چیزها نیست، باید تمام ارقام را دوباره عوض کنیم.

بازی عروس و داماد / بلقیس سلیمانی

بعدالتحریر : گزیده همشهری جوانانه (29) !

یک ساختار "روایی"

2010-11-03T12:03:00.000+03:30

تهمت اگه روا باشه، آدم دیگه دلش خون نمیشه. اصلا دیگه اسمش نمیشه تهمت. ولی امان از تهمت ناروا. خون جگر می‌کنه آدمو. به خصوص اگه این ناروایی گردن آدمو بگیره. که مفعول باشه تو این روایت ناروایی. می‌دونم. اونی که تهمت می‌زنه، مرض نداره. داره اما واسه اینکه دل خودشو که از یه جای دیگه آتیشیه خنک کنه، میاد و یه جا دیگه رو آتیش می‌زنه. چه تلخه اگه اینجا یه "دل" باشه. دیدن دلی که پر از آه و بغض شده خیلی درد داره‌ها. دیدن که سهله. اگه آدم صاحب اون دله باشه که دیگه نورعلی نوره.

"من" بی‌گناهم. اینو مطمئنم. حتی مطمئنم اونی که تهمت می‌زنه هم به بی‌گناهی من یقین داره. اما ... می‌گذرم. مثل باقی وقتا. که گذشتم. (دلم می‌خواست اینجا بنویسم بزرگوارانه گذشتم!) چراشو نمی‌دونم. می‌تونستم مثل خودش حالت طلبکارانه به خودم بگیرم و زمین و آسمونو به هم بدوزم. اما واسه این کارا ساخته نشدم. من واسه این ساخته شدم که برم بچپم تو اتاق و یه کاغذ خط دار رو قلمی کنم و کلمه‌ی بزرگوار رو که قراره به خودم نسبت بدم، تو پرانتز بیارم. آره. من دقیقا واسه همین کار ساخته شدم.

بعدالتحریر1 : زودتر برو. می‌خوام ببینم با نبود تو قراره چقدر آرومتر باشم ...

بعدالتحریر2 : من دوست ندارم عواطفم رو سانسور کنم. اما مجبورم. می‌فهمی؟ مجبورم.

بعدالتحریر3 : گزیده همشهری جوانانه (شماره بیست و هشت) !

دیدار، کنسرت و یک پنجشنبه‌ی به یاد ماندنی

2010-10-29T18:26:00.000+03:30

پنجشنبه‌ای که گذشت را می‌شود گذاشت لای آن پوشه‌ای که رویش نوشته : روزهای به یاد ماندنی! از بس که به یاد ماندنی بود خوب!

اینگونه آغاز شد : مکان، نمایشگاه مطبوعات (می‌گذاشتند متبوعات بهتر بود البته!) فردی که قرار بود ملاقاتش کنم، گلناز (chet).

با اینکه بارها تاکید کرده بودم مترو بهشتی پیاده شو، آخر هم از مترو مصلی سر در آورد. از بس که این بشر یک الاغ ِ مست است. ولی جای شما خالی به چشم خواهری، عجب چیزی بود این گلناز ِ مست و چه مطبوع بود دیدار این موجود. که "هرکاری" ازش سر می‌زند و در عین حال بسیار مهجور مانده!

نکته میان تحریری : وبلاگ نوشتن، فقط ممکن است یک بُعد از وجود یک آدم باشد! این را پنجشنبه به عینه دیدم. که آن وبلاگ محجوب کجا و این گلناز ِ مست کجا!!

باشد که قلمش سبز و پردوام و قدمش در زندگی ما ماندگار شود.

و اما کنسرت... ظهر پنجشنبه بود. به دلایلی که برای آسوده ماندن اعصابمان، از ذکر و یادآوری مجددش می‌گذریم از تهیه بلیت کنسرت شب (گروه پارس-سپید) بازمانده بودم. نا امیدانه گذر عمر می‌کردیم که ناگهان یک تماس معجزه‌آسا، شب تارمان را عین چی روشن کرد. سپید نازنین بود. نور امید! بلیت جور شد و بنده با ذوق رفتن به کنسرت و دیدن اجرای سپید در خیابان‌ها ساعت‌ها را می‌گذراندم! لحظه‌ی موعود رسید. بلیت را از والده‌ی سپید جان گرفتیم و قدم به تالار گذاشتیم. مکان به شدت استراتژیک بود. من برعکس خیلی‌ها که دوست دارند تو دهن سِن باشند (ازنظر ردیفی)، به وسط بودن (از نظر شماره صندلی) بیشتر اهمیت می‌دهم. ردیف 4. شماره 16. به شدت وسط بودم!! و این باعث شد من یاد خدا بیفتم و او را شکر کنم! مدعوین در جاهای خود مستقر شدند و من به عنوان یک ناشناس و عامل نفوذی سکوت اختیار کردم و به صداهای قبل از شروع برنامه گوش سپردم. دو نفر سمت راست اسم "سپیده" از دهنشان نمی‌افتاد. طی مکالماتی که استراق سمع کردیم، کشف کردیم از دوستانش هستند. ولی چیزی بروز ندادم و همچنان به عنوان ناشناس گوش‌هایم را تیزتر کردم. اجرا شروع شد. و آخ ... قلبم تحمل این همه خوشبختی را نداشت اما تحمل کردم. سپید می‌درخشید و بی‌نظیر بود. و اشک در چشمان من گولّه شده بود. دقایق فوق‌العاده‌ای را گذراندم. تمام وجودم شده بود گوش. به جز چشم‌هایم که به همراه دستان نوازندگان می‌رقصید. مگر من دیگر از زندگی‌ام چه می‌خواهم؟ باور کنید هیچ. همین چند ساعت خوشی و آرامش، برای یک عمر کافی بود. راستش واقعا بهش احتیاج داشتم. مرسی سپید عزیزم.

بعدالتحریر : فقط من در حین کنسرت، فلسفه آن جابه‌جایی‌های نوازندگان را نفهمیدم. خوب چیه؟ ما از این چیزها بَلـَت نیستیم خوب!

جواب بعدالتحریر : از سپید فلسفه‌اش را پرسیدم. چیزهایی راجع به پارت گفت. به طور کلی فهمیدم چی شد. ولی اگر یکی از ما بپرسد چی شد، نمی‌توانیم بیان کنیم!!

بعدالتحریر2 : الهه، ازت ممنونم. به خاطر همراه بودن و شوق دوستانه‌ت ...

... و آخر :

آسمان آبی نبود.

روز ، آبی بود.

سهراب سپهری

طراوت و طویله‌اش

2010-10-20T09:23:00.000+03:30

روزی خواهرمان پا به اتاقمان گذاشت. (روزی چند بار بی اجازه این کار را می‌کند. اما این بار ورودش فرق می‌کرد!) بر روی صندلی‌مان نشست. با نگاهی اتاق را دید زد. ما مثل همیشه بی توجه به حضور او سرمان در کتاب یا یک همچین جایی بود. (یاد گرفته‌ایم وقتی محل نگذاریم، او زودتر از اتاقمان می‌رود!!!) ولی این بار دید زدنش مشکوک بود. برای همین ما کمی از حواسمان را به او دادیم. و در آخر با لحن غریبی گفت: اتاقت شده عین طویله!!!

اول به خودمان شک کردیم. بعد یادمان افتاد تازه حمام کرده‌ایم. اتاقمان هم از همیشه مرتب‌تر بود. حداقلش این بود که لباس‌های کپه شده را مرتب کرده بودیم. بعد که نگاه مرا دید، ادامه داد: گوسفندای اتاقت یه مقدار زیاد شدن!!

و ما لبخندناک شدیم و از کله‌مان قلب بیرون زد!

مش قربون پدر خانواده است (سمت چپ). ما در خانه مشتی صدایش می‌زنیم. یک زمانی ما را بد نگاه می‌کرد. هنوز هم! حبه انگور گل نوشکفته باغ زندگی ماست!!! (سمت راست) ما در خانه حبه صدایش می‌زنیم. و من او را عسل مامان خطاب می‌کنم!! حبه و مشتی فامیلی در فرانسه داشتند به نام روب که ما راب صدایش می‌زنیم (وسط). البته انگار در پاسپورتش روبدوشامبر ثبت شده. به هرحال تازگی از فرنگ برگشته و در میان حبه انگور و مش قربون جا گرفته. اون دوتای جلو هم شوشو و شکمو هستند که تازه چند وقت است به جمع ما پیوسته‌اند. انگار پسرخاله‌های مادر مش قربون هستند. به هرحال چتر شده‌اند و اینجا ماندگارند.

این همان طویله‌ای بود که خواهرمان اذعان داشت. خوب چه کنیم دیگر؟ هرکس یکجور دلبستگی دارد. ما هم اینجور!

بعدالتحریر : گزیده همشهری جوانانه (شماره بیست و هفت) !

به خاطر چند اسکوپ بستنی

2010-10-12T12:03:00.000+03:30

باهاس بهش می‌گفتم. که کهنه، دل آزار شده. یه هفته بیشتر نیست که نو اومده به بازار. اما من، رفیقش، نقشم شده کهنه‌ی دل آزار. آخ که چه دنیاییه ها. این آق عباس کیارستمی خوب چیزی تو این فیلماش نشون میده : منبعد بین ما فقط تیزی حکم میکنه و بس! آخه نالوطی! این بود رسمش؟ به هزار امید و آرزو از دیار دل کندم و غم غربتو به جون خریدم. واسه چی؟ که بیام و بشی رفیق رام. همین راهی که هی متر می‌کردیمشو واسه خودمون نعره می‌زدیم توش و فقط بارون بود که می‌دید ته این پرسه‌ها، دلا همه صافه. هی روزگار. حالا چی؟ حراجمون کردی نارفیق. به هیچ فروختی. به هیچ که نه. به گمونم به یه بستنی. آره رفیق قدیمی. برچسب قیمت زدی بهمون. این دم آخری که قرار بود خیابونا رنگ ته کفشای ما رو به خودش بگیره و دستامون تو هم قفل شه، تو زدی زیر همه چی. اما ...عب نداره. روزگار همینه دیگه. گردونه می‌چرخه و تو بازی روزگار واسه ما پوچ میاد. هی روزگار ... خوش باش رفیق. از ما که گذشت، اما اگه رابطه‌ت باهاش جدی شد، خوشبخت شی. فقط ... یاد پرسه‌هامون به خیر! انگار!

بعدالتحریر : گزیده همشهری جوانانه (شماره بیست و شش) !

سنگی که نباید ببیند

2010-10-06T13:36:00.000+03:30

حرف نزن. حرف بزنی، من کر میشم. چون نمی‌خوام صداتو بشنفم. واسه همین چشامو می‌بندم و با خودم فکر می‌کنم که کـَرَم. بعدش دیگه حرفای مزخرفتو مجبور نیستم تحمل کنم. فقط می‌بینم. که دهنت باز و بسته میشه و تو رنگ عوض می‌کنی. معلومه عصبانی هستی. اما من خوب بلدم چی کار کنم. تو این مواقع میشم خنثی. و بی‌حالت‌ترین صورت دنیا میشه مال من. عین یه تیکه سنگ. کر هم که شدم. بعد همین جوری، خیلی سرد وامیستم رو‌به‌روت. و فقط به چشمای بیچاره‌م اجازه میدم این خزعبلات رو تحمل کنه. تازه اگه ازت دور بشم، تار میشی و این واسه چشمای بیچاره‌ام هم بهتره. می‌بینی؟ که چقدر ساده میشه جلوت واستاد؟ با همین سنگ بودن. اصلا اگه من بخوام که نباشی هم، میتونم چشامو ببندم و ... خلاء. بی نور و صدا. و بی تو.

بعدالتحریر : گزیده همشهری جوانانه (شماره بیست و پنج) !

ایستگاه آخر

2010-09-28T22:01:00.000+03:30

اینجا دیگه آخر خطه. باید پیاده شم. هرچی شلوغ بازی در آوردم و حال کردم واسه خودم، بسته. هرچی پیاده راه افتادم رفتم تو جاده و خیابونا تا شاید کشف کنم یه دنیای جدید رو، دیگه کافیه. باید برگردم سر خط. همون ایستگاه اول.این چند ماه باقیمانده رو ، این ترم آخر رو باید حسابی زندگی کنم. داد بزنم، غصه بخورم، شادی کنم، راه برم، بخندم، ببینم ... خلاصه ته همه چی رو در بیارم. دلم می‌خواد این ترم آخری، واسه خودم خاطراتی بسازم که هروقت به یاد میارمشون، زنده‌م کنه. دلم می‌خواد آخرین ماه‌هایی رو که تو شهر بارون زندگی می‌کنم، از ته وجودم ببارم. مثل بارون بخشنده باشم. شادی ببخشم و حس خوب ... اصلا هرچی دارم، ببخشم و برگردم. با خیال راحت برگردم خونه‌ی خودم و ... هوووف.خونه‌ی خودمو دیگه به جا نمیارم. فکر کنم یه گردش اکتشافی هم باید برای مبدأی که بودم بذارم. یه گردش اکتشافی برای تهران بزرگ. اوهوم. بهمن که برمی‌گردم باید این کار رو بکنم. احتمالا تنها. چون یا همه خودشون کار دارن یا به نظرم هیشکی حوصله‌ی این کار رو نداشته باشه. این رفتن‌های مداوم. و دیدن‌ها و شنیدن‌ها.

دوران خوبی رو پشت سر گذاشتم. امیدوارم دوران پیش رو، از قبل هم بهتر باشه ... امیدوارم.

بعدالتحریر کتابی : پدرگفت: مادرت به آسمان‌ها رفته. عمه گفت: مادرت به یک سفر دور و دراز رفته. خاله گفت: مادرت آن ستاره‌ی پرنور کنار ماه است. دختربچه گفت: مادرم زیر خاک رفته است.

عمه گفت: آفرین، چه بچه واقع بینی، چقدر سریع با مسئله کنار آمد.دختربچه از فردای دفن مادرش، هرروز پدرش را وادار می‌کرد او را سر قبر مادرش ببرد. آنجا ابتدا خاک گور مادر را صاف می‌کرد، بعد آن را آبپاشی می‌کرد و کمی با مادرش حرف می‌زد. هفته‌ی سوم،وقتی آب راروی قبر مادرش می‌ریخت، به پدرش گفت: پس چرا مادرم سبز نمی‌شود؟

بازی عروس و داماد / بلقیس سلیمانی

بعدالتحریر : گزیده همشهری جوانانه (شماره بیست و چهار) !

کتابخواری

2010-09-24T13:30:00.000+03:30

این چند وقته عین بنز کتاب خوندم. 23 تا تو دو ماه. فکر کنم مغزی تو کلّم نمونده باشه دیگه. مامانم یه روز اومد تو اتاقم و منو مثل همیشه کتاب به دست دید. لب و لوچه‌شو جمع کرد و گفت: طراوت، دیگه داری حاااالمو به هم می‌زنی ...

می‌بینی تو رو خدا؟ به جای اینکه بیان به من مدال افتخار و تقدیرنامه از طرف صنف کتابخوان‌ها بدن، مامان آدم میاد میگه حالمو داری به هم می‌زنی. ای بابا! من خودم یه تنه سرانه کتابخونی رو یه تکون اساسی دادم. اونوقت باباهه میاد میگه تو چرا تو تابستون هیچ کار مفیدی نکردی. نه کلاسی، نه درسی. یکی نیست بهشون بگه کتاب خوندن خیلی هم مفیده. در ضمن همیشه بهش میگم من هفته‌ای یک ساعت زبان می‌خونم. بسته دیگه!! ولی خودمونیم ها ...سرم بدجور داره گیج میره. اصلا انگار مغزمو تیکه تیکه کردن و می‌خوان بذارن لای نون و ... هوووف. این حرفا رو ول کن. هنوز کلی کتاب تو دنیا هست که من نخوندمشون. اوهوم. نباید وقتو هدر داد.

بعدالتحریر کتابی : شصت سال داشت و پنج بار ازدواج کرده و پنج بار هم بیوه شده بود : حرام زاده‌های خوش شانس! این طوری بود که صاحب خانه شده بود. یکی از شوهرهاش براش گذاشته بود. خدا لطف بزرگی بهش کرده و یک شب ِ بارانی ماشین‌اش را درست آن سمت مرسد روی ریل راه آهن از کار انداخته بود. فروشنده‌ی سیار بود. برس می‌فروخت. قطار به ماشین کوبید و بعدش دیگر بین فروشنده و برس‌هاش نمی‌شد فرق گذاشت. حتما توی تابوت‌اش چند تا برس هم مانده، چون فکر کرده‌اند آنها هم جزئی از او بوده‌اند.

در رویای بابل / ریچارد براتیگان

بعدالتحریر : گزیده همشهری جوانانه (شماره بیست و سه) !

آغازی بر پایان

2010-09-19T12:51:00.000+04:30

آخ ... خواستم قسم بخورم به تاریکی و نور. به آن دو چشم گنگ و بور ... اما نگاهم افتاد به لبخند جلادانه‌ات. وحشیانه‌ات. بی‌رحمانه‌ات. مستانه‌ات. پریوشانه‌ات. آنه‌ات. نه‌ات. ات. ت. ت اول تو. که تمامت تهدید است. که تمامیت تو از "ت" سرچشمه می‌گیرد. تهدید که بودی. ترس ِ من هم شدی. تغیُر و تاثـُر و تنفر و تحمل. و تو تمام. و تو آخر. که من ابتدای تواَم. سنگینی این را همیشه حس کردی، حل کردم. که تو ابتدایی نداری و من انتهایی. تا اینکه ... آخ ... لبخند تو تمام من بود. تمام من شد. مرا تمام کرد. درست همین است. من تمام شدم. اما بیچاره تو. هنوز آغاز نشده‌ای؟ چه حیف. که من نمی‌توانم برای تو آغازی باشم ... چه حیف که من هرگز آغاز نشدم. از همان آغاز، انتها بودم. هاه! مرا ببخش که نمی‌توانم ابتدا را برایت هدیه بیاورم. مراببخش که طلوعت را هرگز نخواهم دید. نـ خواهم دید ...

نخواهم دید ؟

بعدالتحریر کتابی : مردم در این سیاره تنها هستند. مشکل این است. (شب‌های روشن / داستایوسکی)

بعدالتحریر : گزیده همشهری جوانانه (شماره بیست و دو) !

دروغ و تناقض

2010-09-11T01:53:00.000+04:30

همیشه فکر می‌کردم آدم شجاعیم. یا حداقل اینکه ترسو نیستم. یکی از عقایدم هم اینه که هروقت حس کردم از چیزی می‌ترسم، با کله برم تو شکمش!! همیشه هم جواب داده. حداقلش اینه که حفظ ظاهر کردم. من از اون دست آدمای مزخرفیم که به حفظ ظاهر معتقدن!! (البته از صنف حفظ ظاهرکن‌ها عذرخواهی می‌کنم) ولی خوب دیگه. به نظرم حفظ ظاهر با دروغ هیچ فرقی نداره. دروغ به دیگران و دروغ به خود. دروغ به دیگران که روشنه. هیچ ابهامی هم نداره. اما مشکل از جایی شروع میشه که به خودت دروغ می‌گی. بعد خودتو گول می‌زنی که نه این دروغ نیست. که این دوباره خودش یه دروغ دیگست. و این انقدر تکرار میشه که به دنیات شک می‌کنی. به افکارت شک می‌کنی. به ظاهرت شک می‌کنی. نمی‌فهمی چی حقیقت داره. حس می‌کنی اعتقاداتت یه مشت دروغ به خوده. بعد می‌دونی ازکجا به این نتیجه می‌رسی؟ از تفاوت اعمال و افکارت.

مثلا من به آزادی روابط، اعم از جنسی و غیر جنسی به شدت معتقدم. حتی برای همجنس‌بازها هم احترام فوق‌العاده‌ای قائلم. دقت می‌کنید؟ همه اینا "فکر"ه. "اعتقاد"ه. اما عمل؟ به این مرحله که می‌رسم شروع می‌کنم به بهانه تراشی. اگه کسی بهم بگه تو که به آزادی روابط انقدر اهمیت میدی، پس چرا خودت دوست پسر یا یه همچین چیزایی نداری؟ می‌دونی تا حالاچطوری جوابشونو دادم؟ اینکه من به روابط "شغل مـَدارانه" معتقدم. بعد پیش خودم می‌گم این اسم، رابطه هست. اما آزادیش کجاست؟ و به اولین تناقض می‌رسم. بعد با خودم روراست‌تر می‌شم و می‌گم اصلا من می‌ترسم. میگن از چی؟ شرع؟ عرف؟ می‌گم پشیزی برای شرع ارزش قائل نیستم! (باز هم شرمنده. اما این یه عقیده به شدت شخصیه.) اما عرف... چرا. شاید عرف، شرع ِ اعتدال یافته باشه، اما من چارچوبشو زیادی حس می‌کنم. نگاه آدما به من فشار میاره. و این یعنی ترس.

هوووف ... نمی‌دونم می‌خوام به کجا برسم. نمی‌تونم برم تو دل این ترسم. حداقل این بار و اینجا (باز هم جبر جغرافیایی) نمی‌تونم. البته از رَویه‌ای که پیش گرفتم اصلا ناراضی نیستم. حداقل اینکه از "عملم" احساس رضایت می‌کنم. و به صورت کاملا جداگانه‌ای به "اعتقاداتم" هم می‌بالم. اما این دو، حقیقتا دو خط موازی هستن که هرگز همو قطع نمی‌کنن. یکی میل به آزادی و یکی گریز خودخواسته از این نوع آزادی. و من این وسط فقط دارم هاج و واج نگاه می‌کنم، شونه‌هامو بالا میندازم و همونجا وا میستم ودلم نمی‌خواد از جام تکون بخورم.

بعدالتحریر1 : من نمی‌دونم از خودم چی می‌خوام. یا اصلا هدف این پست چی بود؟ فقط می‌دونم وقتی قراره با خودم روراست باشم، خیلی گیج می‌شم.

بعدالتحریر2 : دروغ و تناقض. طراوت یعنی این.

بعدالتحریر3 : گزیده همشهری جوانانه (شماره بیست و یک) !

بریده ای از یک نامه

2010-09-06T16:09:00.000+04:30

... بی ‌رحمانست. بی انصافیه. این همه مـِهر رو میگم. این همه دوست داشتن رو میگم. بی رحمانه نیست؟ آدمو قشنگ از زمین بلند می‌کنه. می‌بره اون بالا بالاها. ته یه زیبایی نفس‌گیر. دقیقا همینش هم بی انصافیه. که انقدر زیباست. نباید باشه. نباید به آدم انقدر حس خوب بده. چون آدمو پایبند می‌کنه. پای آدم فرو می‌ره تو غلظتش. غلظت این مهر ِ لعنتی. بعد اونوقت موقع نبودن‌ها که میرسه، وقتی که می‌خوای بری، می‌بینی ای داد! چرا نمی‌تونم پاهامو تکون بدم. می‌خوام برم. نمی‌تونم. یا اصلا می‌خوام برم جلوشو بگیرم که نره. اما نه ... تو این غلظت لعنتی گیر کردم. بی رحمانست. که این همه مـِهر، توان وصل ندارن ...

بعدالتحریر : گزیده همشهری جوانانه (شماره بیست) !

بعدالتحریرکتابی : من به قلب خود می‌خندم و با این حال خواسته‌اش را به جا می‌آورم ... (رنج‌های ورتر جوان / گوته)

2010-09-01T13:08:00.000+04:30

واستاده بود گوشه خیابون. منتظر تاکسی. کسی چه می‌دونست تو مغزش چی میگذره. فقط چند وقت یه بار سرشو خم می‌کرد و می‌گفت ستارخان ... و ماشین‌ها با تعجب از برابرش عبور می‌کردن. بعداز مدت‌ها یه تاکسی نگه داشت. گفت دربست؟ پیش خودشگفت مسیر به این سرراستی و دربست؟ همش دوتا چهارراه اونورتره. گفت نه و تاکسی رفت. باز مدتی گذشت و هیچ ماشینی توقف نمی‌کرد. ستارخان ... کلافه شده بود. بالاخره یه تاکسی واستاد. راننده با پوزخند گفت خانوم منظورتون احیانا سیدخندان نیست؟

(مونولوگ درونی : ای وای! به نظرم خیط کاشتم!)

اعتماد به نفسشو از دست نداد. با تکبر گفت نه. همون ستارخان. و راننده همچنان با پوزخند و اینبار با چاشنی تعجب دور شد.

خوب! این پایان ماجراست. قهرمان داستان ما یکی از بزرگترین سوتی‌های قرن را رقم زد و اینگونه بود که ما خیابان سید ستارخان خندان را بنا نهادیم!

ولی نه! بهتر است کمی بیشتر او را بشناسیم. برای همین، طی عملیاتی محیرالعقول که فاش کردنش ریا می‌شود به مدارکی دست یافتیم که شخصیت قهرمان ما را درکودکی معرفی می‌کند. این مدرک مهم، دفتر انشای او در مقطع دبستان است. او در انشایی تحت عنوان "از زبان تخته سیاه کلاس خود بنویسید" لایه‌های پیچیده‌ی شخصیت خود را رو کرده (!!!) مقدمه چینی بیشتر کاری بیهوده است. پس بهتراست گریزی بزنیم به این انشای تاریخی.

... همه روی من می‌نویسند. اما هرگز نتوانسته‌ام روی چیزی بنویسم. دوست صمیمی من گچ است. درست است که او مرا کثیف می‌کند اما باز هم با هم دوستیم. به قول شاعر : نیش عقرب نه از ره کین است / اقتضای طبیعتش این است (!!) ...

... هیچ وقت نتوانسته‌ام به بیرون بروم و یا کسی مرا بیرون ببرد. چون هم بزرگ هستم و هم چند میخ همیشه مرا می‌گیرند. و مثل یک زندانی که می‌خواهند اعدامش کنند به دیوار وصل می‌کنند. البته من هیچ از این وضع ناراضی نیستم. چون اگر هم ناراضی باشم، کسی که به من اهمیت نمی‌دهد ...

یادتان باشد که او اینها را در مقطع دبستان نگارش کرده. برای من که عجیب بود. البته الان که سال‌ها از تاریخ نگارش این انشا می‌گذرد، وی بیکار ننشسته. در همین نزدیکی هنوز چیزهایی قلمی می‌کند. این موجود کسی نیست جز منا. موجود روانی جالبی است. راستی پلاک خانه‌اش هم 13 است. یادتان باشد. که فقط توپتان را توی باغچه‌اش نیندازید. مرسی.

بعدالتحریر : گزیده همشهری جوانانه (شماره نوزدهم) !

بی نتیجه

2010-08-25T13:56:00.000+04:30

برای لبخندهایم جواب نمی‌خواهم. اصلا گوش نده که چگونه لبخند می‌زنم. و یا حتی چرا. اصلا دیگر حق نداری که بپرسی چرا دیگر لبخند نمی‌زنی. نخواهم زد. برای تو که مهم نیست. هست؟ تو فقط دوست داری خودت باشی و خودت. بودن من در کنارت یک دروغ است. دروغی که هم من به خودم می‌گویم و هم تو به خودت. سخت نیست. لحظه‌هایمان دروغ شده. لحظه‌های پر از لبخندمان دروغ شده. دروغ‌هایمان پر از لبخند است. با لبخند دروغ می‌گوییم و ...

هاه ! این همه دروغ را بین این خطوط باور می‌کنی؟ این همه لبخند را چطور ؟

بعدالتحریر : گزیده همشهری جوانانه (شماره هجدهم) !

بعدالتحریر توضیح دهنده (!!) : مرسی لیلت عزیز . این دوست گرامی به مطلبی اشاره کرد که به نظرم بهتره خودتون تو قسمت کامنتای همین پست بخونیدش . تاکیدم روی کامنت لیلت و قسمت "قابل توجه همه" ست ... پیشاپیش سپاسگذارم !! :)

"یک شخصیت" یا در خاطرات من چه می گذرد ؟

2010-08-18T14:32:00.000+04:30

قبل التحریر : "یک شخصیت" شاید ادای دینی باشد به آدم‌ها. آنهایی که "نباید" فراموش شوند.

تصویرهای کودکی من خیلی کمند. خیلی. آنهایی که رنگی باشند و با وضوح بالا، به ندرت در مغزم رژه می‌روند. حتی عکس‌ها هم هیچ کمکی نمی‌کنند. هیچ کمکی …

دایی مادرم بود. کارش نقاشی بود. تابلو نه. ساختمان. الحق هم در کارش استاد بود. یکی از تصویرهای واضح کودکی من متعلق به اوست. که :

داشت راهروی خانه‌مان را رنگ می‌زد. مادر و پدرم کارمند بودند و طبعا خانه نبودند. فکر می‌کنم فقط من و مادربزرگم در خانه بودیم. آن روزها تب موسیقی گرفته بودم. پدرم سنتوری داشت که انگار دست هیچ کسی به آن نخورده بود. نمی‌دانم آن سنتور خانه ما چه کار می‌کرد. ما که هیچ وقت اهل موسیقی نبودیم. به هرحال آن زمان خوشم می‌آمد صدای سنتور را در بیاورم. فکر کنم … چه می‌گویند به آنها؟ … فکر می‌کنم آن چوبهایش را دوست داشتم. آن دسته های چوبی را. همان‌ها که شبیه "ع" بودند. آن روز نشستم توی راهرو و شروع کردم به نواختن. نواختن که چه عرض کنم. دویدن! البته روی مخ نقاش عزیزمان. و او مدام از اول تا آخر به من لبخند می‌زد و از کارم تعریف می‌کرد. و من حالا که فکر می‌کنم می‌بینم چقدر عذاب وجدان دارم. آخر یکی نبود به من بگوید این صدای ناموزون، موسیقی نیست. آه … چه تحملی داشت آن بیچاره. آن روز، آن سنتور، آن چوبها، آن مخمل قرمز، آن رنگ استخوانی و کرم دیوارها و کمد، آن موکت سبز و آن لبخند خوب در خاطرم مانده. خوب.

بعدالتحریر1 : چند وقت پیش سالگردش بود. سالگرد فوتش. از بین فوامیل، او جزو معدود افرادی بود که تصویری روشن در کودکی‌ام از او داشتم. روحش شاد.

بعدالتحریر2 : گزیده همشهری جوانانه (شماره هفدهم) !

هذیان های نیمه شب

2010-08-13T14:11:00.000+04:30

شب انگار از نیمه گذشته بود . اصلا شاید بهتر باشد بگوییم تا صیح چیزی نمانده بود. خواب بودم یا بیدار؟ یادم نیست. فقط زمزمه‌هایم یادم مانده : لعنتی، لعنتی، لعنتی ...

خودم هم تعجب کرده بودم. اما حس عجیبم را خوب یادم مانده. خوب.

آدم‌هایی راکه دوست داری. و آنها عالی هستند. اما خوشبخت نیستند. یا حداقل این احساس راندارند. گاهی آنقدر به این آدم‌ها فکر می‌کنم؛ گاهی آنقدر به عالی بودنشان فکر می‌کنم که ... که احساسات غریبشان شب‌ها آن طور مانند پتک در خواب و بیداریم فرود می‌آیند.

برای خودم هم عجیب است. که آدم‌ها هنوز انقدر برایم مهمند.

-----------------------------------------------------------------

بعدالتحریر : گزیده همشهری جوانانه (شماره شانزدهم) !

----------------------------------------------------------------

بعدالتحریر کتابی : زمانی که شمار شهروندان به ظاهر وفادار، آن خدمتگزاران حلقه به گوش اما غیر خلاق به اوج خود می‌رسد، زمانی که نتیجه انتخابات به طرزی قاطع و یک صدا به نفع رژیم است، آنگاه به نحوی پارادوکسی رژیم کم کم ترک برمی‌دارد. به دلیل کندی‌اش در نشان دادن واکنش، این بحران سریعا از حوزه‌ی فکری و روحی به سایر حوزه‌های زندگی سرایت پیدا می‌کند. بحران گریبان اقتصاد، روابط انسانی و اخلاقیات را می‌گیرد و نهایتا در موضوعاتی نظیر آلودگی آب و هوا، که کسی نمی‌تواند مسئولیتش را به عهده بگیرد انعکاس می‌یابد. قدرت توتالیتری معمولا منکر می‌شود که اصلا بحرانی وجود دارد و می‌کوشد از این موقعیت به نفع خویش بهره ببرد. یعنی می‌کوشد هر آن چیزی را که تا همین اواخر یک نیاز معمولی انسان بود یک امتیاز مهم جلوه دهد، که به خاطر همین توتالیتاریسم بدل به چیزی نایاب شده است. آنگاه به شهروندانش رشوه می‌دهد : حق داشتن سقفی بالای سر خود بدل به یک امتیاز می‌شود، و همچنین حق داشتن غذایی سالم، بهداشت و درمان، اطلاعات سانسور نشده، اجازه سفر، تعلیم و تربیت، گرما و سرانجام خود زندگی.

روح پراگ / ایوان کلیما

2010-08-09T22:52:00.000+04:30

اینجا خیلی راحت نیست. می‌دونم. اما خوبیش اینه که همه چیز سر جاشه. درسته این خونه‌ی جدید، حیاط خلوت نداره. اما تیر و تخته‌هاش همون جایی هستن که باید باشن. خلاصه اینکه ممکنه خیلی از مهمونام وقتی میان اینجا یخورده بهشون سخت بگذره؛ ممکنه اینجا کوچیک باشه، حتی ممکنه خیلی از دوستام دیگه اینجا نیان. از بس که دوره ... اما ... اما دنجه. یعنی من میخوام که دنج باشه. اون میز کوچیک با اون چندتا صندلی لهستانی رو واسه همین اون گوشه گذاشتم. که وقتی شما در می‌زنید و میایید تو، انقدر ناراحت یه گوشه وانستید. نمی‌دونید با چه مشقتی از تو انباری خونه پدربزرگم پیداشون کردم . نترسید سالم سالمن. پس ... منو تو خونه‌ی جدیدم تحمل وهمراهی کنید. راستی ... چرا دم در واستادید؟ اینجا یه لیوان شربت بیدمشک پیدا میشه. خنک، اونم تو این هوای گرم. پس بفرمایید تو ...

شهرها و آدم ها

2010-08-04T23:38:00.000+04:30

سلام. خوب به نظرم یه کم معلوم بود که "نبودم"! اما به نظرم این می‌تونه بهترین نبودنی باشه که برام رخ داده!

با اصرار زیاد من، خانواده تبریز را برای سفر تابستانی انتخاب کردند. دلیل من برای این اصرار، فقط دیدار دوستانی بود که تا به حال فقط خوانده بودمشان. و حالا فکر می‌کردم وقتش رسیده که ببینمشان. هیچ ذهنیتی از تبریز نداشتم. فکر می‌کردم شهری‌ست مانند باقی شهرها. مثلا اگر می‌خواستم خیلی آرمانی تصورش کنم، تبریز را شبیه شیراز می‌دیدم. شهری که واقعا دوستش داشتم. اما چه خیال باطلی. تبریز را دیدم. و تازه فهمیدم "شهر" یعنی چه ...

اصلا شهر یعنی چه؟ شهر نه. کلانشهر یعنی چه؟ تا می‌گویند کلانشهر، شما تهران را تصور می‌کنید. اصلا تهران را زیادی آرمانی تصور می‌کنید. خدای من! اصلا تا به حال پایتان را به تبریز گذاشته‌اید تا بفهمید "شهر" یعنی چه؟ تهران دهاتی بود که شد شهر! اما تبریز شهری بود که شد کلانشهر. به معنای واقعی کلمه. مدرن اما اصیل. زیبا و تمیز. وسیع، شکیل و بافرهنگ. بدون هیچ مدل گدا و متکدی ... باورتان می‌شود یک "شهر" همه این چیزها را با هم داشته باشد؟ هاه! یاد کثیفی و غیراستاندارد بودن مدل شهرسازی و تمام متکدیان عزیز ولایتمان، تهران افتادم!

از شیفتگی‌ام نسبت به شهر تبریز که بگذریم، به آدمهایش می‌رسیم. اولا که از همین تریبون تمامی حرف و حدیث‌های پشت سر آدم‌های نازنین تبریز را قویاً تکذیب می‌کنم. (به خصوص مسائلی در مورد آدرس پرسیدن! چون بارها خلافش به ما ثابت شد!) مسئله دوم که البته نوعی انتقاد هم محسوب می‌شود، اصرار بیش از حد این مردمان نازنین بر ترکی صحبت کردن بود. حتی وقتی با فارسی‌ترین لهجه‌ی دنیا ازشان سوال می‌پرسیدیم! شاید این به مخیله‌شان خطور نمی‌کرد که عده‌ای مسافر بینوا پیدا می‌شوند که ممکن است ترکی متوجه نشوند!! چه می‌دانم؟ و اما سوم ... سوم، مها و سحر ! این دو موجود، همان بهانه‌های من برای اصرار به این سفر بودند. و عجیب بهانه‌های دوست‌داشتنی‌ای هم بودند این دوستان عزیز. دیدن آدم‌هایی که طی دوران وبلاگ نویسی و این دو، سه سال فقط خوانده بودمشان برایم زیادی هیجان انگیز بود. فقط دلم می‌خواست کاش می‌توانستم بیشتر در تبریز بمانم تا بتوانم بیشتر در این آدم‌ها حل شوم. سحر و مهای عزیز، شیرین بودند. زیاد.

و آخر اینکه : تبریز و خیابان‌های دوست‌داشتنی‌اش که جان می‌دهند برای قدم زدن‌های طولانی، تبریز و ارزانی بی نظیرش نسبت به کلانشهر بودنش، تبریز و آدم‌های فهیمی که می‌توان رویشان برای دوست بودن حساب کرد و تبریز و کلی چیزهای دیگر، گزینه‌های خوبی برای زندگی کردن به شمار می‌روند. می‌شود برای کوچ کردن رویش قویاً حساب کرد. شاید روزی این کار را کردم. البته هروقت ترکی را کامل یاد گرفتم !!! اوهوم !

بعدالتحریر بی ربط : من، دیروز آغاز شدم !! همین .

حضور

2010-07-19T23:37:00.000+04:30

دوستی باید پر از حضور باشه. تا قشنگ جا بیفته.

این از اون جمله‌هاست که یادداشتش کردم جایی و هرازگاهی نگاهم میفته بهش و بسته به حال اون موقعم واکنش نشون میدم. ولی اکثر اوقات این جمله منو غمگین میکنه. من از نگارش جمله‌هایی که غمگینم کنه لذت نمی‌برم. اما بعضی وقتا لازمه به خودت نهیب بزنی که : آهای! چرا نیستی؟

خیلی‌هاتون دوستایی دارید که رابطه‌ی عاطفی قشنگی باهاشون برقرار کردید. تا حالا فکر کردید این رابطه‌ی دوست داشتنی چجوری شکل گرفته؟ دلایلش زیاده. تحمل، تفاهم و خیلی چیزای دیگه. تا حالا به حضور هم فکر کردید؟ یعنی اینکه یکی از دلایل این روابط و زیباییشون، حضوره. اینکه شما برای هم، هستید. حضور دارید، وجود دارید. نمی‌دونم می‌فهمید چی می‌گم یا نه. مثلا یک روز رو در نظر بگیرید. از اون روزای بی خودی که دل آدم یهو می‌گیره. یا یه اتفاق بی خود میفته. و شما فقط می‌تونید به "دوست" پناه ببرید. تماس می‌گیرید و "دیدار" میسر میشه. و شما در یک حاشیه امنیت ذهنی و عاطفی به نام "حضور داشتن یک دوست" قرار می‌گیرید. همینو می‌خواستم بگم. شما دوستا، برای هم وجود دارید. هر لحظه از زمان. اما من ... . فکر کنم واسه همینه که احساس تنهایی می کنم.

ثبات خیلی چیز خوبیه. باور کنید. حتی ثبات مکانی.

بعدالتحریر : دانشجوی شهرستان بودن، تنها بدی‌ای که برام داشت این بود که سال‌هاست نتونستم برای دوستام "حضور" داشته باشم. و این نبودن، حضورهای قبلیم رو هم کمرنگ کرده. بی‌انصافی بزرگیه. خیلی بزرگ.

قرابت آسمانی

2010-07-13T23:35:00.000+04:30

چی کار کنم با خودم؟ می‌گم دل ِ من ... اما هیچی پیش نمی‌ره. نه حتی قلم ... میدونی چرا؟ چون این روزا هیچ حسی ندارم. فقط دلم می‌خواد جا به جا بشم. افقی یا حتی عمودی. دلم پرواز می‌خواد. نه حتی با هواپیما. دلم می‌خواد بال بزنم. دستامو تکون بدم و بپرم. هی! ببین! این اصلا مهم نیست که میشه یا نمیشه. یا حتی ممکنه پیش خودت بگی آخه چجوری؟ اینا هیچ کدوم مهم نیستن. مهم اینه که من "دلم" می‌خواد. یا شایدم باید اینجوری بنویسمش : من دلم "می‌خواد" . با تاکید روی خواستن. نه روی دل. من می‌خوام. نه. اصلا من نیاز دارم. که یه چند متری از زمین فاصله بگیرم. برم اون بالابالاها. نزدیک اون ابره. خودمو بهش نزدیک کنم. بهش لبخند بزنم. تا شاید دلش بسوزه و بباره. بعد همین‌جوری که دارم دستامو تکون میدم، واسه خودم تو آسمون بازیگوشی کنم. از این ور، به اون ور ... کاش میشد. اصلا باید امتحان کنم. یه پنجره‌ی باز لازم دارم و ... اوهوم. هست. دستامو باز می‌کنم. نباید پایینو نگاه کنم. قراره اون بالابالاها بپرم. آره. خوب. یک، دو، سه ... سلاااااام آسموووووون ...

بعدالتحریر1 : تو میدونی من چرا دست از سر "دل" بر نمی‌دارم؟

الگو

2010-07-07T23:27:00.000+04:30

هرکی توزندگیش یه الگویی داره. حتی اگه خودشم ندونه! منم همیشه فکر می‌کردم جزو اون دسته از آدمام که قراره الگو بشن! نه اینکه الگو داشته باشن. اولی هنوز تحقق پیدا نکرده. تازه فکر کنم پسرفت هم داشتم. اما در مورد الگو داشتن، تازه کشف کردم که الگوی من کیه! آدم معروفی نیست. می‌تونست باشه. چون استعداد و هوش معروف شدن رو داشت. اما یه مهاجرت لعنتی باعث دو اتفاق مهلک شد. یکی اینکه استعدادهای الگوی من شکوفا نشد. و دومین اتفاق مهلک اینکه باعث شد من شکل بگیرم! میدونم! دارم زیادی پیچیدش می‌کنم. الگوی من مادربزرگمه. سارا تاجران. متولد 1298 شمسی. البته خودش میگه به خاطر سربازی نرفتن برادرش سنشو زیاد کردن. ولی به هرحال تو همین حدود سن داره. الگوی من 91 یا هشتاد و خورده ای سالشه.

از نظر شما چه چیزهایی تو یک فرد باعث میشه اون فرد تبدیل به الگو بشه؟ مولفه‌های من اینان : مدیریت، درایت، هوش و سیاست. باورتون بشه یا نه، همه اینا تو "سارا" هست. واسه همین میگم اگه تو نوجوونی از روسیه به ایران مهاجرت نمی‌کرد و تو همون شوروی خراب شده می‌موند، الان وکیلی، وزیری، مدیری، صاحب نظری، چیزی شده بود. خودش هم همیشه از معلمش نقل قول می‌کنه که می‌گفت سارا تو حتما حقوقدان خوبی میشی. (تو این سن، سواد خوندن و نوشتن لاتین رو داره) اما اون معلم بیچاره نمی‌دونست دست تقدیر، اجبار و سیاست لعنتی باعث میشه مادربزرگ من به ایران ِ محروم در اون زمان بیاد و راه پیشرفتش بسته بشه.

منتها هنوز هم با این سنش گاهی حرکات، حرف‌ها و عکس‌العمل‌هایی نشون میده که منو وادار به تحسینش میکنه. وقتی پسرشو از دست داد، مقاومتی در اون دیدم که حیرتم رو برانگیخت. سیاستش تو روابطش با عروسها و کل فامیل هم دیدنیه. تا به حال نشده کسی ازش برنجه. و هیچ کس نتونسته ازش آتو بگیره که تو توی این همه بچه و نوه و اطرافیان به فلانی بیشتر از من توجه کردی. و این به نظرم برای یه مادر میتونه بی نظیر باشه. اهل مظلوم نمایی هم نیست. هرگز. اجازه نمیده کسی حتی دستشو بگیره. حاضره قدم به قدم از دیوار کمک بگیره برای راه رفتن، اما تحمل دیدن عصا رو نداره. اصلا کمک گرفتن رو یه جور ترحم میدونه ... به نظرم پشتکارش هم بی نظیره. خلاصه اینکه به این افتخار می‌کنم که از نظرش من، بین حدود 30 تا نوه و نتیجه و نبیره و ندیده و غیره محبوبترین نوه‌ش هستم. هرچند اینو هرگز پیش بقیه نمیگه (واین هم از سیاستشه) اما میشه از صداش و چشمای خاکستریش خوند ... دوستش دارم. و خوشحالم از اینکه هست تا من بتونم بهش افتخار کنم. امیدوارم که مانا باشه ... همین.

بعدالتحریر کتابی : دلتنگی عجیبی بر جهان سایه افکنده. هرقدر چیزی بزرگتر و باشکوهتر باشد، دلتنگی عمیق‌تری برای رسیدن به آزادی و رستگاری احساس می‌شود. به راستی چه کسی به دلتنگی یک دانه شن اهمیت می‌دهد؟ چه کسی به دلتنگی و شرح مصیبت‌های یک شپش گوش می‌کند؟ اگر هیچ چیز وجود نداشت، هیچ کس برای هیچ چیز احساس کمبود و دلتنگی نمی‌کرد.

یاستین گوردر / مایا

فلش فوروارد یا فالبینی در یک پست !

2010-06-30T23:23:00.000+04:30

30 سالگی : نفسشو با صدا میده بیرون. یه نگاه به روی میز میندازه و همین‌جوری 2 دقیقه وا میسته. بعد کامپیوتر رو روشن می‌کنه و اون چیزی که همش ازش فرار کرده بود جلو چشماش رژه میره. با خودش میگه : باز هم من و باز هم دقیقه نود. همیشه همین جور بود. همیشه کارای مهمشو مینداخت دقیقه نود. فردا باید کار رو تحویل می‌داد و الان ... هوووف ... به ساعت نگاه کرد و عینکشو برداشت و شروع کرد به کار ...

آخر وقت : از خودش خوشش میومد! با اینکه آدم ِ دقیقه نود بود ولی کار رو با کیفیت و سر وقت تموم می‌کرد. از ساختمون اومد بیرون. خواست ماشین رو برداره و بره سمت خونه. اما ... سوئیچ رو انداخت تو کیفش و پیاده راه افتاد. با خودش گفت حیف این هوا نیست؟ کسی که خونه منتظرم نیست. پس پیاده می‌رم. و رفت ...

40 سالگی : نفسشو با صدا میده بیرون. به سرفه میفته. یه نگاه به روی میز میندازه و همین‌جوری 2 دقیقه وا میسته. بعد کامپیوتر رو روشن می‌کنه و اون چیزی که همش ازش فرار کرده بود جلو چشماش رژه میره. با خودش میگه : باز هم من و باز هم دقیقه نود. همیشه همین جور بود. همیشه کارای مهمشو مینداخت دقیقه نود. فردا باید کار رو تحویل می‌داد و الان ... هوووف ... به ساعت نگاه کرد و عینکشو برداشت و شروع کرد به کار ...

آخر وقت : از خودش خوشش میومد! با اینکه آدم ِ دقیقه نود بود ولی کار رو با کیفیت و سر وقت تموم می‌کرد. از ساختمون اومد بیرون. خواست ماشین رو برداره و بره سمت خونه. اما ... نه. حوصله نداشت. حوصله‌ی خونه رو نداشت. ماشین رو برداشت و رفت. کجا؟ معلوم نشد... فرقی هم نمی‌کرد. چون کسی منتظرش نبود.

50 سالگی : نفسشو با صدا میده بیرون. احساس حالت تهوع میکنه. کار دقیقه نودشو هرگز تموم نمیکنه. تنها میره خونه و رو تختش ولو میشه ...

60 یا 70 یا ... کسی چه میدونه؟ : نفسشو با صدا میده بیرون. بلند و با صدای لرزون میگه اینبار دیگه خبری از دقیقه نود نیست. کارو به موقع انجام دادم. انگار. از کنار تخت قرصاشو بر می‌داره و می‌خوره. بلند میشه و به اثاثای جمع شده نگاه می‌کنه. فردا قراره با پای خودش بره خانه سالمندان. به نظر خودش پایان با شکوهیه. یه کتاب بر می‌داره و باز میشینه رو تخت. دراز میکشه و کتاب رو میذاره کنار لیوان آب خالی و قرصا. به سقف نگاه می‌کنه و لبخند میزنه و چشاشو می‌بنده. (تصویر زوم میشه رو اسم کتاب) صد سال تنهایی ...

----------------------------------------------------

بعدالتحریر1 : از طرف هاله دعوت شدم به یه بازی مخوف! قرار بود من آینده‌ی خودم رو بنویسم. یاد پست بهمن 94 افتادم. اما خواستم "جور دیگه‌ای" نگاه کنم. و کردم. و این شد : من، طراوت، وقتی آینده‌ام را دیدم !

بعدالتحریر2 : هی! اونجوری نگاه نکن! این اصلا یک پست نا امیدانه نیست. تو هم سعی کن "جور دیگه‌ای" نگاه کنی. هوم؟ می‌فهمی؟

سالگرد نگارشاتم یا "شما معنای بودنید ..."

2010-06-27T23:18:00.000+04:30

3 سال پیش در چنین روزی ... نع! این بدترین جمله‌ایه که می‌تونم انتخاب کنم واسه شروع. اصلا چرا باید شروع کنم؟ چی رو باید شروع کنم؟ نه ... اینکه من هستم و دارم می‌نویسم و کاغذ حروم می‌کنم و فضای اینترنت رو اشغال می‌کنم و برق حروم می‌کنم و انرژی مکانیکی دست‌هام برای تایپ هدر میره و چشام یه روزی کور میشه و من یه روزی می‌میرم، که دیگه احتیاجی به سالگرد گرفتن نداره. داره؟ نه جون من! داره؟

من آدم بی انصافیم! باید سالگرد بگیرم. واسه اینکه من هستم و دارم می‌نویسم و آدمایی هستن که تحمل می‌کنن و میان و حرفامو می‌شنون و با هذیونام یه حسی تو وجودشون پا میگیره. نفرت یا عشق یا دلتنگی یا هرچی ... اونوقت من ... من از بودنشون لذت می‌برم و تو دلم قند آب میشه وقتی می‌خونمشون، یا چشام تر میشه یا حتی از خودم و دنیام متنفر می‌شم و گاهی هم حسودی می‌کنم و ... هوووف! نفسم گرفت! من خزعبل زیاد می‌گم. نه؟

و مَخلص کلام : خیلی ارزشمندید. خیلی.

بعدالتحریر : شمعی نداشتم که فوت کنم. قاصدکی را فوت کردم ... و آرزو ... که خدایا، شادی را در قلب دوستان ِ عاشقم قرار ده ... همین.

نامه ای به یک دوست

2010-06-21T23:12:00.000+04:30

قبل التحریر : این یک پست طولانی است. نخواندنش به صرفه‌تر است و خواندنش ممکن است حوصله سربر باشد. چون کمی شخصی ست. اما دوستش دارم. چون با دوستم "حرف" زدم. کاری که به ندرت انجامش می‌دهم. همین.

سلام. داشتم دفترچه لیلی رو باز زیر و رو می‌کردم. همونی که وقتی آخرین بار "با هم" بودیم، بهم داد. که بخونمش و باز نوستالوژی زده بشم. یادته؟ تو اون کافه که نمی‌دونم اسمش چی بود ... اما دست اجبار ما رو راهی طبقه دومش کرد. همونی که نزدیک داروگ بود. قرار بود بریم داروگ. اما لامصب طلسم شده رفتنم به اونجا انگار. عیب نداره. همش تو این موقعیت‌ها گفتم مهم "با هم" بودنمونه. هه! چقدر دلم می‌خواست که یه چیزی عوض شه. یعنی برگرده به حالت قبلش. اما می‌دونم که نمیشه. همه عوض شدیم. بیشتر از همه تو. میدونی؟ دارم به عکست که تو همون کافه بی نام گرفتم نگاه می‌کنم. هی بچه! خسته‌ای؟ نمی‌دونم چرا انقدر آروم بودی. و اون برق پر از شیطنت تو نگاهت نیست. چه می‌دونم؟ شاید اون نگاه خاموش فقط مال اون لحظه بود. و الان باز شدی اِلوهه‌ی خودمون. چقدر دوست دارم بهت بگم اِلوهه. اما همش میگم الهه. مرض دارم . نه؟ نه. شایدم دوست دارم دیگران بهت بگن اِلوهه و من فقط بشنومت. هه! می‌بینی چقدر دارم شاخه شاخه می‌کنم حرفامو؟ واسه خلاص شدن از این تله (!) برگرد و دو خط اول رو بخون. اوهوم. داشتم از دفترچه لیلی می‌گفتم. ویژه‌ست. یه دفترچه یادداشت که روش عکس نیکلا کوچولوئه. توش ... واقعا عجیبه. پر از حس. پر از همه. چون همه توش یه یادگاری گذاشتن. یکی بحث کرده. یکی دعوا، یکی شعر ... شعر. اوهوم. می‌خواستم به همین جا برسم. داشتم چیزی رو که تو توی اون دفترچه نوشتی رو می‌خوندم. باورت میشه الهه؟ که چقدر لبریز شدم؟ یه بار چند وقت پیش بهت گفتم دلم واسه تو و سهراب و با هم بودناتون تنگ شده. وقتی بود که بهت گفتم "اسب". و تو گفتی : اسب حیوان نجیبی ست ... میدونی که سهرابو با تو شناختم. و اون شعر تو اون دفترچه ... باز منو پرت کرد به دنیایی که پر از تو و سهراب و بچه‌ها و زنگ هندسه و 6 تا صلواتی‌ها و ... بدترین روزای زندگیم بود ... :)

اما "صدای دیدار" رو شنیدم. و بدجور توی روحم حل شد. واسم یه دلتنگی آورد که عمقش اندازه نگاهت بود. اون نگاه‌هایی که ثبتشون کردیم. تو کافه تندیس ... اونجایی که نگاهت طرف منه. اما لیلی فقط عکس تورو گرفته. و فقط ما می‌دونیم که داشتی کجا رو نگاه می‌کردی. یا اون عکست تو کافه معاصر. نگاه زیرزیرکی به دوربین و آخ ... بگذریم اِلوهه. بگذریم. فقط ... چقدر دلم می‌خواست بهت اس‌ام‌اس بزنم و بگم که دلم صدای دیدار می‌خواد. فقط حیف که گوشیتو خاموش کردی. هرچند به قول خودت بعد از امتحانا روشن می‌کنی. اما ... حس من مال "الان" بود. الان یعنی شب. یعنی 21:03 ... یعنی اینجا روی تخت. یعنی خیره به پنجره. یعنی درخت اناری که گلای قرمزش بی نظیر شدن. الان یعنی من ... دور ... خیلی دور. ولی ... بالاخره که میام. داره تموم میشه و من میام. فقط ... دلم می‌خواست باز می‌شد که "با هم" باشیم. همین.

بعدالتحریر1 : راستش اول نمی‌خواستم این چیزی رو که نوشتم برات رو کاغذ بنویسم و بفرستم. می‌خواستم با عنوان نامه‌ای به یک دوست بذارم تو وبم. ولی حالا ... بی اجازت حرفایی که "فقط" مال توئه رو هم برای خودت می‌فرستم، هم میذارم تو وبم.

و راستی ... ببخش که اینو "خیلی‌ها" می‌خونن.

بعدالتحریر2 : می‌دونم میگی پس چرا زنگ نزدی تا اینا رو بگی. نوشتن برام راحت‌تر از حرف زدنه، الهه. :)

طراوت – 25 خرداد 89 خورشیدی

صدای دیدار :

با سبد رفتم به میدان، صبحگاهی بود.

میوه‌ها آواز می‌خواندند.

میوه‌ها در آفتاب آواز می‌خواندند.

در طبق‌ها زندگی روی کمال پوست‌ها خواب سطوح جاودان می‌دید.

اضطراب باغ‌ها در سایه‌ی هر میوه روشن بود.

گاه مجهولی میان تابش بــِه‌ها شنا می کرد.

هر اناری رنگ خود را تا زمین پارسایان، گسترش می‌داد.

بینش هم شهریان، افسوس،

بر محیط رونق نارنج‌ها خط مماسی بود.

من به خانه بازگشتم، مادرم پرسید :

- میوه از میدان خریدی هیچ ؟

- میوه‌های بی‌نهایت را کجا می‌شد میان این سبد جا داد ؟

- گفتم از میدان بخر یک مَن انار خوب.

- امتحان کردم اناری را

انبساطش از کنار این سبد سر رفت.

- بــِه چه شد، آخر خوراک ظهر ...

- ...

ظهر از آینه‌ها تصویر بــِه تا دوردست زندگی می‌رفت.

سهراب سپهری

من وقتی 17 سالم بود !

2010-06-16T23:09:00.000+04:30

■ چشمام به در خشک شد ... ولی نیومد ... دیگه نمی‌تونم چشمامو حرکت بدم ... چرا ؟ ... خوب، چون خشک شدن ...

■ خودش ساکته ... ولی چشاش با آدم حرف می‌زنن ... چه صدای قشنگی داره این صدای نگاه ... ای کاش هیچ آدمی نمی‌تونست حرف بزنه ... ای کاش همه آدم‌ها ساکت بودن و فقط نگاه می‌کردن ... ای کاش ... حیف که فقط در حد یه آرزوئه ... مثل بقیه آرزوهام ...

■ مارال به من گفت وظیفه ما درس خوندنه ... من گفتم نه ... وظیفه من زندگی کردنه ... از دروغی که به مارال گفتم خیلی ناراحتم ... چرا باید حرفی رو می‌زدم که بهش ایمان نداشتم ؟ ...چرا وقتی دلم نمی‌خواد زندگی کنم، باید بگم که وظیفمه ؟ ...

■ دلم می‌خواد بدونم یه درخت به چی فکر می‌کنه ... دلم می‌خواد سبز فکر کنم ... ولی افسوس که افکارم تیره هستن ... یعنی مرگ تیره ست ؟ شایدم مرگ سبزه ... چرا ما باید فکر کنیم مرگ تیره ست ؟ ... اگه مرگ سبزه ... پس من همیشه سبز فکر می‌کنم ...

■ بُت پرستی گناهه ... ولی زیبایی پرستی چی ؟ ... اونم گناهه ... نه چون خدا خودش زیباست ... زیبایی رو دوست داره ... آفریننده‌ی زیباییه ... ولی آخه انقدر ترکیب نگاه و لبخندش زیباست که برام تبدیل به یه بت شده ... راستی پرستیدن یه بت زیبا هم گناهه ؟ ...

■ داشتم به یه رابطه مفید متقابل فکر می‌کردم ... خیلی خوشحالم که می‌تونم افکارم رو روی کاغذ پیاده کنم و همین طور خیلی خوشحالم که کاغذ هم همین کارو با من میکنه ...

بعدالتحریر1 : اینا رو وقتی 17 سالم بود تو دفترچه‌ی لیلی نوشتم. خودم یادم نبود. ولی چند وقت پیش لیلی دفترچه‌شو پیدا کرد و ... هه!

بعدالتحریر2 : اون موقع فکر می‌کردم نقطه چینا مال منن! واسه همین "زیاد" ازشون استفاده می‌کردم! هه (2بار) !

بعدالتحریر3 : وقتی اینا رو خوندم تازه درجه تغییر افکارمو حس کردم ... برام جالب بود .

بعدالتحریر4 : به قول س ح ر ، من به "چه چیزها" که فکر نمی‌کنم!

کتانی های بارانی

2010-06-12T23:08:00.000+04:30

یک جفت کتانی سپید بیشتر نیستند. اما آنقدر عجیب هستند که باعث شده‌اند یک پست را به آنها اختصاص بدهم. آنها بارانی‌اند!

فلاش بک : هوا عالی ست. همه چیز آرام است. و من چقدر خوشحالم! قصد می‌کنم کتانی‌های سپید تازه‌ام را بپوشم. خوش خوشان گره می‌زنم و راهی می‌شوم. ساعاتی بعد : هوا برای خودش کلی تخیلی شده. نمی‌دانم از کجا یکهو کلی ابر سیاه می‌آید و ... باران!

این یک سناریوی تکراری ست برای هروقتی که من کتانی‌های سپیدم را می‌پوشم. فکر کنم هواشناسی هم کف کرده. هوای صاف و آفتابی پیش‌بینی می‌کند. اما کافی ست من آنها را بپوشم تا در هوای آفتابی هم باران بیاید. (این اتفاق عیناً افتاده) . این دیگر به اثبات عمومی رسیده که کفش‌های من باران می‌آورد!

و اینکه ...

حالا هروقت دلم باران خواست، کتانی‌های سپیدم را می‌پوشم. کتانی‌هایی که دیگر آنقدرها هم سپید نیستند ...

2010-06-10T23:05:00.000+04:30

" آدم " چی میتونه بگه ؟

" چی " میذارن که بگه ؟

بعدالتحریر : نظرات این پست در معرض دید عموم قرار نخواهد گرفت . همین .

طول و عرض یک وبلاگ

2010-06-07T23:03:00.000+04:30

مَردم با چند حرکت ساده، وبلاگی باز می‌کنند و شروع می‌کنند به نگارش. زیاد دیده‌ام ها. که یک ماه از عمر وبلاگی‌شان می‌گذرد اما امروز پست شماره‌ی 274 شان را نگاشته‌اند! آنوقت من! این ستون طویل آرشیو سمت راست وبلاگ " نگارش هذیونیات یک ابله " را دیده‌اید؟ ماشاالله از باد و باران و چیزهای دیگر گزند نیافته و قد کشیده. اما ...

این را که می‌خوانید 200 اُمین پست اینجانب است! با خودم گفتم پس چرا انقدر طول کشید تا به این عدد برسم؟ جوابش اصلا مهم نیست. ولی خودمانیم‌ها! عجیب طول کشید!

از همین تریبون، دستیابی به این مهم را تسلیت عرض کرده و آرزوی طول عمر برای تمامی نگارشات ابلهانه داریم! باشد که مقبول افتد.

والسلام.

بعدالتحریر : آرزوی دیدن پست هزارم را دارم. طبق محاسبات ... انشالله 12 سال دیگر!

کجا هستید جناب ؟

2010-06-01T22:59:00.000+04:30

من از هوای بارانی دو چشم تماس می‌گیرم.

نیستید جناب ؟

اینجا ابری آمده و دل دل می‌کند.

طالب دل است و جز من

کسی راحت دل نمی‌دهد.

چه کنم جناب ؟ نیستید ؟

اینجا صدای ناله‌ی درخت می‌آید.

انگار کسی دل کنده.

دلش را روی تنه‌ی درخت کنده.

ناله می‌گوید آب ...

چه کنم جناب ؟

هوای بارانی‌ام را با درخت شریک شوم ؟

شراکت ... پایاپای ...

با پای و بی پای .

جناب ...

نیستید.

خواستم بگویم دارم می‌روم.

بی پای.

درد دلم را که شنیدید ،

نوار را پاک کنید.

وگرنه خیس می‌شوید.

از این همه باران

که احتکار کرده بودم

برای نبودنِ شما ...

تا به حال "طراوت" ندیده بودم !

2010-05-28T22:54:00.000+04:30

در پارک قدم می‌زدیم. با دوستم. ناگهان کسی داد زد "طراوت" . دو و نیم متری از زمین فاصله گرفتم! از بس که غیرمنتظره یکی مرا فریاد زده بود! آن هم در جایی به آن شلوغی. همین طور که در حال لرزش عصبی بودم، دور و برم را هم رصد می‌کردم تا منبع صدا را پیدا کنم. دنبال آشنایی می‌گشتم. اما پیدا نبود. صدا تکرار شد. طراوت ... بیا اینجا. منبع صدا را پیدا کردم. عده‌ای دختر دبیرستانی (شاید هم راهنمایی!) بر روی الاکلنگی سوار بودند و مشغول شیطنت. کاشف به عمل آمد که نام یکی از آن نوگلان طراوت است. این را که فهمیدم در آغوش دوستمان فرود آمدیم و اشک شوق ریختیم. چون تا به حال یک طراوت دیگر را از نزدیک ندیده بودم.

به نظرم این اتفاق، بعد از سفر انسان به فضا، هیجان‌انگیزترین اتفاق دنیا محسوب می‌شود!! باشد که تکرار نشود. چون من تحمل یک طراوت دیگر را ندارم!

بعدالتحریر : تصمیم گرفتم دیگر چیزی مثل سرنوشت ننویسم. شاید روزی از آگاهی بنویسم. اما دیگر دوست ندارم هذیونیاتم تبدیل به ناله‌های ابلهانه شود. خوشم نیامد. امیدوارم این تصمیم، یادم بماند. همین.

خاموشی فانتزی

2010-05-23T22:51:00.000+04:30

حس می‌کنم مغزم شُل شده. آب رفته یا کوچیک شده. تکونش که میدم، تلق تلق صدا میده. سر جاش نیست. یعنی احتمال اینکه جابه‌جا شده باشه زیاده. منتظرم جای احساس و عواطف و منطقم به زودی عوض شه. آخه مغزم داره تو سرم میچرخه. واسه همین نیمکره‌ی چپ و راستم دیگه معلوم نیست.

تلق تلق. دارم سرمو تکون میدم. می‌خوام ببینم چقدر اوضام خرابه. یه مسئله ریاضی رو میذارم جلوم. اشکم در میاد. دلم واسه اون"y" تنها سوخت. نه. انگار حالم خیلی خرابه. اینا چیه من دارم اینجا می‌نویسم؟ من کی‌ام؟ اینجا کجاست؟ حافظه یعنی چی؟ نظم چیه؟

صـ د ا م خـ ط تـ و مـ ا ... بـ یـ بــــــــــــــــــ

سرنوشت

2010-05-18T22:50:00.000+04:30

بعد از مدتی، آدم می‌تواند سرنوشت خودش را حدس بزند. کار سختی نیست. کافی ست به تکرارهایی که در زندگی‌ات رخ می‌دهد توجه کنی. همان می‌شود سرنوشت محتومت. وقتی آدم‌ها یکی یکی خودشان را از لحظه‌هایت کنار می‌کشند، سرنوشت تو را رقم می‌زنند. یعنی تو، تنهایی. و تنها خواهی ماند. فهمیدنش سخت نیست. سخت این است که به سرنوشتت تعظیم کنی. یعنی باید تعظیم کنی. جنگیدنش را من تجربه کردم. عاقبت ندارد. تنها همان راه می‌ماند. تن دادن به سرنوشت. زجرآور است این تنها راه. اینکه خودت را برسانی جلوی در ِ دنیای آدم‌ها و آنها در را به روی تو ببندند. خودت با پای خودت از دیوار دنیای آدمها بالا بروی. اما آنها حتی تو را روی دیوار ِ دنیایشان نبینند. و یا حتی با خونسردی تمام تو را نادیده بگیرند.

عیبی ندارد. گفتم که. باید تعظیم کرد به جناب سرنوشت. باید تنها راه افتاد و رفت و پشت هیچ دری هم توقف نکرد ... نباید ایستاد.

-----------------------------------------------------

بعدالتحریر1 : این پست و پست قبل همدیگر را نقض نمی‌کنند. سرنوشت آدم با لحظات کوتاهِ گذرا تغییر نمی‌کند... و آن دستان گرم خیلی وقت است که تکرار نشده ...

بعدالتحریر2 : چیزی جز حقیقت نگفته‌ام. باور کنید ... آنقدر دلیل و مدرک و نشانه برای اثبات این پست دارم که جای هیچ مخالفتی را باقی نمی‌گذارد. فقط بیانشان روحیه‌ای می‌خواهد که من ندارم. همین.

بعدالتحریر3 : کافی ست به آدم‌ها بگویی "تنهایم" . تا آنها بیشتر خودشان را کنار بکشند ...

بعدالتحریر4 : نوشتن مرا آرام می‌کند ...

2010-05-14T22:48:00.000+04:30

نان بربری 75 تومانی داغ زیر نم باران. قدم‌های آرام و بی هدف. پاهایی که زق زق می‌کنند از بس که باران آنها را با خود کشانده به سمت ناکجا آبادی که خلاصه شده در خیابان‌های طولانی. هیچ خیابانی نماند که از آن نگذریم. گاهگاهی در کنار درختی می‌ایستادیم تا از طراوتش حیرت کنیم. و وقتی که باران می‌خورد بر سرمان، از خود بی خود می‌شدیم و می‌خواندیم. بلند بلند. باز باران با ترانه، با گوهرهای فراوان. و نگاه‌هایی که فکر می‌کردند ما دیوانه‌ایم. هاه! دیوانه نه. دوست. ما دوستیم. یک دوستی گرم. که می‌شود گرمایش را از میان دستانی که به هم گره می‌زنیم، حس کرد. صفای عجیبی دارد. این با هم بودنهایمان. صفایی که خیلی وقت بود نداشتمش.

یادتان که نرفته؟ من به فاصله‌ها محکومم. خیلی زود این جدایی اتفاق می‌افتد و من باز، خودم خواهم بود و خودم.

نمایشگاه کتاب

2010-05-11T22:41:00.000+04:30

رفتیم ، دیدیم ، خریدیم ، خواهیم خواند !

تعریف جزئیات بماند برای ... برای هیچ وقت !

-----------------------------------------

بعدالتحریر۱ : به قول دوستی، معامله عددی با کتاب پسندیده نیست. ولی من انجامش میدهم ! پس :

تعداد کل کتاب خریداری شده توسط اینجانب : 33 عدد

قیمت کل : 120 هزار تومان

تخفیف کل : 25 هزار تومان.

بعدالتحریر2 : اصلا من برای این از نمایشگاه خرید میکنم که تخفیف بگیرم !!!!

بعدالتحریر3 : میتوانید لیست کتابهایی را که خریدم در ادامه مطلب رؤیت کنید ...

ادامه مطلب :

1 - کافکا در کرانه / هاروکی موراکامی

2 – فرار / آلیس مونرو

3 – سر بر باد رفته داماشنو مونته یرو / آنتونیو تابوکی

4 – در انتظار بربرها / ج.م. کوتزی (نوبل 2003)

5 – قول / فردریش دورنمات

6 – دوست بازیافته / فرد اولمن

7 – مترجم دردها / جومپا لاهیری

8 – گرسنه / کنوت هامسون

9 – در جستجوی نان / ماکسیم گورکی

10 – روح پراگ / ایوان کلیما

11 – بودنبروک‌ها (زوال یک خاندان) / توماس مان

12 – نماد گمشده / دن براون

13 – شب‌های روشن / داستایفسکی

14 – آفریقایی / ژان ماری گوستاو لوکلزیو (نوبل 2008)

15 – رنج‌های ورتر جوان / گوته

16 – زمانی که یک اثر هنری بودم / امانوئل اشمیت

17 – بائودولینو / اومبرتو اکو

18 – قتل در زمین گلف – قتلهای الفبایی / آگاتا کریستی

19 – نمسیس، فرشته انتقام و عدالت / آگاتا کریستی

20 – مایا / یاستین گوردر

21 – بانکدار آنارشیست و دریانورد / فرناندو پسوآ

22 – آقای کبوتر و بانو / کاترین منسفیلد

23 – در رویای بابل / ریچارد براتیگان

24 – بازی عروس و داماد / بلقیس سلیمانی

25 – سری که درد می‌کند / سید مهدی شجاعی

26 – یک مشت داستان مزخرف / شاهد پارسی

27 – چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم / زویا پیرزاد

28 – استاد سخن، سعدی / منوچهر دانش پژوه

29 – برج ایفل (سازه های معماری) / مگ گرین

30 – جهانی سازی و مسائل آن / جوزف استیگلیتز

31 – نخبگان در بازاریابی / سالتان کرمالی

32 – تفکر فازی / بارت کاسکو

33 – میشل فوکو : دانش و قدرت / محمد ضمیران

چشمهایم

2010-05-06T22:30:00.000+04:30

کسی در وصف چشمانم گفت :

دو گوی .

همین .

کاش چشمانی داشتم

که کسی می‌توانست

از آنها

چیز بیشتری بگوید ...

---------------------------------------

بعدالتحریر : خوب راستش کاش کسی میگفت : دو گوی ... حتی آن را هم نشنیدم ... و باز هم راستش اینکه هنوز هیچکس هیچ چیزی از چشمان من نگفته ... ( هاه عمیق! )

نفس

2010-05-03T22:28:00.000+04:30

سخت نفس می‌کشیدم. بالا نمی‌آمد. نه حتی دَم . چه برسد به بازدم. اجبار به زنده ماندن بود که نجاتم داد. اجباری که نمی‌دانم از کجا، نازل می‌شود. جبر می‌بارد از آسمان. جبر ِ تنفس. با خودم گفتم به که می‌توانم بگویم؟ این سختی تنفس را. کیست که بی مقدمه بپذیرد بی هوایی مفرطم را؟ گزینه‌ها یکی یکی خط می‌خورند. از بس که من خوب بلدم خط خطی کنم لیستی را که هیچ گزینه‌ای در آن نیست. آه ... چقدر بی انصافم من. پس این همه دوست، این همه آدم ... اینها چیستند؟ می‌توانی بنشینی روبرویشان و بگویی : نفسم بالا نمی‌آید. حتی می‌شود آن را در یک مسیج ساده گنجاند. حتما جواب می‌دهند، آخر چرا؟ اینبار چه می‌خواهی بگویی؟ چه داری که بگویی؟ چه دارم ... هیچ. چگونه می‌توانم نگاهم را برایشان سِند کنم؟ که ببینند ابروهایم ملتمس آمیز کنار می‌روند و چشمانم فریاد می‌زنند که خیسند. اما زبانم ... نمی‌داند چه بگوید. چه دارد؟ هیچ. فقط، خیلی ساده، نفسم بالا نمی‌آید. همین.

مزه ی له شدگی

2010-04-29T22:25:00.000+04:30

من از دیوارای متحرک خیلی بدم میاد. از اینا که روبروی همن و هی به هم نزدیک میشن و نزدیک میشن و ... اصلا همینایی رو میگم که تو این اتاقه. صبح طول اتاقو اندازه گرفتم. چهار گام کامل بود. ولی الان طول اتاق شده چهار گام و یه وجب کم. پنج بار امتحان کردم. یه وجب کم شده. اتاق سرد و تاریکیه. خالی ِ خالی. هرچی داد می‌زنم کسی جوابمو نمیده. دیشب داشتم واسه خودم تو خیابون راه می‌رفتم که نفهمیدم چی شد چند نفر پرتم کردن تو یه ماشین و ... باور کنید یادم نیست چطوری رسیدم اینجا. ولی مهم اینه که الان اینجام. ای بابا. بذار یه بار دیگه اندازه بگیرم. یک .. دو .. سه .. سه و .. هوم ؟ چرا باز کمتر شد. بذار . یک .. دو .. سه و .. هوووف. آره. چهار گام و دو وجب کم. راستی کی میدونه من قراره تا کی اینجا بمونم ؟

در آینه ...

2010-04-25T19:32:00.000+04:30

حیف که آینه‌های خنگ چیزی را به خاطر نمی‌سپارند. وگرنه ... حتی اگر شده آینه‌ی ماشین را هم جدا می‌کردم. از بس که نگاهش در آن می‌افتاد.

آخ آینه‌های خنگ ... و من ِ بی ظرفیت. فکر می‌کردم از چوب ساخته شده‌ام. نه از گِل. چه خیال واهی‌ای. نگو حرامزاده‌ام. از یک شیشه. شیشه‌ای که حال، آینه است. می‌دانستید؟ شیشه‌ای که ناخواسته آینه شود، یا خُل می‌شود یا بی ظرفیت ... و من، بی ظرفیت شده‌ام. از بس که مرا بی هوا بردند تا جیوه مالم کنند. من آینه نیستم. اما هستم. چه فرقی می‌کند؟ دوست دارم آینه‌ها را کوچک کنم. خنگند. خنگم. بی ظرفیت‌اند. بی ظرفیت‌ام ...

چرا وقتی تحمل نگاهی را ندارند، آنها را جیوه اندود می‌کنند؟ شیشه‌ها را می‌گویم.خودم را می‌گویم. کاش اصلا سنگ بودم. یا شما سنگی داشتید. می‌زدید و خورد می‌کردید. خوردم می‌کردید. من ِ شیشه‌ای را. من ِ شیشه‌ای جیوه‌اندود را ... که هیچ چیز را نمی‌خواهم نشان بدهم. از بس که بی ظرفیتم. تحمل ندارم. تحمل حتی یک نگاه را. که منعکس می‌شد. در من. در آینه ...

ماه مربع

2010-04-21T19:29:00.000+04:30

ماه ، مربع شده بود ؟

نع . پنجره‌ی خانه‌ی روبرو بود که می‌تابید .

شبم را روشن کرد

بی خوابی همسایه .

و چشمان من ،

که روشنایی را هم تار می‌دید .

بی عینک .

با عینک .

تار است خیابان و

بیابان و

حد فاصل این دو :

دنیا .

امشب دلم بیدار بود

مثل ماه ِ مربع ِ روبرو .

امشب دلم برای هیچکس تنگ نبود

مثل هیچ شب دیگری ...

"هیچ" . نه "هر" ...

که هر شب تاریک است و

امشب ،

همسایه بی خواب و

من ،

من ...

تاریکی ِ پلکهایم .

و افولِ ماهِ مربع .

یا : همسایه هم خوابید ...

بعدالتحریر کتابی : خودم را می‌سپارم به راه و به رفتن. تا چه پیش آید. و معمولا هم چیزی پیش نمی‌آید. جز اینکه هر کسی را می‌بینم، حسادتم را تحریک می‌کند. تو این همه آدم فقط من بلد نیستم زندگی کنم. تقاص این گناه بزرگ که می‌خواستم آگاهانه زندگی کنم و نتوانستم، این شد که شانس زندگی غریزی را هم از خودم گرفتم. با اینکه می‌دانم دیگران پشت قاب صورتشان، فقط و فقط روزمرّگی تحریف شده‌ای را با ولع و دلگی مسخره‌ای مرور می‌کنند و مرور می‌کنند و باز ... حرکت تو مدار منحنی کامل. هیچ وقت نتوانسته‌ام کاری را تکرار کنم بدون اینکه فکر بیهودگی تکرار، روی فرش ابریشم ذهنم نریده باشد.

مجموعه رُمان / وحید پاک طینت

سرکوب

2010-04-18T13:39:00.000+04:30

دیوانه که بشوی، دلت که بخواهد سر بگذاری به بیابان، نگاهت که رو به خاموش شدن بگذارد، نگاه ... آخ نگاه ... نگاهت را که نبیند وقتی می‌گوید خودت را سرکوب نکن ... سرکوب ... که سرم را بکوبم به جایی از بس احمق فرضم می‌کنند ... بگذریم. کجا بودم؟ دیوانه، دل، نگاه. نه. نگاه نه. دیگر نه. آخر کسی نمی‌فهمد که. حتی اگر ببیند اینها را از پشت شیشه‌های قاب گرفته‌ی عینکم. باز هم معلوم نمی‌شود. نگاه دیگر نه. شاید دل. آه. این هم که دیدنی نیست. چرا از دل تعریف کنم؟ فقط خودم می‌بینمش. که چگونه دارم بی دل می‌شوم. باید تخلصم را بگذارم بی دل. نه اینکه خودم بخواهم ها. نه. "می‌خواهند". که دل نداشته باشم. که حتی دلم را هم سرکوب کنم. مثل همان سری که باید بکوبم و ... دامب. دامب. که "باید" بکوبم. حیف که دیوارها هم خودشان را پس می‌کشند. مثل تمامی شانه‌هایی که بهشان اعتماد کرده بودم. برای تکیه کردن. حیف که هیچکس مرا "هیچ" هم حساب نمی‌کند. بیچاره من. بیچاره "هیچ".

من گم شدم یا اون ؟

2010-04-14T13:37:00.000+04:30

یه دوست داشتم، مال دوران دبستان. یعنی "از" دبستان. اونم از همون اول. یعنی سال اول تحصیلی. دوبار مدرسمو عوض کردم تو دبستان. هردوبار با هم بودیم. مونا. نه منا. اسمش مونا بود. هرچند هردوتاش یه جور خونده میشه. مونا مختاری اصل ... بگذریم! شد دوره‌ی راهنمایی. مامانامون بازم مارو هم مدرسه کردن! اولین دوست مدرسه‌ایم نبود. یعنی کلاس اول من با آدمای دیگه‌ای می‌پلکیدم. ولی پایدارترین دوستم بود. ببین من آدم خوش حافظه‌ای نیستم. یادم نمیاد ماجرا چی بود یا از کجا شروع شد. ولی اینو یادمه که آخرای اول راهنمایی دوستیمو باهاش تموم کردم. شاید اون موقع احمق بودم و نمی‌دونستم چطور باید با آدما رفتار کنم. همین ماجرای برقراری و حفظ روابط اجتماعی. که الان به عنوان یه نیمچه مدیر، سخت بهش معتقدم. ولی خوب اون موقع چه می‌دونستم قراره به همچین اصلی اعتقاد پیدا کنم؟ خلاصه اینکه بعد از یه دعوای سخت، که به نظرم ناشی از شروع به شناخت خویشتن و اطرافیانم بود، رابطمو باهاش قطع کردم. قطعی کامل. الان، بعد از گذشت یه دهه دارم فکر می‌کنم کی مقصر بود. هرچند الان مهم نیست. ولی چند سالیه که دارم در به در دنبالش می‌گردم. چون یاد گرفتم عذرخواهی کنم! بازم میگم. مهم نیست مقصر کی بوده. (که حتما به نظر اون، من مقصر بودم. و قطعا بودم. چون طی ماجراهایی بهش ضربه عاطفی بی ‌رحمانه‌ای زدم و جدیش نگرفتم). ولی واقعا دلم می‌خواد ببینمش و بهش بگم که متاسفم ...

دوره‌ی پیش دانشگاهی بودم. یکی از این روزای جمعه بود که کنکور آزمایشی سنجش داشتیم. تقریبا امتحان تموم شده بود. حیاط شلوغ بود. با دوستان دور هم جمع شده بودیم و داشتیم میزدیم تو سر و کله هم. چشمم افتاد به پله‌ها. دیدمش. عوض نشده بود. نگاهامون به هم گره خورد. صحنه کاملا سینمایی بود. نگاهش یادم نمیره. آروم ولی پر از خشم. و متنفر ... . می‌دونید من چی کار کردم؟ هیچی. فلج شده بودم. اون رفت و من تو بغل دوستم ولو شدم ... اون همه دنبالش می‌گشتم و اون خیلی ساده عبور کرده بود. هاه!

حس می‌کنم اگه بازم ببینمش، از کنار هم فقط عبور کنیم. می‌دونم. من آدم نمی‌شم!